Talisman

Bij wijze van opwarmertje voor de koers ontving Mart in de cabine boven op de Cauberg dermate hoog bezoek dat hij later aan Jean verklapte dat hij zich wel heel erg klein had gevoeld. Daar kon Jean zich wel iets bij voorstellen: Eddy Merckx, goed voor vijfhonderd- en nog wat overwinningen, Johan Museeuw, zus en zoveel wereldbekerwedstrijden – `voilà'! (Ik voel me altijd heel erg klein worden als in het brein van Jean, tussen de koersontwikkelingen door, weer eens een blik encyclopedische kennis wordt losgetrokken.)

Merckx en Museeuw hadden zich dus verootmoedigd en waren aangeschoven bij Mart. Zoals altijd speelde Merckx de vermoorde onschuld. Alsof hij er iets aan kon doen dat hij op alle fronten van wielerland superieur was geweest aan de rest. Wat kon hij erover zeggen? Ach, het waren andere tijden. Terugkijken deed hij niet. Merckx zat onberispelijk in het pak.

Waren het andere tijden?

Museeuw, nooit een ster van de analyse geweest, eerder een ontwerper van kalenderwijsheden, bevestigde dat het andere tijden zijn. Toegenomen mediadruk. ,,Je uit het niet, maar je neemt het wel je huis mee binnen.'' Museeuw droeg een met reclame volgestanste polo.

Merckx, Mart en Museeuw beraadden zich over de toekomst. Voor de Belgen zag de toekomst er florissant uit – er waren talenten ontloken, maar in Nederland was het acute probleem van de mediadruk niet aan de orde.

De opvolger van Johan Museeuw heet Tom Boonen. Dat is bekend en het stond in de krant. Tom Boonen is slechts 23 jaar oud en is als een eendenjong door Museeuw onder de vleugels genomen. In de Humo van twee weken geleden verklaarde Boonen dat Johan hem hoogstpersoonlijk, als meester tot discipel, het abc van het wielrennen had overgedragen.

Het abc.

Vorige week woensdag demarreerde Johan Museeuw voor de allerlaatste maal in zijn allerlaatste wedstrijd, De Scheldeprijs. Het peloton gunde hem niet het sentimentele afscheid van het cadeautje – de tijden zijn inderdaad veranderd. Tom Boonen won de massasprint. ,,Ik deed het voor Johan.'' Dus werd het alsnog een sentimenteel afscheid.

Sentiment? Het gaat nog verder. Donderdag ontving ik via Canvas-teletekst een mysterieus bericht. Voor de start van De Scheldeprijs vond een duister ritueel plaats. Johan Museeuw overhandigde in het diepste geheim de talisman aan Tom Boonen die hemzelf uit de diepten der diepten naar het lichtende halfrond van het succes had gehesen. Boonen: ,,Ik zeg niet wat het is, een kettinkje of iets voor onder het zadel.''

Zo'n bericht maakt me onbehoorlijk nieuwsgierig. Het is een object, zoveel verklapt Boonen al. Dus geen toverspreuk of een in het bloed vervluchtigend medicament. In elk geval is het iets dat tijdens de koers meegenomen kan worden, en dat niet zwaar is, noch dat het de luchtweerstand nadelig beïnvloedt.

Is het een teennagel van een heilige, is het een haarlok van een filmster, is het een schakeltje uit de ketting van Museeuws allereerste koersfiets?

Is het de opgevouwen helm die Museeuw droeg bij zijn geboorte die plat in de achterzak kan worden gestoken?