DE TUCHT VAN DE SCHOOLCOMMANDANT

Een paar jaar geleden was het geweld op Carver High School in Chicago zo buitensporig dat de wanhopige directie de school wilde sluiten. Toen riep ze de hulp van het leger in. Uniformen, discipline en lik-op-stukbeleid leidden tot spectaculaire resultaten. De onderwijsprestaties gingen omhoog, er zijn lange wachtlijsten en agressie komt niet meer voor op Carver Military Academy.

In januari van dit jaar bestormen meer dan honderd woedende ouders het gebouw van Fenger Highschool in Zuid-Chicago. Ze eisen veiligheid voor hun kinderen, nadat voor de zoveelste keer een leerling door een andere leerling was aangevallen. Een paar blokken verderop, op George Washington Carver Military Academy, blijft de telefoon rinkelen. Zuchtend zegt commandant majoor Hayes: 'Het zijn ouders van Fenger die hun kinderen willen aanmelden voor Carver, maar als ik die toelaat, is het hek van de dam.'

Dat is wel eens anders geweest: eind jaren '90 stond Carver op het punt gesloten te worden. De leerprestaties waren slecht, en de beruchte gangs van Zuid-Chicago hadden er vrij spel. Ze vochten elkaar letterlijk de school uit. Chicago Public Schools stelde de school onder curatele. In wanhoop riep het bestuur de hulp van het leger in om de leerlingen te disciplineren. Zoals op veel scholen bestond er op Carver al een Junior Reserve Officer Training Corps (jrotc) als keuzevak. Dat werd ooit na de Eerste Wereldoorlog opgezet om jongeren enthousiast te maken voor het leger. Inmiddels is het officiële doel: leerlingen opleiden tot betere burgers.

In vier jaar tijd heeft het jrotc-programma op Carver in fases de hele school overgenomen. Het vak is verplicht en telt mee met de schoolresultaten. Naast William Johnson, het 'burgerlijke' schoolhoofd, staat nu de militaire schoolcommandant majoor Tommy Hayes. Hij leidt een groep veteranen die de leerlingen drillen. Het Pentagon betaalt een deel van hun salaris en levert uniformen voor de leerlingen. De overname door het leger wordt met argwaan bekeken. Probeert het kanonnenvoer te vinden om de uitgedunde rijen van het Amerikaanse leger aan te vullen? Maar er is ook belangstelling: de school ontving inmiddels delegaties uit Philadelphia, Atlanta, Florida, Detroit en Californië waar scholen ook overwegen militair onderwijs in te voeren.

Namaakgeweren

De leerlingen van Carver beginnen al om zeven uur 's ochtends. Ze marcheren in formatie en lopen strak in het uniform rond. De eerstejaars trainen bij de kantine, de vierdejaars zijn op de bovenverdieping en de tweede- en derdejaars oefenen in de gymzaal. Sergeant Louis Smith leert een groepje met vlaggen lopen: 'Hé, geen vuist maken op je rug! Je hand moet vlak en open zijn.' Aan de andere kant traint sergeant Raymond King het rifle team: 'Til je wapen op! Een, twee, drie, vier! Het gaat om precisie!' De leerlingen oefenen met namaakgeweren. 'Alle wapens moeten op hetzelfde moment de vloer raken', roept King. 'Aan de zijkant van je schoen en niet daarvoorbij.'

Majoor Hayes, commandant van de school, kent de argwaan van de buitenwereld over de militaire kant van Carver. 'We trainen ze niet in de kunst van oorlogsvoering, we leren ze geen militaire tactieken of het hanteren van wapens, behalve als onderdeel van de drill. We proberen de studenten tot goed burgerschap te brengen. We laten ze op tijd en vroeg naar school komen, goed in het uniform. We hopen ze zo discipline mee te geven voor hun volwassen leven'.

Terwijl Hayes ons de school laat zien, corrigeert hij doorlopend de leerlingen. 'Jongeman, haal die oorbel uit je oor.' 'Doe je das goed.' 'Alle knopen van je hemd dicht.' Hayes noemt het on-the-spot-corrections. De leerlingen volgen zijn bevelen op. Het is alweer jaren geleden dat Hayes bedreigd werd door een leerling met een vuurwapen. Een ordedienst ziet er nu op toe dat alle leerlingen door poortjes met metaaldetectoren heengaan. Hun tassen moeten door een röntgenapparaat. 'Het is nodig voor de veiligheid van de kids', zegt beveiligingsbeambte Lionell Yates. 'Nu vinden we alleen scharen en aanstekers. Vroeger vonden we boxcutters, messen, kettingen; zo ongeveer alles wat je als wapen kunt gebruiken.'

