Boban Markovic is ongegêneerd macho en strak

De broertjes Gallagher kennen Boban Markovic beter dan ze zouden wensen. Als voorprogramma van Oasis wist de Servische trompettist het publiek zo effectief naar het kookpunt te jagen dat er voor de hoofdact weinig eer meer te behalen viel. Maar dat hadden ze kunnen weten. Markovic is namelijk al jaren dé muzikale held van de Balkan. Op het gerenommeerde brassbandfestival in Gu^ca claimt hij al jaren alle prijzen. Wijlen jazz-halfgod Miles Davis behoort tot zijn grote schare bewonderaars, net als klezmer-innovator Frank London.

Zo'n man vergeef je een beetje grootheidswaan. Dat zijn voltallige band met zijn naam levensgroot op de borstkas op het Paradox-podium staat, is bijna vanzelfsprekend. En het is eigenlijk ook wel passend, zo'n T-shirt uniform. Want het elfkoppige orkest speelt als één man. De vier percussionisten ratelen door de oneven maatsoorten met de precisie van Duits afweergeschut. De tubaspeler pompt baslijnen als een onvermoeibare diesel. En de koperblazers schieten daar knalhard en glashelder overheen. Het is ongegeneerd macho, ongehoord strak. En zo onbedaarlijk dansbaar en vrolijk dat zelfs het meest toondove lid van de blauwe knoop bij het horen van dit orkest een paar glazen slivovitsj achterover zou slaan om het daarna op een huppelen te zetten.

Niet dat het Boban Markovic Orkestar enkel een superieure feestfanfare is. Natuurlijk, Markovic geeft zijn fans waar ze voor komen, zo ook in Tilburg. En dus is er genoeg Balkanbruilofthoempa op hoge snelheid en speelt hij ook delen van de soundtracks die hij maakte voor Emir Kusturica – inclusief een nummertje gekke-geluiden-op-trompet.

Maar Markovic' kracht ligt in vernieuwing. Hij is een van de eersten geweest die het bijkans versteende brassbandgenre injecteerde met nieuwe ingrediënten. In Paradox schakelt hij van pastorale blaaskapelklanken naar rockcitaten en via oriëntaalse accenten naar Lalo Schifrin-achtige filmmuziek. En het klinkt allemaal alsof het altijd zo geweest is en ook zo hoort te zijn.

In dit wervelende circus is Boban Markovic de onmiskenbare ceremoniemeester. Maar hij laat wel steeds meer solo's over aan zijn zoon Marko, die hij op het vorig jaar uitgebrachte album Boban i Marko nadrukkelijk naar voren schoof in de spotlight. En de jonge erfgenaam stelt niet teleur: minstens zo goed als zijn razendsnelle, loepzuivere vader, wellicht zelfs beter. De toekomst van de Markovic-formule is bij hem in goede handen.

Boban Markovic Orkestar. Gehoord: 16/4 Paradox, Tilburg.