Hollands Dagboek: Pia Douwes

Musicalster Pia Douwes (40) is de komende zes weken Velma in de musical Chicago op Broadway. Ze is de eerste Nederlandse zangeres die daar op de planken staat. Afgelopen week haalde ze op het nippertje de première omdat haar werkvergunning niet op tijd in orde was. `Ik sla zoveel mogelijk op in m'n jetlag-hoofd en dan is het tijd voor make-up en pruik.' Pia Douwes is single en heeft geen kinderen.

Dinsdag 6 april

Eigenlijk had ik zondag in New York moeten zijn om `relaxed' drie dagen te kunnen repeteren voor de Chicago-show daar, maar het immigratiekantoor in Amerika had andere plannen. Zij besloten mijn op tijd ingestuurde papieren als fake te beschouwen en per gewone post terug te sturen. Lastig als je op 8 april je eerste Broadwaypremière hebt! Maar ik ben vol hoop.

Ik denk even terug aan de afgelopen vijf dagen: laatste dubbele shows in Londen (waar ik net ook twee weken Chicago heb staan spelen), koffers pakken, gehuurde flat netjes achterlaten, uit eten met overgevlogen familie en vrienden en, wetende dat je in ieder geval al je zondagvlucht gemist hebt, steeds maar blijven hopen dat door 't weekend en het tijdsverschil de papieren toch zullen arriveren. 's Avonds zijn ze eindelijk binnen, maar helaas net te laat voor de eenmalige afspraak bij de Amerikaanse ambassade.

Toch sta ik die ochtend vol goede moed achter tweehonderd mensen die blijkbaar ook om 8.00 uur een afspraak hebben. Om 9.30 uur stap ik vrolijk met m'n nieuw ingevulde papieren binnen om vervolgens naar de bank te worden gestuurd voor het betalen van m'n visum – anders mag ik niet door de volgende deur. Gelukkig mag ik vóór de driehonderd anderen die er nu nog staan weer naar binnen. Nog steeds goedgehumeurd sta ik in de volgende rij om na een uur ook hier te worden weggestuurd omdat ze toch dat éne papiertje missen. Alhoewel ik nog rustig ben, realiseer ik me nu wel dat 't spannend wordt. Vanavond vlieg ik in ieder geval niet...

Inmiddels is 't dinsdag en zit ik op 't kantoor van Chicago waar ze me enorm helpen en waar nu de juiste papieren klaarliggen met dank aan mijn manager Anke, die absoluut onmisbaar bleek. Maar nu doet zich een volgende probleem voor: ik krijg met moeite een afspraak, maar pas op woensdag. Het worst-case-scenario is realiteit geworden!

Woensdag

Nog één keer ga ik in m'n drie dagen geleden ingepakte koffers op zoek naar schone sokken, ondergoed en toiletspullen want ik wil nu toch echt vertrekken! Om 7 uur rij ik naar de ambassade met koffers, met papieren en een `naam' – via mijn broer en zijn goede vriend kreeg ik een naam van iemand die misschien een wonder zou kunnen verrichten. Een uur later mag ik ietwat verkleumd naar binnen en spreek ik de magische naam uit. Die heeft een andere uitwerking dan ik had gehoopt; of ik net als alle anderen in de rij wil gaan staan. Toch voel ik dat het allemaal gaat lukken. En ja, twee uur later zit ik juichend in de taxi op weg naar Heathrow Airport!

De vlucht verloopt prima en ondanks 1 uur vertraging word ik opgelucht ontvangen door twee vrienden en de assistant producer, die mij een sandwich in mijn hand duwt en me meesleept naar 't theater waar ik net op tijd de show nog kan zien. Wow! Wat een andere manier van spelen. In alle andere Chicago-versies die ik gespeeld heb, was het tempo vlotter en strakker. Hier wordt heel erg op het publiek gespeeld. De spelers nemen hun tijd om alles vetter neer te zetten. Bovendien zie ik in één oogopslag dat er zeer veel veranderingen zijn. Help!

Rustig blijven... Vluchtig word ik aan een aantal spelers voorgesteld en dan is het off to bed. Ik vrees dat m'n koffers ook de komende dagen onuitgepakt zullen blijven.

Donderdag

M'n eerste première op Broadway! Jippie! Maar wacht, ik heb maar drie uurtjes om te repeteren. `Nee!!!' zegt 't kind in mij, `dat kan niet'. `Kalmte, concentratie en veel water drinken', antwoordt de wijze in mij. (Wat ben ik blij dat die tegenwoordig vaker de overhand heeft!)

's Ochtends een telefonisch interview met Nederland, dan trainen in de gym en snel naar 't theater. Daar gaan we kriskras door de show en leer ik ondertussen steeds meer spelers kennen. Ik sla zoveel mogelijk op in m'n jetlag-hoofd en dan is het tijd voor make-up en pruik.

It's showtime! Wonder boven wonder voel ik me goed en terwijl ik over het toneel manoeuvreer, geniet ik er ook nog enorm van. Ik herinner me zelfs alle aanwijzingen die ik die middag heb gekregen. Wat een rust. 't Zal de leeftijd wel zijn. Toch?

Wel zorgt het vele water ervoor dat ik vaak een bezoek breng aan het toilet en dat is met dit kostuum wat lastig. Maar dat water is wel m'n redding geweest! Niet alleen de show maar ook het publiek is anders. Ze lachen uitbundiger waar gelachen moet worden. Maar als de timing niet klopt, dan zijn ze ook echt stil. En ze komen speciaal voor de mensen die er spelen. Ik merk dat ze nog niet helemaal weten wat ze met mij aanmoeten, maar dat de nieuwsgierigheid er wel is. En mama Morton blijkt vanavond de hit te zijn. Een lekkere Amerikaanse diva met een rauwe stem.