Volgens sergeant Eugenio Ruiz is de school nu een veilige haven geworden. 'Het magische getal is zestien. Dan denken ze dat ze volwassen zijn en moet je ze hun plaats weer wijzen, dus treed ik op als ik de jongens bezig zie met graffiti of gokken.' Sommige jongens maken hardhandig kennis met een cricket-slaghout met aan de ene kant de tekst 'Meet my little friend Mr. Spanky' en aan de andere kant 'You broke the rules'. Ruiz zegt: 'De kadet mag kiezen: of hij wordt geschorst, een straf die bij herhaling tot verwijdering van school kan leiden, of hij incasseert slagen met Mr. Spanky en dan zijn er verder geen gevolgen.'

Meisjes krijgen geen lijfstraffen. 'Meisjes gokken niet, maar doen stomme dingen zoals vechten om een jongen. Die laten we de vloeren vegen of de pisbakken schrobben. Ga er maar vanuit dat ze dat niet leuk vinden.' Onder de glasplaat op zijn bureau ligt een foto van een jongen in uniform. 'Dat is kadet Davis. Hij had van mij gestolen en toen heb ik hem twintig harde met Mr. Spanky gegeven. Het ging om een ernstig misdrijf waarvoor hij in de jeugdgevangenis had kunnen komen.' Ruiz pakt een stapeltje brieven en maakt er een open. 'Deze zijn van kadet Davis. Hij bedankt ons voor de discipline die we hem hebben bijgebracht.' De aanhef van de brief van Davis luidt: 'Aan mijn familie'. 'Wij hebben hem een idee gegeven van wat een jonge man zou moeten zijn. Dat ik hem met Mr. Spanky heb gegeven en dat hij terugkomt om me te bedanken, geeft veel voldoening. Volgende week studeert hij af aan de militaire academie Fort Leonard Wood in Missouri. Majoor Hayes en ik zijn van plan ernaartoe te vliegen om bij de ceremonie aanwezig te kunnen zijn.'

Niet alle leraren-in-burger zijn overtuigd door het militaire systeem. Fred Paeth, leraar Spaans, kan haast niet boven de herrie in zijn klas uit komen. Achter in het lokaal zijn een paar tieners aan het stoeien. 'Als Hermano broer betekent', probeert Paeth tevergeefs. 'als hermano broer betekent, ... wat betekent dan: hermana?'

De rust in de klas wordt pas hersteld wanneer Tasha Johnson van de ordedienst plaatsneemt tussen de leerlingen. Meteen is het stil. Na de les is Paeth cynisch. 'Dat rondlopen in uniform is enkel een maskerade. Er is helemaal geen discipline. Alleen de zwarte leraressen kunnen de klas stil houden. We zouden veiligheidspersoneel moeten hebben in iedere klas'.

Gijzeling

Mijn telefoonnummer is 535-52-88, zegt Ruiz. Als je een probleem hebt, bel je maar. In Altgeld Gardens, in de buurt van Carver, is een gijzeling aan de gang en de sergeant zet ons af op de hoek van de straat. 'My homeboy went crazy', zegt een buurtbewoner. 'Hij heeft drugs genomen en is helemaal gek geworden. Nu houdt hij een vrouw en een stel kinderen in gijzeling.' De tieners om ons heen beginnen te lachen. Een aantal van hen zit zelf duidelijk onder de dope. Hun ogen rollen door hun kassen. Na een paar uur loopt alles met een sisser af. De gijzelnemer geeft zich over en de jongeren en andere nieuwsgierigen worden weggejaagd. 'We hate them pigs', sissen de kinderen over de blanke agenten.

