Joe Wilders

Een journalist die jaren geleden eens met Geert Wilders door de stad liep, vertelde me dat het hem vooral was opgevallen dat de ambitieuze VVD-politicus voor praktisch elke etalageruit bleef stilstaan om te inspecteren of zijn met waterstofperoxide gebleekte haardos nog in model zat.

Een vertederende anekdote.

Elke keer als ik Wilders het vaderland zie verdedigen tegen het oprukkende moslimgevaar, kijk ik even of zijn haar nog wel goed zit. Zolang dat het geval is en dat is het – hoeven we ons in Nederland nog niet al te veel zorgen te maken, hoop ik maar.

Betekent dat nu ook dat we geen acht meer hoeven te slaan op wat Wilders zoal te berde brengt? Dat hoort u mij niet zeggen. Omdat hij, zoals hij zegt, hoofddoekjes `rauw lust', zullen we op zijn minst zijn eetgewoonten in de gaten moeten houden. Daarom begon ik met gepaste belangstelling het interview met Wilders in het meinummer van het tijdschrift Esquire te lezen.

Eerst krijgen we weer de vertrouwde vuilnisbak met socialistenhaat over ons uitgestort: ,,Voor het land zijn socialisten ontzettend slecht.'' Zelfs D66, nu toch minder links dan ooit, moet het ontgelden. ,,Ik heb niets met die mensen van D66'', zegt hij. ,,Of ze zich nu sociaal-liberaal, sociaal-democraat of weet ik veel wat noemen: het zijn allemaal socialisten. Het is één pot nat. Ze hebben allemaal dezelfde rare ideeën.''

Maar opeens wordt het écht interessant. Esquire schrijft: ,,Wilders herhaalt zijn afkeer van links en vergelijkt zich met de Amerikaanse communistenjager uit de jaren vijftig: `Ik ben de moderne Joe McCarthy....' Wilders kijkt weer even naar zijn voorlichter. ,,Nee, zo zou ik me niet willen noemen, daar krijg ik gezeik mee. Ik ben GEEN moderne McCarthy. Ik ben geen communistenvreter, maar ik heb wel een gruwelijke hekel aan alles wat links is. Ik jaag niet op ze, maar ik ga ook niet graag met ze in zee.''

Ik begrijp hieruit dat Wilders zich dolgraag met McCarthy zou willen vereenzelvigen als hij er niet zoveel gezeik mee kreeg. Dit wettigt de vraag of Wilders wel eens een boekje over (Amerikaanse) politiek heeft ingekeken. Zo ja, dan zou hij weten dat senator Joseph Raymond McCarthy (19081957) een leugenachtige, paranoïde malloot was, die in de jaren vijftig allerlei Amerikaanse burgers, bij voorkeur intellectuelen en kunstenaars, valselijk beschuldigde van communistische sympathieën.

Dit schreven enkele Nederlandse historici en Amerika-deskundigen over McCarthy en zijn beweging. J.W. Schulte Nordholt: ,,Hij werkte met vervalste documenten en brutale laster, maar hij was zo agressief dat hij steeds meer succes kreeg.'' A. Lammers: ,,Het optreden van deze demagoog en de absurde scènes die hij in de Amerikaanse politiek maakte, riepen opnieuw vragen op over de stabiliteit van de Amerikaanse samenleving...'' Maarten van Rossem: ,,Een van de meest extremistische en irrationele politieke bewegingen van na de Tweede Wereldoorlog.''

Zijn er nog verschillen tussen McCarthy en Wilders? Voorlopig gelukkig wel: McCarthy durfde tot zijn bittere einde (alcoholisme, vergetelheid) door te gaan, dus ook nadat hij er gezeik mee had gekregen.