There's two sides to every story

Met een lied reageren op een ander lied – de answersong heeft een lange traditie. Het nieuwste antwoordliedje komt van de Amerikaanse zangeres Frankee, die fel inhaakt op een song van haar ex-minnaar Eamon.

Koel, dreigend, een beetje kwaad, maar vooral vastberaden klinkt ze, de vrouw die haar verhaal inleidt met de woorden: `You know there's two sides to every story.' Ik weet niet waarom je zo zit te janken als een bitch, zingt ze, terwijl het je toch zogenaamd allemaal niets kon schelen? En, voegt ze eraan toe, je dacht dat je in bed heel wat mans was, maar dat viel tegen: `You thought you could really make me moan/ I had better sex all alone.'

Het wordt gezongen door Frankee, en iedereen die de Top 40 een beetje volgt, weet over wie ze het heeft, en wat hij haar heeft aangedaan. Het gaat om de Amerikaanse R&B-zanger Eamon, die op de eerste plaats in de top tien staat met het nummer F**k it (I dont want you back), een bittere tirade tegen zijn grote liefde die hem bedroog; het met veel fucks gelardeerde refrein eindigt met: `Fuck you, you hoe, I dont want you back.' Het liedje van Frankee, die beweert Eamons ex te zijn, heet F.U.R.B. (Fuck you right back).

Daarmee plaatst Frankee zich in een rijke poptraditie: die van de answer songs, oftewel antwoordliedjes. Een fenomeen dat vooral in de jaren vijftig en zestig veel voorkwam. Het principe van een answer song is eenvoudig: je neemt de muziek van een bekend liedje, maar verandert de tekst. Meestal verschuift het perspectief – als The Drifters bijvoorbeeld `Save the last dance for me' zingen, antwoordt Damita Jo met: `I'll save the last dance for you'. En Ketty Lester antwoordt het klassieke slijpnummer van Percy Sledge met `When a woman loves a man'.

Veel antwoordliedjes reageren op een aanval. Jean Knight beklaagde zich bijvoorbeeld over een patserige `Mister Big Stuff', waarop Jimmy Hicks laconiek reageerde met `I'm mister Big Stuff'. Wie de schoen paste, trok hem aan. Zo richt soulzangeres Shirley Brown zich in het felle `Woman to woman' tegen ene Barbara, die een verhouding met haar man heeft; afblijven, zegt ze: `The man you're in love with, he's mine.'

Zangeres Barbara Mason pakte de handschoen op en reageerde met `From his woman to you', waarin ze op haar beurt Shirley toespreekt. Die man van je, zegt ze, was gisteravond nog bij mij. Ze wil hem best delen met Shirley, maar dan moet ze haar verder ook niet meer lastigvallen.

De meeste antwoordliedjes haken in op het succes van een grote hit, om een graantje mee te pikken. Maar alleen de creatiefste of geestigste antwoordliedjes werden zelf ook hits. Zoals `Queen of the house' van Jody Miller, een antwoord op Roger Millers `King of the road'. Terwijl hij rondzwerft en zich `king of the road' waant, zorgt zij thuis voor vier kinderen en schrobt ze het huis schoon, terwijl ze bij zichzelf denkt: was ik maar met een miljonair getrouwd. En het droogkomische antwoord op de prangende vraag `Who put the bomp in the bomp bah bomp bah bomp?' uit de rock & roll-klassieker van Barry Mann, kwam van Fred & The Embers: `Yes, I put the bomp in the bomp bah bomp bah bomp, I put the dip in the dip da dip da dip.'

Soms neemt het antwoordliedje een onverwachte wending. In het door Jimmy Webb geschreven minimelodrama `By the time I get to Phoenix' (bekend van Glen Campbell) gaat de verteller er vandoor, terwijl zijn vrouw eenzaam achterblijft en huilend overpeinst hoe ze het zover heeft kunnen laten komen. Maar in Wanda Jacksons antwoord, `By the time you got to Phoenix', zoekt zij al snel het gezelschap van zijn beste vriend, die al heel lang een oogje op haar had. In Jacksons versie is het niet zij die eenzaam in een hoekje zit te huilen.

Een ander soort answer song is die waarin een vete wordt uitgevochten. Zo viel de Engelse punkgroep Sex Pistols in het nummer `New York' de Amerikaanse New York Dolls aan, waar New York Dolls-lid Johnny Thunders kwaad op reageerde met `London boys'. In de hiphop leiden zulke vetes regelmatig tot reeksen rapnummers met scheldpartijen over en weer; beruchte voorbeelden zijn de ruzies tussen LL Cool J en Kool Moe Dee, en die tussen Eminem en Everlast.

Met haar `Fuck you right back' heeft Frankee voorlopig het laatste woord gekregen. In een interview zei Eamon dat niet erg te vinden. De muzikale begeleiding van Frankee's woorden is immers zijn compositie, dus de opbrengsten van haar plaat gaan naar hem. Eamon lacht toch het laatst, en dus het best.