Bijstand, drugs en gebroken gezinnen zijn dagelijkse realiteit voor veel leerlingen. 'Ze komen uit families die al twee of drie generaties in de bijstand zitten', zegt majoor Hayes. 'Veel van de kinderen hebben hun vader nog nooit gezien', zegt David Powell die een zoon op Carver heeft. Hun mannelijke rolmodellen zijn de zwarte sergeanten die de kinderen bars corrigeren. Alle andere volwassen mannen die ze kennen, gebruiken of verhandelen drugs of zitten in de bijstand. 'Veertig procent van de jongens in deze buurten haalt de eenentwintig niet.'

Powell brengt zoveel mogelijk tijd door op Carver om een oogje in het zeil te houden.

's Nachts houdt hij supervisie over de distributie van de krant de Chicago Tribune, daarna gaat hij meestal naar Carver. Hij wil betrokken zijn bij de opleiding van zijn zoon. 'Toen de gangs onze wijk over wilden nemen, kwamen mijn vader, Mr. Ruther en Mr. Lightfoot in opstand. Als kleine jongen heb ik ze zien staan: mijn vader met een geweer en Ruther met een pistool. Ons blok werd toen neutraal terrein. Nu ik zelf een zoon heb, moet ik ook voor hém gaan staan.'

Basketball

In de gymzaal zijn tribunes opgebouwd voor bezoekers van de wedstrijd van het meisjes-basketballteam. Carver speelt tegen Fenger. 'Hands up! Defend! Yeah. Good!' Tawana Cooke staat om de haverklap op om aanwijzingen en steunbetuigingen voor het Carver-team door de zaal heen te schreeuwen. Naast haar staat een draagbaar wiegje met een baby die door het wedstrijdrumoer heen slaapt. 'Nee, die is niet van mij. Dit is de baby van mijn dochter Tawana.' Ze wijst naar een meisje dat de score bijhoudt. 'Tee-Tee, say hello.' Het meisje draait zich om en lacht 'Hullo', haar tanden vastgeklemd in een plaatjesbeugel. Tawana junior: 'De baby is vier maanden oud, zijn vader Michael Harlan zit hier ook op school.'

In het weekend bezoeken we het gezin Cooke. De muren hangen vol met oorkondes die Tawana junior en haar twee zussen hebben gekregen voor prestaties op Carver. Er zijn echo's van Tee-Tee's baby, en glanzende foto's van het militaire schoolbal dat eens per jaar gehouden wordt. Een polaroid toont een piepklein kindje in witte doeken gewikkeld, met een infuus in een armpje dat nauwelijks dik genoeg lijkt voor de naald. 'Dwain, 21 november 1984', staat op de foto. 'Dat is mijn oudste zoon. Hier was hij een dag oud. Hij woog nog geen twee pond, want hij was prematuur. Ik was pas in maart uitgerekend. Hij moest vier maanden in het ziekenhuis blijven tot hij sterk genoeg was. Een dag nadat hij thuiskwam werd ik zestien.'

Tawana is 34 en ze heeft zes kinderen van drie verschillende mannen, een kleinzoon en een tweede kleinkind onderweg. Zelf stopte Tawana met school toen ze zwanger werd, maar ze wil niet dat de geschiedenis zich herhaalt. 'Ik zal mijn dochters steunen.' Tawana junior wil verder studeren: 'Kinderverpleegkunde en dan zelf lesgeven.' Tee-Tee was vijf maanden zwanger toen ze een oorkonde kreeg van de Phi-Èta-Kappa National Honour Society, omdat ze zo'n hoog gemiddelde had. 'En toen ik met zwangerschapsverlof was, gingen mijn cijfers omhoog. Ik heb met mijn moeder afgesproken dat ze overdag voor de baby zorgt tot ik vrij ben van school om kwart voor drie.' Daarna gaat moeder Tawana naar haar werk bij Pete's Groceries, iedere avond van zes tot tien. Overdag helpt ze zoveel mogelijk op Carver bij haar dochters, en op de lagere school bij de twee jongsten. 'Andere ouders komen alleen naar school, als ze iets gratis krijgen.'

Armoedegrens

Op Carver leeft 90,7 procent van de leerlingen onder de armoedegrens: ze komen in aanmerking voor gesubsidieerde schoolmaaltijden, krijgen bijstand, leven in instellingen voor verwaarloosde of delinquente kinderen of ze zijn opgenomen in een pleeggezin. Soms worden op school kleren of voedsel uitgedeeld. Met Kerstmis kreeg Tawana gerookte ham, cake-mix, zoete aardappels, kouseband, fruit, macaroni en salade-dressing. 'Dit jaar kreeg ik twee pakketten, omdat ik zo'n groot gezin heb', zegt Cooke.

