Column

Bianca

JP is vroeg wakker. Veel te vroeg. Het is tien voor vijf. Hij hoort de eerste vogels en realiseert zich dat dit ook de laatste vogels zijn. De stadsmus is uitgestorven, de koolmees is al tien jaar niet meer gezien en voor de laatste grutto’s wordt een weiland zonder bouwplannen gezocht. De Betuwelijnlobby, de snelwegmaffia en het hoogbouwende vastgoedgajes hebben gewonnen. Toen mijn zoontje tien jaar geleden over een vogel riep: ,,Kijk papa, een levend vliegtuig!”, wist ik dat de strijd reddeloos verloren was.

Het is ook maar goed dat de vogels dood zijn. Op 12 juni gaan een paar duizend welvarende nudisten fietsen in de bossen bij Apeldoorn. Naakt fietsen. Je moet wat in 2004. Dat moet een verschrikkelijk gezicht zijn. Al die welvaartstypes die met hun aambeien over hun zadels schuren, terwijl de bierbuiken vlak boven de stang klotsen en de keizersneetjes glimlachen naar de bloeiende brandnetels. Ik vrees dat na die dag de bomen het ook voor gezien houden.

Niet alleen JP is vroeg wakker. Zijn Bianca ook. Sterker nog: zij heeft de hele nacht niet geslapen. Opgerold in haar nachtpon heeft ze nagedacht over de verschrikkelijke dag die komen gaat. Maanden heeft ze tegen deze vierentwintigste april opgezien. Vierentwintig april: de huwelijksdag van plastic Mabel en haar niet homoseksuele prinsje. Een man die via zijn voorlichter moest laten weten dat hij geen nicht is. Geen sterk begin van een vlammende relatie.

Bianca piekert en piekert over de komende dag. Het huwelijk wordt een intieme aangelegenheid. Slechts veertienhonderd vrienden zijn aanwezig. Allemaal brave burgers, die een beetje nerveus zijn omdat ze er vandaag bijhoren. Valt mijn hoedje op? Is mijn jurk niet al te PC Hooft? Kom ik op de buis?

En de dominee zal spreken. Spreken over liefde. Echte liefde. De chemie van twee mensen. De bruid zal professioneel stralen en niemand kan de films zien die op dat moment in haar hoofd worden afgedraaid. Natuurlijk komt die Lange nog een paar keer langs. De geur van het vooronder, het klotsen van de zee tegen de boot en dat pistool onder het kussen waren prachtige ingrediënten voor een niet-alledaagse jeugd. En uiteraard denkt ze nog een keer aan de wilde nachten met haar gehuwde Bosniër. De hotelsuites, de soupers, de mondaine vakanties. Natuurlijk wist ze dat hij dat niet

uit eigen zak betaalde. Maar ze krijgt hem wel vrij. In Nederland blijft ze Mabel, maar in het buitenland zal ze zich prinses gaan noemen.

Ze kijkt opzij en glimlacht naar haar prinsje, die het erg op prijs stelt dat men weet dat hij hetero is. De lieverd glimlacht terug. Hij was het hoogste dat zij kon krijgen.

Bianca schaamt zich voor zoveel negatieve gedachten over dit derderangs stukje koningshuis.

JP legt een hand op haar genachtponde lijf, maar door stokstijf te verstenen laat ze hem duidelijk haar Center-Parcsgevoel weten: nu even niet. JP zucht. Ze heeft met hem te doen. Hij is vandaag de risee van Delft en wordt uitgekotst door de hele kerk.

Petra, die zich tegenwoordig Laurentien laat noemen, heeft in de huiselijke hofkring al de meest verschrikkelijke dingen over de gereformeerde glibber gezegd. Als ze gedronken heeft dan is ze niet te houden. Máxima deed er nog een flinke schep bovenop. De meest dubbelzinnige details proestten de dames over tafel. Trix moest lachen, maar heeft wel gevraagd of de dames zich een beetje willen gedragen. Dat zullen ze doen.

Bianca komt uit bad en verstopt zich in de kleren die ze gisteravond heeft klaargehangen. Neutraal. Muisgrijs. Ze denkt heel even aan de wilde combinatie Rebeckham en huivert prettig. Op dat moment komt JP bloot de badkamer binnen. Ze wil dat hij zich snel aankleedt. En niet alleen omdat ze haast hebben.

Op dat moment probeert JP een grapje. ,,Weet je waarom Friso zo schijterig meldde dat hij geen nicht is? Hij is bang dat de islamieten hem na de revolutie van het balkon flikkeren!”

Bianca lacht beleefd. Ze hoort vooral `mieten’ en `flikkeren’. Dan toetert de chauffeur. Het wordt een loodzware dag.