Hollands dagboek; Machteld van Gelder

Afgelopen week reisde Machteld van Gelder (39) naar Luzern, Zwitserland. Ze produceert en regisseert documentaires en jeugdseries. Dit jaar was haar programma Taarten van Abel (Villa Achterwerk, VPRO) genomineerd voor de prestigieuze entertainment-prijs Gouden Roos in Zwitserland. Machteld van Gelder is getrouwd met Max Pam en heeft een dochter (10) en een zoon (3).

Woensdag 14 april

Nog een dag voor vertrek naar Luzern. In ons huishouden loopt alles gesmeerd, maar ik kan niet zeggen dat dat vanzelf gaat. Iedere doordeweekse dag is gepland. Voor de komende drie nachten blijk ik een grote koffer en een enorme weekendtas mee te willen sleuren. Mijn man lacht me uit bij de voordeur: alsof ik een maand wegga. Ik vind het juist plezierig dat ik het dwangmatige lichte reizen (geen bagage inchecken, alleen een weekendtasje voor in de cabine) achter me heb gelaten, ieder reisje is nu comfortabel geworden doordat ik altijd alles bij me heb. Ik reis samen met producer Rishu Veldhuis. We hebben ons voorgenomen om het bezoek aan het Rose d'Or-festival dat voorafgaat aan de uitreiking van de Rozen, te gebruiken om een indruk te krijgen van wat er allemaal gebeurt in de wereld op entertainmentgebied. Vorig jaar, toen ik meedraaide in de jury van de Emmy Awards, genoot ik van het gala. Ik zat met mijn man lekker achterin een hoek naar de show te kijken en ik zag mijn idolen (Joanne Lumley! James Gandolfini!), en onbekende beeldschone vrouwen die als prinsessen gekleed waren. Een liefdesweekend in New York, met zo een showavond tot slot, ik vond het heerlijk. Dus ik verheug me op deze dagen.

Morgen begint onze realitysoap Poesjes. Dertien weken lang op Villa Achterwerk. Tot nu toe ben ik door recensenten altijd gunstig besproken. Maar deze nieuwe serie is zo iets nieuws dat ik er niet gerust op ben of de ontvangst goed zal zijn. Vanavond word ik op de lokale zender AT5 geïnterviewd in het culturele programma De Vooravond. Door de visagiste word ik zo schitterend opgemaakt, dat ik in haar spiegel betoverd raak door mijn eigen verschijning. Hulde aan make-up en geraffineerde handen. Het wordt een gezellig gesprek daar in de studio, ik voel me top.

Donderdag.

Om 5.45 naar Schiphol. Poesjes staat in De Volkskrant met een schattig stukje.

Luzern ligt vredig in de zon te stralen. Ook op het festival zelf heerst grote rust. Dat is voor ons wel een beetje een verrassing. Wij hadden ons ingesteld op een hal met stands of zoiets, op veel mensen in elk geval.

We beginnen meteen met het bekijken van de genomineerde programma's. We raken stil van de enorme budgetten van de shows in onze categorie. We zien meteen dat ons programma hier een buitenbeentje is. Niet alles is even creatief of interessant, maar duur is het allemaal. Sommige programma's zijn heel goed, een paar keer lig ik dubbel van het lachen. Vooral CNNNN, een persiflage op CNN en de oorlogsverslaggeving in Irak, is erg grappig. Maar wat ons het meest vervult van trots is dat we vrijwel het enige kinderprogramma zijn. Er is alleen een soort mini-soundmixshow uit Spanje.

Als we klaar zijn, word ik gebeld door BNN's Storing, voor een interview over Poesjes. Jeroen Pauw vraagt hoopvol: ,,Zit er geweld in? Want het komt op Zappelin, maar in een beetje dierenfilm zit wreedheid!''Ik kan hem geruststellen, er zit een klein beetje geweld in.

