Laat je sporen na met stift en pvc

Met deze bijdrage won de 17-jarige Nina Lanschot een essaywedstrijd over zwerfafval, onder scholieren uitgeschreven door de Stichting Nederland Schoon.

Het is een raar verschijnsel. Ik weet niet of het iets typisch menselijks is, misschien komt het door arrogantie of misschien is het wel genetisch bepaald. In ieder geval is het er; de wens om onsterfelijk te zijn.

Natuurlijk kun je een poging wagen (niet geschoten, altijd mis), maar de kans dat je niet zult sterven is (tot nog toe) erg klein.

Het is dus realistischer om je te richten op de nummer 2 van het verlanglijstje; de wens om nooit te worden vergeten. Er zijn een paar opties om deze status te verwerven; je kunt een literair meesterwerk schrijven, een baanbrekende natuurkundewet definiëren, een wereldoorlog beginnen, het wiel uitvinden (en dan wél patent aanvragen) of een inspirerende filosofische stroming in gang zetten. Als je missie op een van deze manieren slaagt, is het zeker dat je komende eeuwen geestelijk nog tussen de mensen zult blijven. Maar wederom is de kans dat deze wens in vervulling gaat erg klein.

Is er dan niets simpels wat je kunt doen, of eventueel kunt laten, om onvergetelijk te worden?

Na lang brainstormen, uitzichtloze vergadersessies, eindeloze tochten langs consultancybureaus is er een oplossing gevonden! Voor alle talentloze, ongeïnspireerde, pufloze, ongemotiveerde mensen die geen wonder willen verrichten maar wel herinnerd willen worden, is er een oplossing!

Als je pvc naast de prullenbak gooit, duurt het vijf tot tien jaar voordat de stof verdwenen is. Beter is kauwgom, je hoeft het alleen op straat uit te spugen en voor 20 tot 25 jaar heb jij je sporen achter gelaten. De echte toppers zijn de frisdrankblikjes, koffiebekers, piepschuim en patatbakjes; deze vergaan nooit. Gewoon er met een goede watervaste stift je naam op schrijven en op elke willekeurige (niet voor afval bestemde) plek neergooien; zo komt de wereld nooit meer van je af.

Nina Lanschot is scholier