Natuurbeheer 2

Het is niet moeilijk om te sympathiseren met Van der Helms aanklacht tegen het compensatiedenken. Natuurgebieden zijn geen warme broodjes die naar believen vers uit de bakkerij komen.

Maar waarom het kind met het badwater weggegooid? In beginsel is compensatie voor aanslagen op natuurgebieden immers goed verdedigbaar. Het is echter de beperking tot fysieke compensatie die geforceerd en onpraktisch aandoet. Met losse brokken compensatienatuur komen we er niet. Als die al tot stand komen, want dat lukt in de praktijk lang niet altijd. Ruimte in Nederland is schaars en er zijn ook nog de plannen voor een samenhangend stelsel van natuurgebieden, de zogenoemde Ecologische Hoofdstructuur (EHS). Die zijn hard nodig om bedreigde dier- en plantensoorten te laten overleven. Nu nog is realisatie van de EHS afhankelijk van Haagse budgettaire grillen, wat slecht kan uitpakken, zie de greep uit de kas door Balkenende I. In het huidige tempo zal het nog tientallen jaren duren voor de EHS als geheel gerealiseerd is en zoveel tijd hebben bedreigde plantensoorten niet. Waarom het tempo niet versneld met compensatiegelden?