De show is afgelopen. Als in een wervelwind hoor ik wat snelle felicitaties en dan verdwijnt iedereen naar huis. Het theater heeft geen gezamenlijk drankje georganiseerd na mijn première. Maar ach, begrijpen doe ik 't ook wel: ik ben voor hen de zoveelste `Velma'. Mij staan bovendien interviews en fotosessies te wachten. Joepie, dan mag ik uit m'n kostuum.

Dankbaar schuif ik aan bij het voor mij door Stageholding en Joop van den Ende georganiseerde diner waar een tiental van mijn gasten (deels uit New York, deels uit Nederland en Duitsland overgevlogen. Geweldig!) mij laaiend enthousiast ontvangen... Het zou toch sneu zijn geweest als ik met m'n flesje water na zo'n avontuur alleen naar huis zou zijn gegaan.

Vrijdag

Hevige jetlag! Extra vitamine B, C en wat allemaal nog meer helpen niet. Een goede vriend heeft een brunch georganiseerd, maar ik moet daarna echt even een dutje doen. Niet mijn stijl overigens. Bemoedigend spreek ik mijn nu weigerende lichaam toe om het nog even een paar dagen vol te houden. Dan weer een interview en een show. De beruchte tweede show. Meestal heb ik daar nooit zo'n last van maar nu is mijn concentratie ver te zoeken. Het enige wat ik kan doen, is lachen om alles wat mis gaat (een verwisselde zin, verkeerde pasjes). En dat blijkt de goede oplossing. Ook voor mijn tegenspelers, want die ontdooien nu zichtbaar.

In de pauze kom ik er eindelijk aan toe om alle lieve sms'jes, faxen en bloemen van familie, vrienden en collega's te bekijken. Oh, wat heeft iedereen enorm met mij meegeleefd en wat lees ik lieve woorden en wensen. Echt overweldigend! Ik had hiermee geen rekening gehouden en ik moet nu toch voor 't eerst een traan wegpinken.

Zaterdag

Ontbijt en trainen en m'n vriendin uit Nederland uitzwaaien. Fijn dat ze er was voor de support op alle gebied. Dan: DUBBELE show. Ben benieuwd. De eerste gaat goed. Tussendoor eet ik thuis en rust wat uit. Ik heb de mazzel dat ik om de hoek van 't theater woon. Zalig! Echt Amerikaans `convenient'. Even later loop ik weer naar 't theater en zie opnieuw mijzelf hangen. Stel je voor: aan de buitenkant van het theater hangt een gigantische foto van mij als `Velma'! Als ik die zie, word ik een klein meisje dat de eerste de beste voorbijganger wil aanklampen om te zeggen: `Kijk, dat ben ik!', maar rustig loop ik langs om mijn dagelijkse werk te gaan doen. Wat een contrast.

Nu merk ik dat de mensen in het theater langzaam maar zeker aan mij gewend beginnen te raken en dat doet me goed. Ik ben hier maar zes weken en ik wil ervan genieten! En daar hoort ook een fijne samenwerking bij. Gelukkig heb ik in New York een grote groep vrienden en kennissen dus leuk zal ik 't in ieder geval hebben!

Ik begin het artiestenleventje een beetje door te krijgen. Men is niet ongeïnteresseerd of oppervlakkig. Ik denk eerder dat de hectiek van deze luide en volle stad en het vechten voor je plekje, de vele voorstellingen en de tussendoorbaantjes om de huur te kunnen betalen, de hoeveelheid artiesten, shows en dagelijkse audities ertoe bijdragen dat men probeert zijn energie en aandacht te sparen. Wij zijn dan geneigd om te zeggen: wat vreselijk. Maar deze mensen zijn niet anders gewend. Dus wie bepaalt of dat goed of slecht is? It's a way of life.

Zondag

Pasen.

Goh, was ik even vergeten. Paasontbijt bij een lieve vriend met weer andere vrienden. Vandaag niet veel te melden. Ben moe en verheug me desondanks op vanavond om weer andere dingen uit te proberen in de show want ik gebruik ze ondertussen ook om `erin' te komen. Tenslotte heb ik nauwelijks gerepeteerd!

Een van de producers is komen kijken en was uiterst tevreden met me en gaf me een aanwijzing om aan te werken. Prima.

Eten met vrienden en dan lekker 't lichaam zijn verdiende rust geven.

Terwijl ik inslaap, realiseer ik me dat ik volgende week tien shows heb. Niet aan denken, eerst een dag vrij.

Maandag 12 april

Vrij! En ik heb geweldig geslapen! Ik voel me blij.

Straks heb ik wat afspraakjes met alweer vrienden en dan lekker een avondje voor mezelf. Daar verheug ik me op! Er gaat niets boven een avondje rust in de tent! HA-HA!

Maar eerst op de hoek in een café afgesproken met vrienden.

En dan dringt 't plotseling tot me door: IK STA OP BROADWAY!!!!!!

Nu moet ik toch echt even huilen. De spanning valt van me af. Ik heb goed volgehouden en als een echte Nederlandse steeds nuchter tegen elke situatie aangekeken. Dat heeft me enorm geholpen. Maar nu is het tijd voor het besef dat het echt bijzonder is dat ik dit heb bereikt. Ik heb hard gewerkt, nooit de moed opgegeven. En alhoewel ik nooit de illusie had hier ooit te kunnen werken, heb ik het idee wel laten bestaan en uiteindelijk verwezenlijkt.

Ik mag van mezelf genieten van dit moment en ik laat de vreugdetranen dan ook de vrije loop! En straks geen showbiz maar lekker dat avondje met mezelf!

Verwisselde zin, verkeerde pasjes. In de beruchte tweede show ben ik mijn concentratie kwijt