Euro-operatie niet vergoed? Klagen helpt

Zorgverzekeraars betalen behandeling in een buurland niet graag, zeggen lezers. Ze reageren op een eerder artikel in deze krant. Klagen helpt, blijkt.

Philippe Boucher (64) is glazenier, hij maakt glas-in-loodramen. Hij fietst, en wandelt vaak in de bergen. Hij is gezond en actief, alleen is zijn heup sinds een jaar of tien versleten. Op advies van een arts stelt hij een heupvervangende operatie zo lang mogelijk uit, om op latere leeftijd een prothese niet nog eens te hoeven vervangen. In die tijd verdiept hij zich in het onderwerp, met name op internet, omdat de artsen volgens hem niet graag uitweiden over de verschillende behandelingen. ,,Men heeft het steeds over `de gouden standaard', maar meestal is dat de techniek die men zelf beheerst of die past in de traditie van het ziekenhuis, of van de chirurgen'', schrijft Boucher in een e-mail.

Enkele tientallen lezers reageerden op een recent artikel in deze krant over patiënten die voor een medische behandeling naar een buurland gingen. Hun zorgverzekeraar weigerde soms die behandeling te vergoeden, terwijl zij er eigenlijk wel recht op hadden. Veel van de reacties betreffen patiënten die in Nederland te horen krijgen dat ze met hun aandoening moeten leren leven, dat er niets meer aan te doen is. En dan horen ze van een kennis, of lezen ze op internet, dat ze in België of Duitsland wel goed kunnen worden behandeld, tegen vergelijkbare kosten, dat ze er niet op hoeven te wachten en dat de arts zo vriendelijk is. Vaak helpt het ook nog. Als de zorgverzekeraar dan niet voor de kosten wil opdraaien is zo'n patiënt verontwaardigd en soms onderneemt hij actie.

Boucher vindt een minder ingrijpende operatie op internet, waarbij niet de heup, maar het kraakbeen wordt vervangen door een metalen bekleding op de kop en kom van de heup. Vooral voor actieve patiënten heeft de ingreep minder complicaties. Hij kan bij orthopedische chirurgen terecht in ziekenhuizen in Alkmaar en Den Bosch. Dan moet hij zes tot acht maanden wachten. Bij een orthopedisch chirurg in België kan hij binnen vier weken terecht. ,,Op dat moment was de pijn toegenomen en kon ik me moeilijk bewegen'', licht Boucher telefonisch zijn keuze toe, vanuit het Algemeen Ziekenhuis Waasland in het Belgische Sint-Niklaas, waar hij deze week is geopereerd.

Zijn verzekeraar NVS Zorgverzekeringen heeft dan inmiddels al laten weten dat zijn operatie `in de kring der beroepsgenoten' niet is aangemerkt als `een gebruikelijke ingreep' en daarom niet zou worden vergoed. Wie de behandeling in Alkmaar of Den Bosch ondergaat krijgt hem wel gewoon door de zorgverzekeraar vergoed. Boucher stuurt daarom stapels documentatie over de behandeling, de voorwaarden en de kosten naar NVS, met nogmaals het dringende verzoek om vergoeding. De verzekeraar gaat overstag. Hij vergoedt de operatie, maar zegt erbij dat ze een uitzondering voor hem maken, dat ze niet hóeven te vergoeden. Op 22 oktober heeft het College voor zorgverzekeringen namelijk een afwijzing van een verzekeraar goedgekeurd bij een patiënt die zich in Gent met dezelfde methode heeft laten behandelen.

Ook Henk Brusse (63) uit Enschede kreeg te horen dat de operatie waardoor hij straks weer hoopt te kunnen lopen `niet als gebruikelijk wordt gezien' en dus niet zal worden vergoed. Zeven jaar geleden verdraaide hij zijn knie in een konijnenhol op de golfbaan. Na meerdere operaties was er volgens de artsen nog maar één oplossing: een nieuwe knie. Een bevriend fysiotherapeut maakte hem attent op de Alphakliniek in München, waar hij een minder ingrijpende behandeling zou kunnen ondergaan. Toen bleek een kennis daar ook te zijn geholpen, met succes, en die kende ook weer mensen die er waren geweest en nu zonder krukken liepen.

Half februari vloog Brusse naar München, drie weken geleden liet hij zich er opereren. Duur is het wel, 20.000 euro inclusief therapie en nabehandeling terwijl een nieuwe knie zo'n 7.500 euro kost. Maar wat moest hij dan? Hij stelde zijn verzekeraar voor die 7.500 euro te vergoeden en dat hij hem zou vrijwaren van kosten van mogelijke toekomstige complicaties van de knie. Dat is nog niet gelukt. Brusse heeft een advocaat ingeschakeld.

Boucher en Brusse zeggen beiden de kosten te kunnen betalen, maar dat het wel om erg veel geld gaat. Boucher: ,,Veel anderen in mijn positie zijn wél overgeleverd aan de willekeur van hun zorgverzekeraar.''

Soms worden patiënten door hun behandelend arts doorverwezen naar een buitenlandse collega. Dan wil men wel helpen, maar vergoedt de verzekeraar niet omdat er in Nederland bijvoorbeeld nog geen geld voor bepaalde apparatuur is, of is er nog weinig ervaring met een ingreep. Ook dan – wanneer de eigen arts doorverwijst naar een collega in een ander EU-land omdat hij uitbehandeld is – is de verzekeraar terughoudend.

Eén patiënt werd voor behandeling aan zijn prostaat door zijn behandelend uroloog, doorverwezen naar een collega in Parijs. De patiënt wil niet met naam in de krant omdat zijn verzekeraar vorige week, na veel getouwtrek, mondeling heeft toegezegd de behandeling in Parijs te vergoeden, maar dit nog niet schriftelijk heeft bevestigd. De man is rechter. Na veel brieven en telefoontjes zou de verzekeraar eerst maar een gedeelte vergoeden. Toen een bevriend rechter hem wees op een uitspraak van het hof in Den Bosch enkele jaren geleden in een soortgelijk geschil legde hij deze voor aan zijn verzekeraar. Zodoende.

Een eerder artikel over vergoeding van zorg in het buitenland is terug te lezen op www.nrc.nl