Okselonfrisheid

Op het balkon van de Utrechtse schouwburg stond een man met een zonnebril op die jeugdiger deed dan hij was. Zijn haar was kort opgeknipt en hij droeg een licht, op de rug gekreukt colbertjasje en een spijkerbroek. Zijn taak was overzichtelijk, maar weinig benijdenswaardig. Hij moest de vijfhonderd jeugdige fans vermaken die pas over anderhalf uur hun Idols-idolen Boris en Maud konden verwelkomen.

Eerst moesten Boris en Maud ergens in die fraaie schouwburg een persconferentie geven. Die zou erop neerkomen dat de pers aan Boris vroeg wat hij van Maud vond (,,Goede stem, lieve meid'') en aan Maud wat zij van Boris vond (,,Hartstikke leuk''). Wat de journalisten van Boris en Maud vonden, bleef onuitgesproken, maar misschien dachten ze stiekem: wat een ongelofelijk saaie sterren.

Boris en Maud moeten plotseling zo'n zwaar sterrenleven leiden, zo wordt steeds met enig medelijden geconstateerd. Maar niemand vraagt zich af hoe het gesteld is met de mensen in hun gevolg.

Zo'n speaker bijvoorbeeld. Hij moest anderhalf uur vullen met niets. Niemand had voor hém een leuke tekst bedacht of een goed liedje geschreven.

's Morgens had een of andere RTL-producent vermoedelijk tegen hem gezegd: ,,Hou ze bezig. Doe niet cynisch, want het zijn kinderen.'' ,,Hoeveel schuift het'', vroeg de speaker. De producent noemde een redelijk bedrag, al had de speaker wel wat meer verwacht: er wordt toch zoveel geld verdiend met Idols?

En daar stond hij dan: maandagmiddag 26 april omstreeks 13.00. Hij keek naar de kinderen aan zijn voeten en hij dacht: in godsnaam, maak er het beste van. Toen liet hij de muziek uit de grote boxen harder zetten en begon hij voorzichtig te swingen vanuit zijn heupen.

,,Wij moeten het van vandaag hebben'', riep hij naar zijn jongens en meisjes, ,,want vandaag komen ze heel dichtbij, Boris en Maud. Ze komen zó dichtbij dat jullie ze zullen kunnen ruiken als ze op dit balkon staan.''

Er klonk een flauw gejuich op, en de speaker begreep dat het nog lang niet voldoende was. Hij liet het volume van de muziek aanzwellen en begon harder te roepen.

,,Over ruiken gesproken, hebben jullie wel eens last van okselonfrisheid? Ja? Nou, er lopen hier meisjes rond van Rexona. Schiet ze aan en vraag om een fles van Rexona. Ze leggen je uit hoe je het spul moet gebruiken. Maximaal eenmaal per dag, anders krijg je te veel. Ruiken jullie al? Nee hè? Jullie zijn jonge mensen, jullie zijn nog fris.''

Tien minuten waren voorbij, de speaker had er nog tachtig voor de boeg voordat de sterren naast hem op het balkon zouden staan. ,,Geef ze straks zachte cadeautjes, knuffels, daar zijn Boris en Maud dol op'', riep hij naar zijn publiek.

Toen het eindelijk zover was, werd de speaker een onzichtbare pion. Hij verdween naar de zijkant van het balkon, een nerveus lachende man, in de schaduw van de sterren.

Sterren, nou ja. Boris kan aardig zingen, Maud ziet er patent uit. De RTL wordt er nog rijker van, want het Nederlandse volk blijft massaal kijken. Zo is iedereen tevreden, misschien zelfs de speaker. Succes ruikt altijd lekker.