Concert met sitar, tabla en kemenche

Een LAT-relatie hebben ze: de Iraanse kemenche-speler Kayhan Kalhor en de Indiase sitarist Shujaat Husain Khan. Los van elkaar brachten ze recent allebei een nieuwe cd uit op het label World Village en die waren net zo verschillend als de titels. Kalhors In the Mirror of the Sky is poëtisch en abstract, Hawa Hawa van Husain Khan klinkt volks, op het platte af soms. Wat de twee musici samen hebben heet Ghazal en is sinds 1997 vastgelegd op vier cd's met als laatste Rain, opgenomen voor het Duitse ECM.

De verdiensten van dit Iraans-Indiase project werden in de uitverkochte Kleine Zaal gaandeweg duidelijk. Zo wordt de avond-raga waarmee het concert begint prettig kort gehouden en ontrekken de musici zich aan de conventie dat het per se van langzaam naar snel moet. In de folksong die daarop volgt gaan ze in dat laatste nog veel verder: het eind is een fluisterzachte en tergend trage fade-out.

Dat Khan zich na de pauze niet houdt aan zijn belofte om zo weinig mogelijk noten te spelen, wordt goedgemaakt doordat de subtiel strijkende Kalhor hem er wel van weerhoudt om veel te zingen. De stem van Khan is namelijk nogal vlak vergeleken met die van de Iraniër Mohammad Reza met wie Kalhor het buiten de LAT-relatie nogal eens aanlegt.

Winst is ook het pizzicatospel dat Kalhor soms in de strijd werpt bij het begeleiden van Khan en het feit dat tablaspeler Dandip Das bij dit duo een gelijkwaardige rol heeft gekregen. Met als gevolg dat hij soms de kop-positie pakt en Khan en Kalhor uitdaagt om hem nu maar eens te begeleiden. Wat ze met kennelijke liefde doen: er wordt op het podium veel geglimlacht en bij vlagen zelfs uitbundig gegrijnsd.

Dat Ghazal meer is dan de som der delen blijkt nog het sterkst in het slotstuk Ye Enayaten. Op Khans Hawa Hawa is dat tien minuten lang een nogal saaie deun, maar de zeer betrokken Kleine Zaal krijgt een versie voorgeschoteld die ondanks de dubbele lengte niet verveelt. Dat het geluid ongewoon krachtig werd versterkt had als voordeel dat elke paardehaar van Kalhors strijkstok en elk nageltikje van Sandip Das hoorbaar was. Voor Shujaat Husain met zijn resonantiesnaren was dat eigenlijk niet nodig, maar als je Khan heet en sitar speelt heb je het natuurlijk net zo moeilijk als een componiste met de roepnaam Trijntje Bach.

Concert: Ghazal. Gehoord: 25/04 Kleine Zaal Concertgebouw, Amsterdam.