Braakhekke thuis

Een topkok in de keuken? Het kan met de kant-en-klaarmaal- tijden uit de supermarkt. Bijvoorbeeld een diner van 56 gram droge stof en 200 ml water, dat smaakt naar Cup-a-soup.

Zie ik een kadetje, denk ik aan Daphne Deckers. Aan mijn ontbijttafel schuift deze weken Daphne aan. Wat is ze puur, eerlijk, gezond en wat wil ze ook genieten. Het zijn precies de karaktereigenschappen die zo goed aansluiten bij de kernwaarden van brood. En wat kan ze vanuit haar gezinssituatie de boodschap over het belang van ontbijten met brood treffend overbrengen. Ik heb het van de broodvoorlichters, maar er is geen speld tussen te krijgen. Ze hebben nog even Wendy van Dijk serieus overwogen als het gezicht van de nieuwe broodcampagne, maar die is al aan de chips verkocht. Wendy's gezinssituatie heeft ook onvoldoende kernwaarden met het brood gemeen. Al denken de propagandisten van het brood dat ze met Wendy wellicht een bredere groep hadden kunnen bereiken, meer mannen bijvoorbeeld. Zie ik Wendy van Dijk, denk ik aan een hard puntje.

Het ontbijt is het domein van Daphne, in het avondeten hebben Joop Braakhekke en Lonny Gerungan de hand. Wat is het toch heerlijk om via de kant-en-klaarmaaltijden uit de supermarkt virtueel een kok in de eigen keuken te hebben staan. Een topkok, want minder is er tegenwoordig niet.

Zijn de creaties van de topkoks in de huishoudelijke keuken geen paarlen voor de zwijnen? Ooit verraste Cas Spijkers bij Albert Heijn met twee door hem ontwikkelde kazen. Met enige tamtam zijn de kaas met goudsbloemen en de kaas met aardappelschillen geïntroduceerd. Met de stille trom zijn ze weer vertrokken. Aan verfijning met aardappelschillen is de massa nog niet toe.

Kookgek Joop Braakhekke pakt het beter aan. Hij maakt huiselijke gerechten. Zo toverde hij ons in de maand februari een stamppot van savooikool voor met een gehaktbal. Een `galabal', dat wel. Het leuke van Joop is dat hij het altijd aardig brengt. Het gerecht van de maand noemt hij Joop's smulidee. Joop heeft ook zijn nadelen. Hij heeft het net iets te goed met zichzelf getroffen. ,,Een saus is het goud van de keuken'', roept hij. ,,De saus is het meesterstuk en maakt het gerecht. De sauciers, mannen die alleen maar sauzen bereiden, zijn goden, ze zijn spaarzaam, maar voor dit gerecht kwam er één afdalen: een kookgek!'' Na zo'n introductie kan de dijonaisesaus van Kookgek Joop Braakhekke bij het overigens verdienstelijke gerecht met zalm en spinazie alleen maar tegenvallen. Dat doet hij dan ook.

Dan Lonny, hij is de bescheidenheid zelf. In handgevlochten bamboemandjes serveert hij zijn authentieke Indonesische gerechten. Alle credits geeft hij aan de eeuwenoude familierecepten van zijn voorouders. Jammer dat Lonny zijn oosterse gerechten in zulke zuinige Hollandse porties maakt.

Nog zuiniger is Paul Fagel, maar hij kookt dan ook het Vijf Sterren Topdieet. Twintig maaltijden krijgt hij in een doosje. De foto gunt een blik op een sprookjesachtige dieetwereld. Het dinerende stel aan tafel heeft zo te zien geen enkele aanleiding om aan de lijn te doen. De chef zelf zou wel wat kilo's mogen kwijtraken. Het stel doet zich ook nog eens te goed aan een glas rode wijn, terwijl dat volgens de dieetinstructie toch verboden is. Het schaaltje brood staat er net als het boeketje bloemen waarschijnlijk voor de sier.

Ik weet dat Paul Fagel aardig kan koken, maar met de dieetmaaltijden kan hij toch minder uit de voeten. Het is eerlijk gezegd een en al treurigheid wat hij ons voorzet. Aan het eind van de vijfdaagse dieetperiode ben ik blij dat Fagel de keuken weer uit is.

Gelegitimeerd door de nieuwe broodcampagne kijk ik dan verlangend uit naar de kadetjes van Daphne, een genoegen dat tot voor kort aan Richard Krajicek was voorbehouden. Toch is het voorbeschikt. Want wat laat Daphne ons op haar website in het familiefotoalbum weten? Krajicek betekent in het Tsjechisch `sneetje brood'.