Terug

Waar was Maike Kannemann gebleven?

Die vraag bleef me bezighouden sinds ik op 5 februari jongstleden in deze rubriek over haar schreef. Posters met haar beeltenis, overal in de Amsterdamse binnenstad opgehangen, hadden me attent gemaakt op haar verdwijning. She is missed, stond er onder de foto van een zachtaardig meisjesgezicht, please call me: Irina Kaldewey.

Terwijl ik zo'n affiche stond te lezen, fietste deze Irina met haar vriend langs. Ze bleek een hartsvriendin van Maike uit Berlijn. Ze verstrekte me bijzonderheden en ik publiceerde de volgende dag een stukje met een foto van Maike.

Maike Kannemann (20) was in oktober 2002 na haar eindexamen vanuit Berlijn naar Australië vertrokken. Ze bleef er een jaar. In een telefoongesprek met haar ouders liet ze doorschemeren dat ze zelfmoordplannen had. De Australische politie spoorde haar op en zette haar op het vliegtuig naar Berlijn. Maar in Londen stapte Maike over op een vliegtuig naar Amsterdam. Vandaar stuurde ze in november 2003 een e-mail naar Irina en ze nam geld op bij een pinautomaat, voorlopig haar laatste levenstekens.

Meteen na mijn publicatie meldde zich een lezeres, wonend bij Nigtevecht. Ze had Maike onmiddellijk herkend, zei ze. Kort tevoren had Maike vroeg in de morgen bij haar aangebeld en om een boterham gevraagd. Ze maakte een verwarde indruk en vertelde bizarre verhalen.

Daarna bleef Maike spoorloos. Haar moeder stroopte met Maike's foto in de hand allerlei verblijfplaatsen van daklozen en drugsverslaafden in Amsterdam af. Het tv-programma Vermist van de TROS was bereid herhaaldelijk een oproep te plaatsen. Er kwamen veel tips binnen, maar naderhand bleek dat sommige daarvan betrekking hadden op een andere vrouw die op Maike leek.

De mails van de moeder aan mij werden wanhopiger. Ze had alles gedaan, wat kon ze nog meer doen dan afwachten? Mijn intuïtie zei me dat Maike nog moest leven. In een overzichtelijk landje als Nederland verdwijn je niet zomaar. Als ze dood was, zou haar lichaam ergens gevonden zijn.

Ik begreep de vertwijfeling van haar ouders. In mijn omgeving ken ik het geval van een moeder die na twintig jaar nog steeds op de terugkeer van haar zoon hoopt. Hij raakte op 18-jarige leeftijd vermist tijdens een vakantie in Spanje.

Maar, goddank, een dezer dagen kwam er opeens een bevrijdende boodschap van Maike's moeder. Samen met vriendin Irina had ze Maike in Amsterdam opgehaald en naar Berlijn teruggebracht. In een centrum voor drugshulpverlening aan buitenlanders in Amsterdam was Maike door een medewerker herkend. Ben jij dat van die foto, vroeg de medewerker. Ja, zei Maike na de nodige aarzeling. Wilde ze dan niet iemand bellen? Maike had daarop haar grootouders gebeld.

Eind goed al goed? Dat staat nog te bezien. Maike bleek fysiek in goede gezondheid, maar haar mentale toestand was labiel. Ze heeft tot dusver niet willen praten over haar ervaringen.

Maar ze is terug, en dat is al heel wat.

(De TROS zendt morgenavond op Nederland 2 om 21.30 in Vermist een interview met de moeder van Maike uit.)