Het nieuws van 24 april 2004

Kampers 1

Het artikel `Wangedrag wordt beloond' over de grenzeloze vrijheid van woonwagenbewoners (Z, 17 april) was informatief en zelfs humoristisch. Maar de onderzoekster leerde niet uit 134 jaar woonwagenleven dat onze problemen met hen onoplosbaar zijn. Maar ook niet opgelost hoeven te worden. Dat het niet zozeer om problemen oplossen gaat, maar meer om acceptatie van een ander soort mensen. Dat de Jacobsen en van Essen in ons land ook recht van bestaan hebben en dat er best met hen te praten valt. Met haar oplossingen schaart de onderzoekster zich achter de Maastrichter burgemeester Leers, die met het wetboek als bijbel voor zijn borst heel Nederland mobiliseert om de Vinkenslaggers mores te leren. Vermorzeld worden zij onder het mediageweld dat hij ontketend heeft. En vervolgens zullen zij gestraft worden. Wat er nu gebeurt is van het niveau van een rechter die een winkeldief levenslang gaf voor het stelen van een Mars. Als de dief vraagt ,,Edelachtbare, is dat niet wat veel?'', antwoordt de rechter ,,Ach, jij houdt je toch ook niet aan de regels!''

Verder mis ik in het artikel kritiek op de overheid. Alsof in dit bijzondere geval politici en overheid helemaal oké zijn, dat het alleen de kampers zijn die het niet zo nauw nemen. Midden jaren tachtig sprak ik een hoofdinspecteur van de belastingdienst die trots vertelde vlak voor zijn pensioen de bekende deal met Vinkenslag ingevoerd te hebben – toen was het nog een vast bedrag per persoon in plaats van de 3-procentsregeling. Op mijn vraag of een dergelijke afspraak niet onbegrensde criminele activiteiten in de hand werkte, kon hij slechts zijn schouders ophalen. Nu zegt de belastingdienst niet verder terug te kunnen kijken dan 5 jaar en niet te weten wat daarvoor gebeurde.

Overigens hulde aan de kampers, die hun eigen normen en waarden trouw blijven. Ieder ander zou er voor kiezen om met zo'n afspraak op zak crimineel multimiljonair te worden. De Vinkenslaggers niet! En vergelijk hun houding eens met de ongebreidelde graaizucht van sommige bestuurders, zónder fiat van de belastingdienst.

Wat mij betreft verdiende Vinkenslag een bloemetje en dat ben ik hen vrijdag gaan brengen.

De Nederlandse Leeuw moet gekoesterd worden

Met verbazing heb ik het artikel `De Nederlandse leeuw bindt niet; gelezen (Achterpagina, 15 april). Het Rijkswapen is kennelijk niet meer hip. De veranderdrift slaat weer toe in Nederland: niet alleen de normen en waarden moeten worden aangepakt, nu ook onze oude trouwe leeuw: ,,In azuur, bezaaid met blokjes van goud, een leeuw van goud, gekroond met een kroon van drie bladeren en twee parelpunten van hetzelfde, getongd en genageld van keel, in de rechtervoorklauw opgeheven houdende in schuinlinkse stand een zwaard van zilver met gevest van goud en in de linker- een bundel van zeven pijlen van zilver met punten van goud, de pijlen te zamen gebonden met een lint mede van goud.'' (KB 23 april 1980). De pijlen en het zwaard zijn afkomstig van het wapen van de republiek der Zeven Verenigde Nederlanden (in 1606 zo vastegesteld). De rest zijn versierselen en die staan beschreven in bijbehorende artikelen van het Koninklijk Besluit: ,,de navolgende uitwendige versierselen worden toegevoegd: (a) tot dekking van het schild de Koninklijke kroon gelijk aan die welke tot dusverre door de Koningen der Nederlanden is gevoerd; (b) als schildhouders twee leeuwen van goud, getongd en genageld van keel; (c) het devies `Je maintiendrai' in Latijnse letters van goud op een lint van azuur.''

Misschien wordt het weer tijd wat meer aandacht te geven aan onze vaderlandse geschiedenis. Daar wordt men wijzer van dan met de waan van de dag het Rijkswapen ter discussie te stellen en een prijs uit te loven voor een nieuw ontwerp.

ZOEK DE VERSCHILLEN

De vrouw die beweert een overspelige affaire met voetballer David Beckham te hebben gehad, Rebecca Loos, stal deze week woensdag de show in Londen door bij de filmpremière van `Kill Bill Volume 2' te verschijnen met een vriendin, tv-presentatrice Emma Basden. Loos, inmiddels tot een rijke beroemdheid uitgeroeid na haar tv-interview over de affaire, was op het laatste moment aan de gastenlijst toegevoegd. Loos, die er geen geheim van heeft gemaakt dat ze biseksueel is, trok alle (fotografen-)aandacht naar zich toe tijdens de première. Tot ergernis van hoofdrolspeelster in `Kill Bill II', Uma Thurman. ,,Ik weet niet of ze een nietsnut of sloerie is'', zei Thurman, ,,Ik zou zeggen sloerie. Ze kan er niet genoeg van krijgen, van PR.'' Maar `de feiten' over de Beckham-Loos zaak wist Thurman niet: ,,Ik was er niet bij.''

