cLOUDDEAD

Aan de meeste vormen van popmuziek is niet meer af te horen dat er ooit de blues aan ten grondslag lag. De muziek van cLOUDDEAD vertoont een soortgelijke, kronkelige band met hiphop. Ten, de tweede cd van dit Amerikaanse trio, gaat nog verder dan de overige uitingen van het collectief vrijdenkende artiesten rond het Anticon-label, waar Doseone, Why? en Odd Nosdam bijhoren. Deze studentikoze bleekneusjes staan aan de overzijde van het spectrum dat aan de ene kant begrensd wordt door het glimmende materialisme en de stoere grote bekken van de mainstream-rap.

Wie vastzit in het hiphop-getto zal met Ten niet uit de voeten kunnen, maar dat is geen reden om deze tussen surrealisme en dadaïsme meanderende woordenstromen op vreemde geluidscollages onbesproken te laten. cLOUDDEAD gaat het radicaalst, en het interessantst, te werk op die nummers waaraan geen beat te pas komt en die eerder neigen naar uiteengerafelde elektronica. Als het, als per ongeluk, op conventionele hiphop begint te lijken kan het ook goed gaan, al gaan sommige nummers ten onder in melige idioterie. Maar als de geruchten kloppen dat Ten de laatste plaat is van dit vreemde collectiefje, dan is het een bijzondere zwanenzang.

cLOUDDEAD: Ten (Big Dada, distr. PIAS)