Pollini's preludes zijn gebeurtenissen

Een prelude is ,,een voorspel, een inleiding, een korte improvisatie'' die voorafgaat ,,aan enig ander muziekstuk.'' In figuurlijke zin, zo zegt Van Dale ook, is een prelude de inleiding tot ,,een reeks gebeurtenissen.''

De Italiaanse pianist Maurizio Pollini gaf gisteravond in het Amsterdamse Concertgebouw een recital met uitsluitend preludes van Chopin en Debussy, zevendertig in totaal. Zevenendertig keer speelde Pollini dus een voorspel, voorafgaand aan een volgende prelude. Bij elkaar waren al die preludes ook `een reeks gebeurtenissen.'

Die `reeksen van gebeurtenissen' waren onder de handen van fantastisch spelende Pollini ook echt gebeurtenissen, twee Chopin- en Debussy-evenementen van uitzonderlijk belang. In 1960 won Pollini het Chopinconcours in Warschau en sindsdien is de nu 62-jarige Pollini een Chopinvertolker hors concours. De 24 preludes van Chopin staan tussen het 24-delige Das wohltemperierte Klavier van Bach en de 24 preludes van Debussy, waarvan gisteravond Boek I klonk.

Al is de strenge Pollini geen humorist, hij liet de 24 preludes op. 28 van Chopin voorafgaan door nog een terloops beginnende prelude van Chopin, die in cis kl.t. op 45. Zo leek het alsof we middenin een al lang durend preludefestival waren binnengevallen.

De problemen bij Chopin zijn groot: drie kwartier korte stukjes, soms zeer vluchtig en zelfs in een oogwenk voorbij. De grote vorm is een lappendeken, al is de laatste prelude (Allegro appassionato) een duidelijke finale. De onderlinge contrasten accentueerde Pollini maximaal, maar belangrijker nog is de aard van zijn karaktervolle Chopin-interpretatie: een `onromantische' kijk op de romanticus, zonder vaag gezwijmel.

Pollini's Chopin is zozeer het serieuze werk, dat Debussy met zijn langere, bijna `meerdelig' gecomponeerde preludes, zelfs speels en ontspannen aandoet. Hier klonken dan ook twaalf beeldende stukken, zelfs programmatisch en picturaal als Moessorgski's Schilderijen van een tentoonstelling, in stijl variërend van impressionisme tot fauvisme en magisch realisme in het sprankelende Feux d'artifice. Het leek alsof Pollini hier aan de piano een veelkleurige orkestversie zat te instrumenteren.

Twee toegiften waren er nog: de prelude La cathédrale engloutie van Debussy uit Boek I en de zeer gedreven gespeelde Ballade nr. I van Chopin, eindelijk, na inmiddels 38 preludes, een `echt' stuk.

Concert: Maurizio Pollini (piano). Gehoord: 25/4 Concertgebouw Amsterdam. Radio 4: 10/5 13.30 uur.