Column

Ontspannen

Het is Koninginnedag. Tien over half elf. Op mijn televisie zie ik zeven Warffumse middenstanders onder het toeziend oog van de koningin Chinese ontspanningsoefeningen doen. Het zal je vader zijn, denk ik hardop. Jij bent puber en opeens zie je dat je midlife-verwekker op een vlonder heel erg raar doet voor een mevrouw en haar familie. Dat een negenjarige zenuwachtig op een viool krast, snap ik. Een demente die nerveus volksdanst gaat er ook nog in. Maar een volwassen man in een soort oosterse trance tegenover een op een strak schema doorlopende mevrouw met een bloemetje en een hoedje, zet me toch weer aan tot pruttelend denken.

Wat denkt de middenstander? Voor wie doet hij het? Voor de koningin? Voor zichzelf? Voor Warffum? En stopt hij als Trix langs is geweest? Of ontspant hij nog een kwartiertje door? Belt zijn broer

‘s avonds om te vragen hoe het ging? Is zijn vrouw trots? Heeft hij slecht geslapen omdat hij voor de vorstin Chinees moest ontspannen? Vragen, vragen, allemaal vragen.

Op dat moment gaat de deurbel. Ik vraag door de intercom wie er is. Ik versta: Wim Kok! Ik moet me vergissen. Ik vraag het voor de zekerheid nog een keer. Het antwoord is weer: Wim Kok.

,,De Wim Kok”, vraag ik. Het antwoord is ja.

Twee minuten later zit hij bij me aan tafel. Met Rita. Wat ze komen doen? Collecteren. Voor wie? Voor de Nederlandse Hartstichting. Of eigenlijk voor de zojuist ontslagen directeur Manger Cats. Wim legt uit dat zijn leven niet echt veranderd is. Vroeger probeerde hij als vakbondsman voor de werknemers zoveel mogelijk geld te krijgen en eigenlijk doet hij dat nog steeds. De groep werknemers is nu alleen wat kleiner. En hij vertelt vol enthousiasme hoe hij voor Ewald Kist een paar miljoen euro heeft geregeld. Ewald Geldkist, zoals hij binnen de ING genoemd wordt, wilde eigenlijk nog twee jaar blijven om zichzelf helemaal af te vullen, maar dat heeft Wim er helaas niet door gekregen. ,,Vroeger was ik tegen exhibitionistische zelfverrijking, maar tegenwoordig word ik er zelfs een beetje geil van.” Rita bloost.

En nu komt hij geld ophalen voor Volkert Manger Cats. Voor Volkert persoonlijk? Hij legt uit dat het een rechtszaak wordt en dat Volkert uiteindelijk een paar miljoen meekrijgt. Dus de collecte is wel degelijk nodig. ,,Ik had hier jaren eerder aan moeten beginnen”, vertelt Wim enthousiast. ,,Weet je wat het leuke is van die captains of industry? Ze hebben meer smaak dan die arbeiders, wonen leuker, eten lekkerder en ze stinken nooit naar zweet!”

En voor ik het weet zit Wim Kok mij de lol van het golfen en het genot van de skybox uit te leggen. Rita belt onderhand met Bianca Balkenende om uit te leggen hoeveel verhuisdozen ze nodig heeft. Haar JP wordt op dit moment zelfs door zijn eigen partij uitgekotst. Zelfs zonder oppositie gaat hij kopje onder. Oppositie is een ouderwets woord. Woutertje Bos zit al een half jaar lekker te tutten tussen de pampers en de Olvarit. Op de televisie zie ik een Van Vollenhoven aan een spijkerbroek hangen, terwijl zijn broertje dart met gootsteenontstoppers. Een familie aan het werk en het volk is blij.

Wim legt mij uit hoe blij hij is met de winstcijfers van ABN Amro en hoe opgetogen hij is over de op handen zijnde ontslagen bij Shell. Onze koninklijke-olietrots wordt weer kerngezond en de aandeelhouders krijgen binnenkort een ouderwets dividend. Alleen moet de milieugroepen nog even de mond gesnoerd worden.

,,Daar hebben we veel last van”, vertelt Wim, die mij en passant vraagt of ik ook naar het polotournooi van Eddy de Kroes ga? De hele justitietop is daar. Officier van justitie Vos is zelfs eregast. Die mag deze zomer ook in de Zuid-Franse villa van Eddy een week of wat vakantie vieren.

Wim is boos dat ik niks in de collectebus doe en verlaat mokkend het pand. Mijn vrouw stuurt me een sms dat ze van me gaat scheiden. Ze heeft een vriend.

Ik roep Wim nog na dat het morgen 1 mei is. Hij kijkt verbaasd en vraagt: ,,1 wat?”