De kopieerkampioenen

Albert Verlinde verbaast zich over de kopieerlust van de televisiemakers in Nederland

Wie voor het eerst door Hilversum loopt en de producers van de diverse zendgemachtigden door de straten ziet schuiven, raakt onwillekeurig onder de indruk van hun werklust. Iedere omroepmedewerker draagt namelijk een koffertje bij zich dat bol lijkt te staan van de belangrijke stukken en programmavoorstellen. Schijn bedriegt. Het koffertje van de gemiddelde beeldbuis bobo puilt namelijk uit met videobanden waarop de nieuwste hits uit binnen- en buitenland staan. Een producer is in Nederland namelijk niet meer of minder dan een jatter van succesvolle programma's. Worden u en ik door de muziekindustrie verketterd omdat we stiekem een CD'tje branden, in het Gooi worden hele programmaformules gekopieerd en lichtelijk aangepast als nieuw gepresenteerd en geen hond die er wat van zegt. Daarom is succesvolle formules in ons landje geen lang leven beschoren. Is een programma een hit, dan storten de aasgieren zich erop en devalueert een lekker programmahapje in een mum van tijd tot een afgekloven tv-botje.

SBS 6 presenteerde een paar jaar geleden vol trots de van oorsprong Engelse kennisquiz Lotto Weekend Miljonairs. Robert ten Brink beleefde een tweede jeugd als bedachtzame quizpresentator met gevoel voor timing. Het spel was verrassend nieuw. Maar daar waren de ratten van het Gooi. In een mum van tijd waren er wel tien formules te zien met hightech decors, spannende muziekjes en kandidaten die tien minuten wikken en wegen op vier mogelijke antwoorden. Een vernieuwend tv-programma was snel gedegradeerd tot ramsj. Dank je wel Hilversum!

Vorig seizoen bracht RTL 4 vol trots Idols op de buis en ja hoor, de kopieerkampioenen van het Gooi doken onmiddellijk achter hun desk om klonen te ontwikkelen. Vorig jaar al veel vals zingende mensen bij een geflopte talentenjacht bij SBS 6 en binnenkort krijgen we zes weken lang amateur avondjes bij de TROS. Want daar gaan ze à la Idols op zoek naar zangers van het Nederlandse lied met Marianne Weber als Jerney Kaagman en voormalig Drukwerk-zanger Harry Slinger als Henk Jan Smits. En met weer heel veel landgenoten die valser zingen dan ik ooit zal kunnen schrijven.

Produceert een omroep een succesvolle politieserie, dan gaan tien andere producenten er ook mee aan de slag zodat er inmiddels meer blauw op tv te vinden is dan op straat en we liggen met zijn allen nog bij te komen van de ziekenhuisseries die op een wachtlijst stonden om het scherm te halen. Maar het grootste slachtoffer van de aasgieren is toch wel de real life soap. Wat een verrassing was Patty's Posse en de Adams Family vorig seizoen. Natuurlijk zag je dat niet alles even real was, maar het was wel sensationele televisie die de tongen losmaakte. We zijn nog geen jaar verder en het televisiegenre is verworden tot een armoedige televisievorm die afgekloven BN'ers de kans geeft zichzelf als product weer even in de markt te zetten. Natuurlijk, Frans Bauer was top, zonder meer de grootste sensatie van dit seizoen, maar waarom worden we nu toch overspoeld met series over Gerard Joling, Rene Froger, BZN en Joop van Tellingen? Waarom gaan mensen in Hilversum niet gewoon doen waar ze voor aangenomen zijn? Achter een bureau zitten en mooie, sprankelende programma's bedenken die ons als publiek verrassen. Ik ben bang dat uit de omroepdenktanks de komende tijd geen titels van programma's rollen, maar namen van mensen: `o ja, te gek een serie over Corry Konings, Carlo Boszhard, Mabel Wisse Smit en Johan Friso, want dat zijn nu ook gewone mensen'.

Ze hebben het in het Gooi voor elkaar: ik kan geen BN'er meer zien. En dan heb je als entertainmentdeskundige toch een probleem.