Je kunt alleen maar dromen van een Kill Bill Vol. 3

Wat komt er na wraak? Nog meer wraak. Wat komt er na Quentin Tarantino? Nog meer Tarantino. Wat komt er na Kill Bill Vol. 1, die virtuoze choreografie van - ook voor de niet honderd procent ingevoerde filmliefhebber intuïtief herkenbare - citaten uit obscure genrefilms? Na Kill Bill 1 komt Kill Bill 2, een film die niet vérder gaat maar díeper, het eerste deel niet vervolgt, maar spiegelt, transformeert. Bijna overbodig maakt, als Vol. 1 niet zo'n ademloze ervaring was. Niet voor niets wordt het door Uma Thurman gespeelde karakter The Bride/Black Mamba in deel 2 nóg een keer herboren, nadat zij in 1 al vier jaar in coma had gelegen. Die wederopstanding zit te ver in de film om al te veel over te verklappen. Maar laten we blasfemisch zeggen dat die van Jezus van Nazareth er niets bij was.

Waar draaide het ook weer om? Vier jaar voor het verhaalheden van de film heeft de Deadly Viper Association Squad in een verlaten kapelletje een compleet huwelijksgezelschap uitgemoord. Alleen de zwangere bruid, voorheen huurmoordenaar (Thurman), ontkwam. Zij ontwaakte zonder kind en ving een meedogenloze vergeldingsreis aan. Met een samoeraizwaard waarmee zij in de woorden van de maker Hattori Hanzo (Street Fighter Sonny Chiba) `God nog doormidden kon hakken als het moest', nam zij het op zich de leden van de squad uit te moorden en daarna hun aanvoerder Bill. Zij is de engel der wrake, met het zwaard der gerechtigheid. Al blijkt uiteindelijk niet genoegdoening haar doel, maar inzicht.

Vanaf de eerste films die hij maakte heeft Quentin Tarantino de eigenaardige voorliefde tentoongespreid om zo cinefiel mogelijk over te willen komen in genrefilms die minstens Shakesperiaanse maar eigenlijk mythische pretenties hebben. Hij is niet alleen het beste jongetje uit de videotheek-klas, maar ook een eigenwijs-wijze verhalenverteller, die donders goed weet hoe je informatie moet doseren. Niet alleen om spanning op te bouwen, maar vooral om gebeurtenissen en verhaalelementen vanuit een ander perspectief te bekijken en zo een andere, eigen, nieuwe betekenis te geven.

Over de enthousiasmerende manier waarop hij dat in Kill Bill Vol. 2 doet kun je eigenlijk alleen maar jubelen, als je niet eerst van bewondering sprakeloos bent. Net als Tarantino plezier heeft in het verwijzen naar en door de molen halen van filmconventies, zo raak je als toeschouwer opgewonden van de rijkdom aan ontdekkingen die je kunt doen. Wie kan bijvoorbeeld in een enkele zwart-wit openingsscène een film noir in een western laten veranderen, een voice-over én een flashback gebruiken, zijn hoofdpersoon met een vette postmoderne knipoog laten citeren uit de `recensies' over haar vorige filmische incarnatie én maximale emotionele betrokkenheid bereiken bij een beeld dat in feite niet meer is dan een geheugensteuntje aan `wat vooraf ging': de slachtpartij in de Two Pines Wedding Chapel? Dat kan Tarantino dus. En dan zuigt hij ook nog eens de aandacht het kerkje in door het van buiten te filmen, met een rijder achteruit.

Hoewel minder gewelddadig dan zijn voorganger is ook Kill Bill 2 nog steeds geen film voor mensen met een zwakke maag. De vechtpartijen zijn misschien minder extensief, maar de gruwelen doelgerichter en venijniger. Ook daar wordt de aandacht verder gefocust en gesuggereerd dat wraak, hoewel in principe oneindig, een natuurlijk verdwijnpunt heeft.

En dat is natuurlijk het briljantste, dat er met gemak een Kill Bill Vol. 3 te verzinnen zou zijn, of een prequel, zoals sommige geruchten Tarantino graag zouden zien maken. Maar de film is aan het einde ook echt afgelopen, `als de rust in de jungle' hersteld is en de helden de zonsondergang tegemoet rijden. Er is iets volbracht en het leven gaat verder. En het is niet voor niets geweest. Je kunt gniffelen om de pesterige naïviteit waarmee Tarantino de metafoor gebruikt van de leeuwin die weer met haar welp verenigd is. Alsof Disney het diepzinnigste is wat we kunnen voortbrengen. Maar is het niet gewoon ook wáár? En is het niet verrukkelijk als iemand seksisme en feminisme, christendom en boeddhisme, voelen en denken met behulp van twee films en een hoop bijdehante oneliners aan elkaar kan smeden? Of je op z'n minst even kan laten gelóven dat er van Superman een doorleefde interpretatie mogelijk is? Voordat hij overgaat op een kleine scène uit een huwelijk waar zelfs Bergman... Ach, in het eclectische universum van Quentin Tarantino streeft uiteindelijk alles naar verzoening. Dat is wat er na wraak komt. En dan weer Tarantino.

Kill Bill Vol. 2. Regie: Quentin Tarantino. Met: Uma Thurman, David Carradine, Michael Madsen, Daryl Hannah, Chia Hui Liu, Michael Parks. In: 96 bioscopen.