Ron Sexsmith:

In alle bescheidenheid bouwt de Canadese zanger Ron Sexsmith aan een adembenemend oeuvre. Niet adembenemend in de zin dat zijn liedjes de luisteraar bij de keel grijpen, maar juist in het understatement is Sexsmith een ster. Zijn grote held is landgenoot Gordon Lightfoot, niet de hipste naam die je als aanstormend singer/songschrijver kunt noemen, maar wel een ambachtelijk liedkunstenaar die grote emoties in kleine liedjes met poëtische teksten wist te vangen. In al haar tijdloze schoonheid herinnert de muziek van Ron Sexsmith aan andere introverte grootheden als Nick Drake en de jonge Jackson Browne, met wie hij het melancholieke en ietwat neuzelige timbre deelt. Na de nodige valse starts en uitstapjes als het country-getinte Blue Boy vond Sexsmith op zijn voorlaatse album Cobblestone Runway de perfecte balans tussen dromerige introspectie en pittige folkrock. Die werkwijze wordt voortgezet op zijn zevende album Retriever, dat niets meer of minder doet dan twaalf prachtige liedjes aan zijn repertoire toevoegen. Soms met violen, soms met milde rockbegeleiding van onder anderen pianist Ed Harcourt en de drummer en gitarist van Britpopgroep Travis, soms alleen met Sexsmiths sprankelende akoestische gitaar en altijd met de goudeerlijke openhartigheid van iemand die de vinger op de zere plek weet te leggen. ,,Happiness is hard to come by'', zingt hij met Jonathan Richman-achtige naïviteit, ,,so good while it lasts''. In `Imaginary friends' waarschuwt hij voor het opportunisme dat aan de basis van meeste vriendschappen ligt en zelfs in zijn liefdesliedjes is Sexsmit de eerste om de schaduwzijde te ontwaren. `For the driver' neemt het op voor de underdog: ,,I feel for the soldier / in the throes of war / sent off to settle someone else's score.'' Retriever stroomt over van compassie, verlies en hartstocht; ouderwetse thema's die zo mooi worden bezongen dat ze van alle tijden zijn.

Retriever

(V2) ****