Echte vampiers

Wie een horrorfilm wil maken, moet inspiratie opdoen. Maartje Duin gaat mee naar een bar vol bloedworsteters in zwart leer.

Josh was scenarioschrijver. Dit heb ik al eens uitgelegd, hè? In Nederland zou hij een mislukt scenarioschrijver heten. Ergens anders zou hij aspirant-scenarioschrijver zijn. Alleen in Hollywood was hij scenarioschrijver. `You cannot find yourself, only create yourself' zag ik laatst op een ansichtkaart staan. Mensen gaan daar ver in.

Zes jaar geleden had Josh zijn baan in Londen opgezegd, zijn huis met al zijn bezittingen verkocht en een ticket naar Los Angeles geboekt. Sindsdien had hij geen betaalde arbeid meer verricht. Wel had hij tien filmscenario's geschreven. Nu wachtte hij geduldig tot er eentje werd aangekocht. De rest van de tijd zat hij in bars om inspiratie op te doen, en in een van die bars raakte ik met hem aan de praat.

Josh legde zich toe op het schrijven van horrorfilms. Met horror of comedy moest je beginnen, zei hij. Drama was de moeilijkste categorie om in door te breken, omdat daar zoveel concurrentie in was. Iedereen putte uit zijn eigen leven en wie het interessantste leven had, won. Horror deed een veel groter beroep op je fantasie. Waar moest je de inspiratie vandaan halen? Je kon eindeloos horrorfilms bekijken, en Bram Stoker blijven lezen, maar dan liep je het gevaar dat je dingen ging kopiëren. Om dat te vermijden ging Josh straks naar Bar Sinister, hier twee straten verderop. Daar liepen nog echte vampiers rond.

,,Mensen die zich als vampieren verkleden'', corrigeerde ik.

,,Nee'', zei Josh, doodserieus, ,,échte vampiers.''

Vampiers had je in verschillende gradaties, zei hij. Hij had zich in de materie verdiept. Sommigen aten alleen een goede bloedworst op z'n tijd. Anderen gingen iets verder met gevijlde hoektanden en een witgepoederd gezicht. Tenslotte had je vampiers die aan een ingebeelde ziekte leden, vergelijkbaar met anorexia. Zij bewerkten elkaar met scheermesjes waarna ze elkaars bloed uitzogen. Overdag sliepen ze in doodskisten, want daglicht konden ze niet verdragen. Alleen 's nachts kwamen ze hun holen uit.

In Hollywood, zei Josh, hadden de vampiers zichzelf tot cultus verheven. Waar anders ter wereld?

Toch was er in Bar Sinister niet zo heel veel aan. Het was meer een dansgelegenheid voor goths dan een vampierbar. Er werden oude nummers van The Cure gedraaid, en op de dames-wc snoerden vrouwen met lagen kohl om hun ogen hun leren korsetten dicht, maar bloed zag ik niemand zuigen. Er was wel een martelkamer op de eerste verdieping. Daar lag een meisje vastgebonden op een tafel. Ze werd door een man met zwart leren handschoenen op de billen geslagen. Aan de andere kant van de kamer stond een strenge meesteres met een zweepje tot je dienst. Een mollige assistente in een Tiroler outfit stond er schaapachtig bij te kijken.

,,Wanneer begint het dwergwerpen?'' vroeg ik. Dat wist Josh niet. Misschien, gaf hij toe, viel de inspiratie vanavond wat tegen.

Het werd later. Josh ging bier halen. Toen hij terug was, kwam er iemand voorbij die me vagelijk bekend voorkwam. Josh tikte hem op de schouder en we keken in een breed grijnzend gezicht met een snorretje. Zijn SS-pet had hij in België op de kop getikt, zei hij, zijn uniform was custom made in Kentucky. ,,Kijk'', zei hij. Trots toonde hij ons wat er in gouddraad op de binnenkant van zijn mouw stond geborduurd: Adolf Hitler. ,,Natúúrlijk heb ik niets tegen joden'', zei hij. ,,Ik heb joodse vrienden! Maar als je dan toch in kostuum gaat, doe het dan goed. Er lopen hier ook mensen rond die zich als Satan verkleed hebben. Daar heb ik dan weer niets mee.'' Hij hief het glas, en verdween uit het zicht. Het dwergwerpen hoefde niet meer.