Wc zonder water uitkomst voor boot

Een beetje vies onderwerp ditmaal – over poep en pies en hoe daarvan af te komen. Niet iedereen houdt daarvan; wie op de wc het devies huldigt `doe wel en zie niet om', kan het onderstaande beter overslaan. Maar boot- en caravanbezitters kunnen beter doorlezen.

Bootbezitters worden al een paar jaar gekweld door het voornemen van de overheid om een `grijswatertank' verplicht te stellen. In een grijswatertank wordt het afvalwater uit de wc verzameld. Afvoer moet plaatsvinden bij jachthavens met een `poepslurper', waarmee je de inhoud van de grijswatertank op het riool kunt lozen. Tot dusverre werd afvalwater gewoon overboord gepompt. In sommige landen zoals de VS is de grijswatertank al verplicht. De grijswatertank moet er komen om de fosfaatbelasting op het oppervlaktewater te verminderen en om hygiënische redenen. Op de Friese meren en de Hollandse plassen zijn deze argumenten zeker steekhoudend.

Maar ondanks alle subsidies lukt het de overheid niet om bootbezitters er vrijwillig toe te bewegen een grijswatertank te installeren. Hooguit 1 procent heeft er eentje. Het probleem is niet alleen dat er nauwelijks havens met een poepslurper zijn, maar zo'n tank kost ook een hoop ruimte in de boot. Iedereen is bang voor de wettelijke verplichting.

Caravanbezitters tobben met een ander probleem. Zij hebben al jaren naar grote tevredenheid een chemisch toilet in hun huisje op wielen, maar de afvoer van de inhoud daarvan is vaak een hoop werk. Een chemisch toilet is niet veel meer dan een emmer met een afsluitbaar deksel waarin bacteriegroei en stank worden onderdrukt door chemicaliën als formaline (methanal) of ammoniumchloride. Vaak wordt daaraan een geurtje toegevoegd. Ook zijn er tegenwoordig `biologische chemicaliën', dat wil zeggen enzymen die van allerlei afbreken. Het probleem is de afvoer: kampeerterreinen hebben vaak een septic tank onder het toiletgebouw, waarin onder geen beding chemicaliën gestort mogen worden. Alleen de grote terreinen hebben een speciale put voor het chemisch toilet.

Een oplossing ligt in het verschiet met de introductie van de `nonolet' (non olet, stinkt niet) door De Twaalf Ambachten (www.de12ambachten.nl).

Lang heeft De Twaalf Ambachten geleurd met een nonolet voor in huis, maar met de nonolet voor boot en caravan is een doorbraak bereikt. Dit jaar ontving de nonolet de Hiswa-award.

Bij de nonolet wordt er niet gespoeld zoals in een wc. Het idee erachter is dat de urine wordt gescheiden van de vaste boodschap. De plas loopt langs de wand door een rooster in een opvangbak. Die urine moet je alsnog opvangen of wegpompen in een jerrycan. De inhoud daarvan kan in een gewoon toilet.

De poep wordt met behulp van absorberend papier veranderd in een vaste koek. Met een aandrukhulpje (`pressepapier') duw je ronde schijfjes servetachtig papier op de poep na ieder boodschap. Als de koek groot genoeg is, kan hij in een zak worden afgevoerd. De Twaalf Ambachten heeft het liefst dat de koek in een composteerbare plastic biozak in de biobak gaat. Zelf composteren valt niet aan te raden: menselijke ziektekiemen en parasieten blijven bij lage temperatuur twee jaar actief. Een andere oplossing is om de koek in een degelijke plastic zak bij het restafval te deponeren.

In vergelijking met het huidige boordtoilet is de nonolet wat gedoe, maar minder dan de installatie en het gebruik van een grijswatertank. En het is veel goedkoper: een recreatie-nonolet kost 265 euro. Het is alleen iets waar je mee moet leren leven – wie regelmatig zijn nette schoonmoeder aan boord te gast krijgt, zal liever kiezen voor een grijswatertank.

Voor de caravan- en kamperbezitter is de nonolet een uitkomst, omdat de nonolet hem minder afhankelijk maakt van campings met een afvoerput voor chemisch toilet. En geen chemicaliën met een luchtje meer. Maar of de nonolet nu werkelijk altijd reukloos is...

[biersma@nrc.nl]