KIP & JUFFERSENTIMENT

Naar aanleiding van `Open brief aan mijn adoptiekip, Lieve Anastasia', in Leven &cetera van 10/11 april, het volgende. Het zo hoognodige debat over de bioindustrie dreigt door onfrisse sentimentaliteit in het slop te raken. De open brief van Maartje Somers vorige week in deze bijlage is symptomatisch voor de algemene teneur in pers en op tv, Mevrouw Somers knuffelt haar adoptiefkipje (leuk voor haar, angstaanjagend voor de kip) en staat uitgebreid stil bij de wisse dood van haar `schat' in een geëlektrificeerd bad. Maar die snelle pijnloze dood is nu net het enige positieve punt van de bioindustrie vergeleken met het slachten van vroeger op boerenerven, vaak met het nodige gehannes en gevloek. Dieronterend is niet de dood (want, anders dan bij de mens, heeft het voortsukkelen tot op hoge leeftijd geen enkele meerwaarde) maar het leven van weken of maanden in batterij of kist. Het op zich sympathieke miniproject van adoptiefkippen (Veerman heeft er ook een) dreigt de aandacht af te leiden van het onverkwikkelijke van onze dierhouderijen. Huisdieren zijn weerloze medeschepselen die niet voor zichzelf kunnen opkomen, en allemáál recht hebben op een dierwaardige behandeling, ongeacht de sentimenten van een paar stadse juffers.