WAO-drama

In het artikel van Leo van der Geest van 5 april betoogt deze dat het drama van de WAO – almaar stijgende uitgaven – zich op een ander terrein dreigt te herhalen. Hij doelt hiermee op de kosten voor de AWBZ. Hij rekent voor dat de kosten over de afgelopen jaren met meer dan 50 procent zijn gestegen, terwijl de groep die hier aanspraak op maakt nauwelijks is gestegen. Volgens hem is de belangrijkste oorzaak van deze stijging het ontbreken van financiële prikkels voor zorgkantoren.

Er is nog een oorzaak: was de wereld van de zorg jarenlang georganiseerd naar aanbod, nu staat de wens van de cliënt centraal. Op zich is deze verandering van aanbodgerichte naar vraaggestuurde zorg een goede ontwikkeling. Echter, met de differentiatie in zorg nam ook de inefficency toe. Tot voor kort kon deze binnen de organisaties zelf worden opgelost. De budgettering liet toe dat met inkomsten geschoven kon worden. Daarnaast waren de meeste instellingen zelf al druk bezig om deze vorm van dienstverlening efficiënt aan te bieden.

De problemen ontstonden toen de zogeheten persoonsgebonden financiering zijn intrede deed. Afgezien van het feit dat de instellingen zelf slechts met moeite deze vorm van financiering aankonden, ontstond nog een ander effect: een verschuiving van aandacht van de mensen direct rond de cliënt de begeleiders naar jobcoaches, trajectcoördinatoren en anderen die niet de begeleiding van de cliënt behartigen, maar zich meer bezighouden met het proces van vraaggestuurde zorg.

Op zoek naar het ideale proces van de zorgvraag rollen jan en alleman nu met elkaar over straat. Dit komt niet ten goede van de cliënt. Sterker, onder druk van de stijgende kosten wordt binnen de instellingen meer dan ooit op de centen gelet. Helaas sneuvelen in deze zoektocht de uitgaven aan directe begeleiding het eerst. Dat betekent een verdere uitholling van de directe zorg aan en voor cliënten.