De eigen doden

In Opinie & Debat van NRC Handelsblad van 17 april stond een essay van Ramsey Nasr `Ik laat mijn doden niet beledigen'. Daarin wordt de Palestijnse zaak verdedigd, het leest goed en op de argumenten die erin voorkomen valt weinig af te dingen.

Opvallend vind ik wel de heftigheid waarmee het artikel geschreven is. Je kunt medelijden voelen, voor iets warmlopen, maar de emotie die Nasr erin vertoont, breng je niet gauw op voor een zaak waarbij je zelf niet direct en intiem bent betrokken. Het ongeluk van je buurman is één ding, `mijn doden' zijn echt heel iets anders. Nasr lijkt als Palestijn te schrijven, pour besoin de sa cause, en brengt met zijn stuk de Israëlisch-Palestijnse oorlog naar Nederland over. Het feit dat op aarde nog heel wat meer regio's van ongeluk en leed doortrokken zijn, soms erger dan Palestina, lijkt mijn indruk van zijn positie te ondersteunen. Hij heeft zijn eigen ellende gekozen, zijn doden. Ik kan vrij goed tegen selectieve verontwaardiging, als ik maar weet uit welke hoek de wind waait.

Iedereen mag wat mij betreft in Nederland voor welke zaak ook

ijveren, maar in aangelegenheden als die Nasr aanroert dan liever niet in andermans land. Of althans niet zo opruiend als hij heeft gedaan. Ik wil dat Oriëntaalse conflict hier niet geïmporteerd en uitgevochten hebben; ieder z'n eigen doden, hij de zijne, wij de onze.