Dans: op de zerken

De Raad voor Cultuur bracht deze week advies uit over de kunstsubsidies. Voor het te laat is voorziet het Cultureel Supplement staatssecretaris Medy van der Laan nog eenmaal van advies.

Zondagavond danste Truus Bronkhorst in de Oude Kerk te Amsterdam boven op de zerken een fraai duet met Marc van Loon. Dezelfde avond kreeg de choreografe en leidster van Stichting van de Toekomst te horen dat ze buiten de boot was gevallen: een subsidie van een half miljoen euro was gereduceerd tot nul. Indien dat advies wordt overgenomen, heb ik dus argeloos haar zwanenzang aanschouwd: dat is even absurd als onvoorstelbaar.

Het spreekt vanzelf dat kunstenaars niet eeuwig kunnen blijven rekenen op de structurele subsidie-pot en dat opschoning van de lijst nodig is om lucht te geven aan nieuwkomers. Maar bij Bronkhorst en Marien Jongewaard is geen spoor van tanend kunstenaarschap waarneembaar, te oordelen naar het werk (Mongoolse dansen, I feel Good) dat ze deze jaren maakten, integendeel. Wel zijn ze het beu een vaste groep te leiden en willen ze op kleinschalige en meer flexibele wijze doorgaan. Van een roman naar een novelle, wat iets anders is dan op wankele projectbasis gaan werken voor een duo dat landelijk naam maakte. Je kunt hun wens ook zien als een teken van nadenken en niet automatisch meehobbelen met de trend van groot, groter, grootst. Bij de gemeente Amsterdam vroegen ze geen geld aan vanuit de gedachte dat Amsterdam beter voor lokale initiatieven kan zorgen terwijl zij landelijk opereren.

Zo staan ze dan in één klap op straat. Zelfs dansen op de zerken is er niet meer bij. Zonder het oorspronkelijke theater van dit duo wordt de eigentijdse dans saai, doodsaai.

Dossier Cultuurnota 2005 met de voorgaande Ongevraagde Adviezen uit het Cultureel Supplement:www.nrc.nl