Vineesha komt binnen in een vuurrood stretchpak dat strak om haar buik zit. 'Babygirl' staat in witte letters op haar borst geborduurd. Ze is zeven maanden zwanger, maar denkt niet dat het haar toekomstplannen in de war gooit. 'Ik moet gewoon harder werken, omdat ik nu ook voor een ander moet zorgen.' 'Goed antwoord', zegt haar moeder. Vineesha is net zestien geworden.

Vineesha zat eerst op een andere school. 'Daar waren de Gangster Disciples, Black Gangs en Viceroys en jongens met vuurwapens. Soms kondigden de ouderejaars een week af waarin de eerstejaars in elkaar werden geslagen. Haar moeder noemt nog een voordeel van Carver. 'Eerst zaten ze op zwarte scholen en nu zitten ze in de klas met verschillende 'nationaliteiten'. Ik ben opgegroeid tussen zwarten en zag nooit iets anders. Ik wil dat mijn kinderen zien hoe de wereld in elkaar zit.'

De beste kans van Tawana's dochters heeft de onverstoorbare Angela van veertien. Ze begon met basketball toen ze tien was. Nu haalt ze regelmatig de kranten, gisteren nog: Angela Cooke 26 punten, 5 steals. Ze haalde de helft van de punten binnen voor haar team in de wedstrijd tegen Fenger. Na Carver wil ze naar North Carolina. 'Want daar ging Michael Jordan naar college.'

Carver staat nog onder curatele van Chicago Public Schools, maar de school trekt inmiddels leerlingen uit de hele stad. In de jaren '90 waren er alleen Afro-Amerikaanse leerlingen. In 2003 waren er inmiddels 7,4 procent Spaans-taligen en 0,4 procent blanken. De blanke William Pearson van 15 voelt zich geen bedreigde minderheid op school. 'Het lijkt erop dat scholen in zogenaamd slechte buurten veiliger zijn dan de scholen in de 'betere' buurten: op die laatste is namelijk iedereen bang. Vorig jaar werden er op Washington Highschool nog twee jongens doodgeschoten.' Pearson's theorie: 'In slechte buurten leert ieder kind met zijn vuisten te vechten en in de goede buurten kunnen de kinderen alleen maar hun grote broer te hulp roepen of een wapen mee naar school nemen.'

Begin dit jaar had Carver al meer dan 800 aanmeldingen voor het nieuwe schooljaar; meer dan drie keer zo veel als geplaatst kunnen worden. 's Ochtends interviewt majoor Hayes nieuwe kandidaten. Julio Tapia's lichaamstaal laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Boos ineengedoken ploft hij in zijn stoel. Dit is overduidelijk niet zijn idee. Majoor Hayes haalt een modelcontract te voorschijn dat ouders en leerling moeten tekenen. De bezoekers nemen de schoolregels door: 'Het volgen van de dresscode van het militaire uniform (geen oorbellen, vlechtjes of piercings in het gezicht)', en: 'Het ontwikkelen van zelfdiscipline en verantwoordelijkheidsgevoel'.

Julio Tapia versteent van afschuw; zijn ouders knikken waarderend. Ze zijn eerste-generatie emigranten uit Mexico. Ze leveren commentaar op hun zoon in het Spaans. 'Julio zat op de beste school van Wisconsin, het St. Lawrence Seminary. Die speuren overal ter wereld, in China, Saoedi-Arabië en ze merkten ook op mijn zoon op. Zijn cijfers waren heel goed, maar Julio houdt niet van bevelen. Gisteren is hij van school gestuurd.'

Hayes heeft een kort onderhoud met de jongen. 'Als je hier komt, moet je luisteren naar leerlingen die een hogere rang hebben. Die moet je aanspreken met Sir of Madam. Heb je daar moeite mee?' Julio is tactisch: 'Een beetje.' 'De kadetten runnen de school en ik heb nog negen grote sergeanten met harde koppen. Ik ben de aardigste van het stel. Dus, wat denk je ervan?', zegt Hayes. Julio hakt de knoop door: 'Ik wil hier eigenlijk helemaal niet zijn', zegt hij met een stem die ergens tussen jongen en man overslaat.

