Omwegen naar het bloed

Naar het waarom moeten we gissen, maar Duizend hotels, de vijfde roman van Hans Dekkers (1954) leunt zo zwaar op Donna Tartts De verborgen geschiedenis dat het nauwelijks voorstelbaar is dat de auteur hier geen bedoeling mee heeft. Een groep studenten leert elkaar begin juni 2001 kennen, nadat ze gereageerd hebben op een oproep om zich aan te melden als acteurs voor een toneelstuk. De schrijver en regisseur van het stuk, Cas, en diens mooie vriendin Barbara kiezen twee jongens, Paul en Bjorn, en twee meisjes, Zahira en Olga, uit voor hun project. Rechtenstudente Olga treedt op als vertellende ik-figuur, wat haar zwaar valt. Ze slaagt er niet in de karakters van haar nieuwe vrienden gestalte te geven, weet geen emoties op te roepen en heeft te veel aandacht voor onbenulligheden.

Terwijl Donna Tartt De verborgen geschiedenis begint met de beschrijving van een misdaad en het verhaal gebruikt om de achtergronden daarvan te ontrafelen, heeft Hans Dekkers bijna driehonderd moeizame pagina's nodig om tot een bloederige ontknoping te komen, waarvan de reden nauwelijks duidelijk wordt. Van Tartt heeft hij het incest-motief en de hallucinerende middelen geleend, alsmede de broeierige onderlinge verhoudingen en het langdurige samenzijn in een romantisch landhuis. Maar wat hij ook met deze ingrediënten doet, het blijft een zouteloze cocktail.

Het hele verhaal heeft iets kunstmatigs. Om te beginnen de toevallige samenstelling van de groep. Het lijkt of geen van de leden ervan ooit andere vrienden heeft gehad. Ze voelen zich al binnen drie dagen volledig op elkaar aangewezen. Dat blijkt als na anderhalve maand, de dag na de première van het toneelstuk, Olga's moeder sterft. Behalve het toneelgezelschap, dat de kist draagt, zijn er buiten wat familie geen kennissen van Olga op de begrafenis.

Eind juli is de groep al zo aan elkaar verknocht dat men besluit samen de zomer door te brengen in Cas' gigantische landhuis Wolfsgrond in Twente. Geld is geen probleem, hij komt uit een bemiddelde familie, terwijl Olga binnen een mum van tijd over de erfenis van haar moeder beschikt en ook haar steentje bijdraagt.

De wijn en champagne vloeien rijkelijk en helemaal bal wordt het als Cas zich ontpopt als een succesvolle kweker van paddo's. Ze leven in een roes, de wereld wordt ondanks de komst van een immens tv-toestel buitengesloten. `Toen terroristen op 11 september de Twin Towers in vlogen en de hele wereld in een shock raakte, vroegen wij ons werkelijk af waar iedereen zich zo druk over maakte. Uiteraard hadden we ook met verbijstering naar de tv-beelden gekeken en dagenlang nergens anders over gesproken, maar dat de wereld was veranderd leek ons een krankzinnige overdrijving.'

Het verhaal wordt doorsneden met later geschreven herinneringen aan de tijd in Wolfsgrond, waar de groep nog maanden klef aan elkaar blijft klitten. In één van die terugblikken, geschreven door Bjorn vanuit een hotel in de Verenigde Staten, gaat het over `ons geheim', waaruit valt op te maken dat er in of rond het landhuis iets is voorgevallen dat voor de buitenwereld verborgen moet blijven, maar dat de leden van de groep voor altijd aan elkaar bindt. In die terugblik van Bjorn wordt ook de titel van het boek verklaard, hij slaat op een niet te stillen heimwee naar de tijd dat ze nog bij elkaar waren: `Geen duizend hotels kunnen me van de heimwee genezen.'

Het geheim, waarvan de onthulling nogal lang op zich laat wachten, moet de spanning in het verhaal houden, maar dat lukt niet erg. Oorzaak: het boek is jammerlijk geschreven, als een chronologische opsomming waarin de schrijver geen enkele tijdsprong of gewaagde overgang aandurft. `Het was ongeveer een week nadat Cas zijn ideeën over de paddoteelt had ontvouwd, toen Paul me vroeg of ik mee naar Enschede ging. [...] We wandelden nog wat rond door het centrum en ik kocht een paar schoenen. Daarna zochten we de auto op en reden terug naar Wolfsgrond.' Het dagboek van een gemiddelde vijftienjarige scholier is waarschijnlijk spannender dan dit troosteloze proza. Er zijn auteurs die zich ontwikkelen, dit boek van Hans Dekkers is een voorbeeld van een tegenovergestelde beweging. Vergeleken met zijn vorige werk, zeker met zijn onderhoudende roman Het vijfde kwartier, is Duizend hotels een terugval.

Hans Dekkers: Duizend hotels. Contact, 300 blz. €21,90