David Beckham zelf baarde begin deze week opzien door praktisch kaalgeschoren in het openbaar te verschijnen, met zijn vrouw Victoria aan zijn zijde. Stijlicoon Beckham is bekend om zijn vele haarstijlen en droeg tot voor kort lang haar in een paardestaart. David en Victoria toonden dat ze een gelukkig paar zijn, ondanks alle geruchten over overspel. Hij kuste haar bij het binnengaan van de Royal Albert Hall in Londen, maandag, waar Spice Girls-manager (en Idols-bedenker) Simon Fuller een feest gaf omdat zijn bedrijf 19 jaar bestond. De gekortwiekte Beckham droeg een zwart jasje, open blouse, spijkerbroek en droeg kettingen met crucifix. De vriendin van Rebecca Loos droeg bijkans dezelde combinatie en sieraden.

De gelukzalige lezer

Op weg naar Helden-Panningen voor een lezing was ik de enige in de trein die een boek las. De andere reizigers telefoneerden luidkeels door elkaar heen. Links, rechts, voor, achter, van alle kanten klonken ludieke belmelodietjes en stemmen op meeluistersterkte. Weliswaar ben ik opgegroeid in een groot gezin en heb ik geleerd omgevingsgeruis te verdragen, maar Hella Haasses Mevrouw Bentinck of onverenigbaarheid van karakter viel niet te accorderen met het volumineuze koor van onsamenhangende monologen over huiselijke zaken om me heen. Het was zaterdagmiddag, en daar moet het aan gelegen hebben dat er geen andere lezers waren. Gewoonlijk zit ik met geestverwanten in de trein, die waarschijnlijk net als ik vinden dat er nergens anders zo heerlijk gelezen kan worden. Als ik naar Maastricht of Groningen reis, verheug ik me op de lange leestijd en bestem al enkele dagen eerder een bepaald boek voor de reis. Van medereizigers wil ik altijd weten wat zij lezen. Snel kijken als ze het boek even neerleggen, een denkbeeldige veter strikken om van onderen naar de omslag te kijken, in de ruit staren en het spiegelschrift proberen te lezen, ik heb geen rust voordat ik de titel weet. Het mooiste is het als er iets heel onverwachts uitkomt. Geen Marianne Frederiksson of Geert Mak, maar Herman Heijermans Diamantstad in handen van een jonge jongen die daar volstrekt in op leek te gaan. Hij had dat speciale gezicht van de gelukzalige lezer, dat overal waar lezers in een boek verdiept zijn hetzelfde is. Er is iets merkwaardigs fysieks aan de hand met de lezer. De verstilling van zijn mimiek lijkt op die van een slapende, maar de gelaatskleur is anders, gespannen en toch gelijkmatig. De ogen zijn zelfs neergeslagen groot. De naar binnen geslagen concentratie sluit de lezer af voor impressies van buiten, maar hij heeft niets dromerigs over zich. Hij lijkt op de standbeelden van Rodin: ze staan onbeweeglijk maar van binnen zindert kracht.

Ron Sexsmith:

In alle bescheidenheid bouwt de Canadese zanger Ron Sexsmith aan een adembenemend oeuvre. Niet adembenemend in de zin dat zijn liedjes de luisteraar bij de keel grijpen, maar juist in het understatement is Sexsmith een ster. Zijn grote held is landgenoot Gordon Lightfoot, niet de hipste naam die je als aanstormend singer/songschrijver kunt noemen, maar wel een ambachtelijk liedkunstenaar die grote emoties in kleine liedjes met poëtische teksten wist te vangen. In al haar tijdloze schoonheid herinnert de muziek van Ron Sexsmith aan andere introverte grootheden als Nick Drake en de jonge Jackson Browne, met wie hij het melancholieke en ietwat neuzelige timbre deelt. Na de nodige valse starts en uitstapjes als het country-getinte Blue Boy vond Sexsmith op zijn voorlaatse album Cobblestone Runway de perfecte balans tussen dromerige introspectie en pittige folkrock. Die werkwijze wordt voortgezet op zijn zevende album Retriever, dat niets meer of minder doet dan twaalf prachtige liedjes aan zijn repertoire toevoegen. Soms met violen, soms met milde rockbegeleiding van onder anderen pianist Ed Harcourt en de drummer en gitarist van Britpopgroep Travis, soms alleen met Sexsmiths sprankelende akoestische gitaar en altijd met de goudeerlijke openhartigheid van iemand die de vinger op de zere plek weet te leggen. ,,Happiness is hard to come by'', zingt hij met Jonathan Richman-achtige naïviteit, ,,so good while it lasts''. In `Imaginary friends' waarschuwt hij voor het opportunisme dat aan de basis van meeste vriendschappen ligt en zelfs in zijn liefdesliedjes is Sexsmit de eerste om de schaduwzijde te ontwaren. `For the driver' neemt het op voor de underdog: ,,I feel for the soldier / in the throes of war / sent off to settle someone else's score.'' Retriever stroomt over van compassie, verlies en hartstocht; ouderwetse thema's die zo mooi worden bezongen dat ze van alle tijden zijn.