Vader Tapia verbergt zijn gezicht in zijn handen. Majoor Hayes beëindigt het gesprek. 'Ik begrijp het, Julio.' Dan wendt hij zich tot vader Tapia. 'Meneer, ik ben heel trots op hem. Het is moedig om dat hier tegen mij te zeggen. Ik wens jullie het beste!'

Hayes beent weg om een laatste calamiteit op te lossen. Er was een gevecht in de kantine en hij schorst zes leerlingen. 'Die zullen we volgende week niet zien.'

Verontrustend

In 2002 voerde president Bush de 'No Child Left Behind'-wet door: grootscheepse hervormingen die moesten leiden tot verbeterde schoolprestaties. Staten kregen meer vrijheid om met fondsen te schuiven en eigen beleid te ontwikkelen.

In de State of the Union van januari 2004 claimt Bush vooruitgang. 'We hebben het niveau omhooggebracht en ieder kind wordt nu regelmatig getest.' Een maand later is er felle kritiek. In Losing our Future publiceert een aantal organisaties verontrustende gegevens: slechts 50 procent van de zwarten, 51 proecent van de indianen en 53 procent van de Spaanstaligen haalt een einddiploma van de middelbare school. Voor de blanken is dat 75 procent en voor de Aziaten zelfs 77 procent. Jongens doen het schrikbarend slecht: 43 procent van de zwarte, 47 procent van de Indiaanse en 48 procent van de Spaans-talige jongens haalt de eindstreep. De onderzoekers stellen dat drop-outs zich vaak uit het onderwijs geduwd voelen. 'Sommigen waren hardwerkende jongeren met plannen voor vervolgonderwijs. Ze waren geschokt toen ze te horen kregen dat ze niet terug mochten op school, omdat hun testresultaten te mager waren. Ze stranden in een niemandsland zonder iemand die hun belangen behartigt en zonder kansen. De verhalen suggereren dat in veel staten slecht presterende leerlingen er via de achterdeur uit worden gewerkt.'

Ook majoor Hayes heeft kritiek. Op Carver heeft 22 procent van de leerlingen het predikaat special needs. Ze hebben achterstanden als dyslexie, emotionele en concentratiestoornissen, psychiatrische aandoeningen. 'Twee van onze leraren bijzonder onderwijs zijn wegbezuinigd. Hoe moeten wij dan onze prestaties verbeteren? Ze stellen extra eisen middels de nieuwe onderwijswet, maar geven geen geld of middelen om mee te werken.' In totaal moest Carver dit jaar vijf leraren laten gaan en een van de praktijkvakken werd afgeschaft: het gloednieuw ingerichte lokaal voor de schoonheidssalon/kapperschool is op slot.

Ondanks de bezuinigingen verbeterden de schoolresultaten van Carver, die sinds het nieuwe beleid openbaar gemaakt moeten worden. 'Het uitvalpercentage is gedaald van 63 naar 18 procent', zegt majoor Hayes. 'Van de 235 die begonnen zijn er 145 over, en de meesten die weggingen van Carver zijn op andere scholen terechtgekomen.' Schokkend laag is nog het aantal leerlingen dat de standaard in het Prairie State Achievement Examination haalt: 8,4 procent, vergeleken met 55,2 procent gemiddeld in Illinois. 'Als we dat ook omhoog kunnen brengen, staan we niet meer onder curatele', zegt directeur Johnson.

Sergeant James Means houdt bij welke leerlingen een vervolgopleiding doen. 'Het is voor het eerst dat er zoveel aangenomen zijn op vervolgopleidingen, 84 van de 139 leerlingen zijn al onder dak. Daarvan zijn er op zijn minst twintig die hebben getekend voor de marine, de luchtmacht of andere legeronderdelen', zegt Means. 'Dat aantal zal zeker nog stijgen.'

Kader-kolonel

Sommige leerlingen zitten al in het leger. De kadetten Fuentes en Evans trainen 's ochtends hun medestudenten. 'Nadat ze hier afstuderen, gaan ze fulltime het leger in', zegt majoor Hayes. Ook Daphne Jackson van 16 jaar heeft al getekend. Op school is ze kadet-kolonel, in het leger sergeant. 'Haar loopbaan staat al min of meer vast', zegt Hayes. 'Een weekeind per maand moet ze zich bij haar eenheid melden en in de zomer brengt ze acht weken door bij het leger. Voor die zomertraining krijgt ze 2.000 dollar. Dat is waarschijnlijk meer dan veel ouders verdienen.'