Vrijdag

Met Ad 's Gravesande (AVRO-programmadirecteur) afgesproken. We drinken koffie in de lobby bij de screenings. Ook hij is gekomen om te kijken-kijken-kijken. Volgens hem valt hier `in sociaal opzicht' weinig te beleven. Hij kan het weten, want hij was hier maandag al omdat hij in de jury zit van Arts&Specials. De genomineerde programma's kreeg hij maanden van tevoren thuisgestuurd. Hij heeft alle 18 bekeken `En je weet, kunstprogramma's zijn meestal niet de kortste...' Al snel had hij zijn topdrie gevonden. Maar pas maanden later, in feite dus enkele dagen voor de uitreiking, ontmoet hij hier in Luzern de andere twee juryleden. Opmerkelijk genoeg blijken de andere twee dezelfde smaak te hebben als Ad. Ze zijn er in tien minuten uit, wie de winnaar moet zijn. Wij weten dus nu, dat ook over onze categorie slechts drie mensen beslissen. Van Ad begrijp ik: twee Duitsers en een Spaanse. Of dit gunstig is kunnen we niet inschatten.

Trix van Alphen en Krista Verweij die de publiciteit doen, mailen en bellen ons. We horen dat het journaal, indien wij winnen, aandacht zal besteden aan ons programma. En het Jeugdjournaal ook. Of we een Betacam stand-by kunnen hebben. Trix vraagt ook, net als Jeroen Pauw gisteravond, of we voorbereid zijn, wat we gaan zeggen als we gaan winnen. Ik heb geen idee. Echt niet.

Maar ja, 's middags ontmoet ik Thomas Hendriks, creatief directeur van Eyeworks, en zijn collega Roy Aalderink. Volgens hen is een aantal producenten alweer vertrokken, omdat ze erachter zijn gekomen dat ze niet gaan winnen. Als je gaat winnen, schijn je voorzichtig te worden ingelicht. Wij zijn niet ingelicht. Boem. Of is het onzin wat Hendriks en Aalderink zeggen? Wat ga ik doen als ik al weet dat ik er niet bij ben? Weggaan? Nee, blijven.

Ik vind het veel te heerlijk in het zonnetje in Luzern af en toe te bellen met de familie thuis (Missen jullie mij? Zijn de boodschappen gekomen?), terwijl ik mijn benen lekker strek. Per mail begrijp ik dat er over Poesjes nog meer is verschenen, en dat maakt me rustig.

Zaterdag

's Middags in de box bekijken we zoveel mogelijk programma's. Nu samen met Siemon, alias Bakkel Abel. Siemon wordt, net als wij eerder, overweldigd door de budgetten van de programma's. Wat een overdaad, wat een overweldigende techniek, maar wat saai en eenzijdig ook is het aanbod. Steeds weer dat podium met meerdere lagen, steeds weer die zwevende camera's over het opgejutte publiek, steeds weer die klapdeuren, steeds weer dezelfde gruwelijke lichtbakken. Veel genomineerde shows draaien op roem. Sterren die een spel met sterren doen, gewone mensen die sterren nadoen, look alikes van sterren, gewone mensen die zelf sterren willen worden, kinderen die sterren nadoen. En maar klappen en lachen. Steeds na een minuut of zeven hebben we het weer gezien, doorklikken naar de volgende show. Na twee uur scrollen door deze shows is het wel mooi geweest. Het is duidelijk. Wij zijn Calimero.

Mijn man belt, hij vertelt dat hij in Artis zit met onze zoon en dat hij heeft gedroomd dat wij tegen de geruchten in wel echt iets zullen winnen. Dat wou hij even zeggen.

In het hotel even een schoonheidsslaapje en dan: jurken aan, haren doen, in de schoenen persen, opmaken, tas mee, entreekaartje mee...

