Theo Parrish

De dansvloer is nooit ver weg bij Theo Parrish, maar het is er aardedonker. Parrish' muziek is geen uitbundige viering van het bevrijdende weekend, maar de duistere, introverte keerzijde daarvan. Hij vult langgerekte grooves spaarzaam in met losjes klinkende, soms jazzy geluiden. Op Natural Aspiration werkt Parrish met een stel `echte' muzikanten en vocalisten, maar het eindresultaat verschilt niet wezenlijk van zijn reguliere platen. Als Parrish een zanger of een zangeres inschakelt is dat niet om een toegankelijk liedje te maken, maar om een extra laag aan te brengen op het abstracte canvas van een voortsluipende housebeat. Hij neemt rustig tien minuten de tijd om zijn nummers af te wikkelen. Maar dat is hoogstens een bezwaar in de paar matige nummers, die klinken alsof lounge-orkest St. Germain verdwaald is in een zwart getto. De meeste nummers sleuren je zonder genade mee in Parrish' bloedspannende klankenwereld.

Theo Parrish Presents Rotating Assembly: Natural Aspiration (Sound Signature, distr. Rush Hour)