Docters van Leeuwen

Docters van Leeuwen heeft natuurlijk gelijk dat Engelse `Chief Police Officers' onafhankelijker zijn dan hun Nederlandse collega's (Z, 27 maart). Maar in Engeland is het OM louter doorgeefluik tussen politie en rechtbank en nauwelijks partner van de politie. Ook ontbreekt een rechter-commissaris die zich bemoeit met het opsporingsonderzoek. De politie in Engeland en Wales opereert dus in een andere context, maar doet dat op een manier die tegelijk kwajongens en boeven flink angst inboezemt. Geen wonder dat `Home Secretary' David Blunkett halsoverkop wetten wil doorduwen om de politie meer macht te geven bij het bestrijden van moderne misdrijven zoals terrorisme, fraude en verschillende vormen van antisociaal gedrag. Hierbij wordt gemakshalve vergeten dat in dit land rechterlijke dwalingen schering en inslag zijn, en dat grotere politiebevoegdheden zonder zwaardere controle daarop de kans op dergelijke dwalingen zeker niet zal doen afnemen.

En Docters van Leeuwens verwijzing naar Japans lage criminaliteit is ook niet ingegeven door recente kennis van zaken. De criminaliteit daar is stijgende. Het is de vraag of het traditionele politiewerk, sociaal en preventief op buurtniveau, nog wel past bij een snel veranderende Japanse samenleving. Bovendien kun je je afvragen in hoeverre de traditioneel lage criminaliteit de verdienste is van de Japanse politie. Mogelijk heeft het meer van doen met sociale cohesie binnen een op harmonie gerichte samenleving.

Het is niet dat Nederland niets kan leren van buitenlandse voorbeelden, maar Docters van Leeuwens hap snap benadering is nutteloos. En dat geldt natuurlijk ook voor zijn gemakkelijke kritiek op de politie. Zijn gekissebis, als baas van het openbaar ministerie, met toenmalig minister van Justitie Sorgdrager zou hem toch moeten hebben geleerd dat zoiets alleen maar verliezers oplevert.