Als we aankomen, worden we eerst geweigerd door een jongen met een oortje. Het staat zwart van de mensen. De rode loper is met hekken afgezet, en niet voor de minsten: Roger Moore, Harry Belafonte, John de Mol, Christopher Lee, Nana Mouskouri, Coronation Street-acteurs, en allerlei sterren die beroemd zijn in hun eigen land. Men denkt duidelijk dat wij ook sterren zijn, want we worden meteen naar de speciale vip-lounge geleid. En dan bedoel ik echt vip.

Deze avond krijgt de Rose d'Or status, glamour en prestige. Een hele avond kijken we naar televisiefragmenten, en weer zien we nieuwe programma's voorbijkomen. (We dachten dat we veel hadden gezien.) Alle winnaars zitten op de eerste drie rijen. Dus na drie winnaars weet je dan dat het waar was dat wie wint, het al wist. Toch blijft zich in onze groep een sprankje hoop koppig vasthouden. Dan komt onze categorie en tegen beter weten in bonkt mijn hart als een dolle. We zien de fragmenten van de genomineerden. Ons fragment staat heel lang. Zou dat iets betekenen? Zou het toch? De winnaar is... Ant +Dec's Saturday Night Takeaway. Dat programma heb ik gezien, ik heb er inderdaad heel erg om gelachen. Ik bel na afloop Anna van der Staak (chef Villa Achterwerk) en dan onze crew met de uitslag. Niemand is teleurgesteld. Anna is apetrots dat een Villa-programma in Luzern figureert. En meteen erna zegt ze: ik heb nog een leuk nieuwtje: Poesjes was in Kopspijkers. Na De Achtertuin van Jan Wolkers is dit ons tweede programma dat in Kopspijkers opduikt.

Het wordt nog heel laat, we gaan met Eyeworks-mannen naar een club voor de afterparty, en dansen met de nichten van het genomineerde Duitse lifestyle programma `Schwul ist Cool' tot in de ochtend. Na een paar uurtjes slapen sta ik met moeite op, om met mijn moeder die in Zürich woont, een speciaal voor onze bakker Siemon georganiseerde Konditoreientour te maken. (Siemon heeft in Amsterdam ook een Konditorei.) Loom en voldaan, en bepakt en bezakt met taartjes en andere lekkernijen, laten we ons naar vliegveld Kloten rijden.

Op Schiphol wachten mijn zoon en mijn man op me bij de douane, heerlijk ze weer bij me te hebben. Mijn dochter belt van thuis: ,,Geeft niks mam, dat je niet hebt gewonnen, zo'n nominatie is ook al heel belangrijk.''

Met stomheid geslagen over deze volwassen woorden die zo bijna komisch klinken, hang ik ontroerd op.

Maandag

Zorgdag voor de kleinste, inclusief meedraaien op de peuterspeelzaal, ben ik met een klap terug in het alledaagse leven: vijftien kindertjes de hele middag op de poep-wc helpen, puzzeltjes leggen en bekertjes inschenken. Het is heel ontspannen en gezellig.

Mijn dochter komt thuis met enthousiaste verhalen over meisjesvoetbal (jongensteam in de pan gehakt met 12-4). De huisarts komt 's avonds langs om de gezondheid van mijn man te bespreken. Niks aan de hand, maar hij stond de laatste tijd nogal onder druk.

Dinsdag

Weer op kantoor, heel veel post, felicitaties, telefoontjes van werk. Rishu en ik kijken naar Kopspijkers via internet en we genieten van de sketch waarin Erik van Muiswinkel NRC Handelsblad-columnist en RTL-commentator Albert Verlinde persifleert die de tv-actualiteiten bespreekt aan de hand van Poesjes.

Woensdag 21 april

Back to business, we gaan door met de voorbereidingen van onze nieuwe programma's. De hele dag breng ik door aan de telefoon. Wij hebben een offensief ingezet om nieuwe programma's te ontwikkelen. Aan het eind van de dag, op weg naar huis, breng ik mijn galajurk naar de stomerij. Ik ga vast vergeten de jurk op te halen.

Als je gaat winnen, schijn je te worden ingelicht. Wij zijn niet ingelicht. Boem. Of is het onzin?