Het muziekgenre `Americana' weer verder opgerekt

Al jaren worstelen muziekliefhebbers met de vraag wat de term `Americana' behelst. Na het vijfde Blue Highways Festival lijkt er aanleiding de omschrijving uit te breiden. Want behalve min of meer stoffige singer/songwriters bood deze editie nogal wat groepen die snoeiharde rock speelden. De Drive-By Truckers bijvoorbeeld, de groep van de fenomenale dubbel-cd The Southern Rock Opera, een ode aan Lynyrd Skynyrd. Het soort muziek van die groep improviserende bluesrock – is al een kwart eeuw hopeloos verouderd, dacht iedereen. Maar wie de messcherpe riffs van de drie gitaristen en de bassiste met de blonde vlechten onderging, kon een huivering niet onderdrukken en overwoog, al was het voor een kort moment, de ogenblikkelijke aanschaf van een tatoeage en een Harley Davidson.

Aan de andere kant van het Americana-spectrum klonk in diezelfde kleine zaal zes uur eerder Tish Honojosa, die gewapend met gitaar en begeleid door een accordeon haar liedjes zong, over de arme grensstreek van Texas en Mexico. Glashelder en zuiver, maar goede bedoelingen maken nog geen boeiende melodieën. Dat gold ook voor Chris Knight: een stem die aan Springsteen doet denken, maar terwijl de tekst doorloopt valt de melodie in slaap.

Er werd harder gerockt dan ooit, maar de verschillen waren aangenaam groot. Reckless Kelly bevestigde 's middags al dat southern rock, mits opgediend à la Crazy Horse, weer helemaal op de kaart staat. De met een hip hoedje getooide Rodney Crowell, toch al weer dertig jaar actief in de muziek, begon aan een tweede jeugd en bewees dat met een fenomenale jonge band die een halve eeuw rockhistorie opdiste, van Crowells vorig jaar verschenen Fate's Right Hand tot Flip, Flop & Fly uit '51.

Bobby Bare Jr. stelde nogal teleur met een nauwelijks ingespeelde band, en wellicht doordat hij na de indruk die hij vorig jaar maakte nu in de grote zaal mocht staan. Maar eenvoudig het volume verder openschroeven is niet voldoende; het gaat erom de emoties te vergroten. Dat had Joy Lynn White heel goed begrepen. Zij deed af en toe denken aan de grote countryzangeressen uit de jaren 60 en 70: als je je ogen dicht deed zag je het hoog getoupeerde haar voor je. Te country voor Nashville: ook dat is Americana. Fred Eaglesmith en zijn band gaven een prachtig concert: met onder andere de virtuoze Willie P. Bennett op mondharmonica en mandoline, en onderhoudende verhalen tussen de liedjes door zet Eaglesmith elke zaal naar zijn hand. Maar hij is vooral een meester in het verpakken van grillige uit het leven gegrepen teksten in aanstekelijke liedjes.

Het intrigerendste optreden was dat van Victoria Williams met ex-Jayhawks Mark Olson en de Creekdippers. Wat op de plaat te gekunsteld lijkt bleek in levende lijve, met al die onverwachte breaks en uithalen van de gestopte trompet, wonderlijk intrigerend. Williams, wier lief heksenstemmetje gewenning vereist, waagde zich behalve aan liedjes over Bush en de oorlog zelfs aan een lichtvoetig soort nachtclub-jazz. Maar dat behoort nog niet tot de Americana.

Blue Highways. Gehoord: 17/4 Vredenburg, Utrecht.