In de voorraadkamer liggen kopieën van G.I. Jane, Saving Private Ryan en wervingsfilms voor de Marines. Ook pamfletten en posters in de school werven expliciet voor het leger. 'College is big bucks', zeggen felgekleurde stencils: in ruil voor collegegeld kunnen leerlingen tekenen voor leger, de National Reserve of de National Guard. Directeur Johnson houdt vol dat de school geen kweekvijver voor het leger is. 'Activisten tegen omvorming waren daar bezorgd over, maar we richten ons op post-secundair onderwijs, universiteiten en op de banenmarkt. Daar is het leger een van de mogelijkheden. Eén ding is duidelijk geworden: het is best lucratief om het leger in te gaan. Ik had er geen idee van dat ze zoveel betalen.'

Ook de Mexicaan-Amerikaan Guadeloupe Guerrero, een van de beste leerlingen van Carver, overweegt een opleiding via het leger te volgen. Zij woont in een buurt waaruit een aantal jonge mannen nu in Irak dienen. Haar moeder zegt: 'Als ze naar het leger gaat en uitgezonden wordt, zal ik me wel zorgen maken, maar dit land heeft ons immigranten veel geboden. We zijn ook bereid iets terug te doen.'

Prrrt! Mr. Holmes blaast op zijn fluitje. Prrrt! Prrrt! 'Please. Iedereen die te laat is, naar de andere kant van de kantine. Pleeeeease!', bast hij door de eetzaal heen. De schoolkinderen kijken glazig voor zich uit alsof ze zich zo onzichtbaar kunnen maken. 'Let op mijn woorden; ik zei alsjeblieft. Ik ben aardig.' Weifelend staan sommige kinderen op. Ze weten dat dit een dreigement is. 'Moet ik degenen die te laat waren er soms uit komen trekken?', vervolgt Holmes. 'Ik weet wie het zijn! Mister Holmes is als een olifant, hij heeft een geheugen.' Het semester is nog maar een paar weken oud, maar Reginald Holmes vindt dat het tijd is voor harde maatregelen. Als coördinator 'attendance' houdt hij bij of de schoolkinderen komen opdagen. 'Er waren er meer dan honderd te laat. Ze krijgen allemaal straf, en als ze al een 'record' hebben, dan schakelen we de ouders of voogd in.'

Na zijn semi-prof loopbaan als basketballer is Holmes pedagogiek gaan studeren. Hij gaf les op een lagere school. Maar als ik aan die kleintjes vroeg, hoe het met ze ging, begonnen ze al te huilen', zegt de reus Holmes. Hij is beter op zijn plek tussen de nukkige tieners. 'Denk maar niet dat jullie hiermee wegkomen', buldert hij door de kantine heen. 'Denken jullie dat je straks een baan zal vinden waarbij je iedere dag twintig minuten te laat kunt komen? Het kan mij niet schelen of je een diploma haalt, je zult toch niet productief worden in de samenleving.'

Maar het kan Holmes wel degelijk wat schelen. Vaak belt hij urenlang rond om een leerling die niet verder kan op Carver onder dak te krijgen. Terrence uit Altgeld Gardens heeft hij een baan bezorgd. 'Hij ging altijd na de lunch weg. Hij bleek voor zijn zieke moeder te zorgen. Terrence wordt de eerste uit zijn familie die een diploma van de middelbare school zal halen.'

Tijd voor de hall sweep. Via het omroepsysteem van de school worden de leerlingen gewaarschuwd naar hun klas te gaan. 'We tellen af: negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, een. Security! Opgelet! Veeg de gangen schoon! Dank u wel. Have a blessed weekend!' M

Antoinette de Jong schrijft regelmatig voor M.

Robert Knoth is fotograaf.

[streamers]

'In slechte buurten leert ieder kind met zijn vuisten te vechten en in de goede buurten kunnen ze alleen maar hun grote broer te hulp roepen of een wapen meenemen.'

'Het is best lucratief om het leger in te gaan. Ik had er geen idee van dat ze zoveel betalen.'