Zombies laten zich niet uitroeien

Een man en een vrouw staan op de bovenste verdieping van een winkelcentrum. Door een onbekende oorzaak is de wereld bevolkt met bloeddorstige zombies en zijn zij bijna de enige twee overlevenden. Even zijn ze veilig. Tot de ondoden zich langzaam tussen de lege winkels naar hen toe beginnen te bewegen.

Vrouw: ,,Wat doen ze? Waarom komen ze hierheen?''

Man: ,,Een soort instinct. Herinnering, aan wat ze meestal deden. Dit was een belangrijke plek in hun leven.''

Het is 1978 en de onverholen kritiek op de consumptiemaatschappij die de Amerikaanse griezelfilmmaker George A. Romero laat horen in de onvervalste horrorfilm Dawn of the Dead is even baanbrekend als hij onopgemerkt kan blijven. Het gaat er uiteindelijk vooral om te griezelen om zombies die een hap uit een wang van een van de hoofdpersonen nemen alsof het een appeltje van marsepein is.

Nu, ruim vijfentwintig jaar later, is er een remake van Dawn of the Dead, het tweede deel uit Romeros zombietrilogie. Hij is geregisseerd door debutant Zack Snyder, die zin had in een genrefilm. Een zombiefilm om precies te zijn, dus namen hij en zijn producenten het op zich om maar meteen een van de succesvolste voorbeelden van dat genre te `revisualiseren'. Revitaliseren zou je ook kunnen zeggen. Zombies laten zich sowieso lastig uitroeien.

Bovenstaande dialoog komt ook weer terug in Dawn of the Dead 2004, een van de meest geliefde films onder het publiek van het afgelopen 20th Amsterdam Fantastic Film Festival. Met één belangrijke toevoeging aan het antwoord: ,,Of misschien komen ze hier wel gewoon voor ons.´´ De suggestie dat zombiegedrag veroorzaakt wordt door overmatig consumentisme is vervangen door de veel radelozer constatering dat het écht onverklaarbaar is. De beeldflitsen van religieus (Mekka) en politiek (Hitler-Duitsland) massagedrag in de begintitels zijn te kort om er iets over mogen te zeggen. Of je zou ze moeten verwijten tendentieus te zijn. Bovendien is dit begin niet ontworpen door regisseur Snyder, maar door Kyle Cooper, die min of meer autonoom zijn `epiloog' vormgaf.

De zombies in de herverfilming van Dawn of the Dead worden vooral gedreven door een onverzadigbare lust naar verse mensen. Hongerige monsters zijn het. En anders dan hun voorgangers slaapwandelen ze niet, maar rennen ze, springen, vechten, bijten, grijpen. Net zoals de Engelse filmmaker Danny - Trainspotting - Boyle vorig jaar al bedacht voor zijn met een woedevirus geïnfecteerde engerds in de zeer aan Dawn of the Dead schatplichtige post-apocalyptische film 28 Days Later.

Meer nog dan zijn illustere voorganger exploiteert Dawn of the Dead anno nu energiek en inventief vleesflarden, bloedspatten, botsplinters en andere fysieke ellende. De film is, zoals het hoort, gruwelijk eng. Toch dook diep in mijn onderbewuste steeds de gedachte aan The A-Team op, met het winkelcentrum als levensgrote gereedschapskist. Met zoveel hulpmiddelen is overleven bijna geen uitdaging meer.

Dawn of the Dead. Regie: Zack Snyder. Met: Sarah Polley, Ving Rhames, Jake Weber, Mekhi Phifer. In: 40 bioscopen.