Boven alles een goed mens

Na zes seizoenen PSV was Arnold Bruggink toe aan een nieuwe uitdaging. Een trainerswissel zorgde er echter voor dat de 26-jarige spits bij het Spaanse Real Mallorca op de bank belandde. ,,Ik hou van voetbal, maar ik ga niet ten koste van alles en iedereen voor eigen succes.''

Het debuut van Arnold Bruggink bij Real Mallorca was bijna sprookjesachtig. In zijn eerste officiële wedstrijd maakte de aanvaller voor het oog van heel Spanje een treffer tegen het grote Real Madrid in de finale van de Super Cup. Direct veranderde zijn status van een anonieme aankoop van het Nederlandse PSV in die van een scorende spits. In de weken die volgden maakte de geboren Tukker zijn faam waar op het vakantie-eiland. Het geluk leek Bruggink na een paar wisselvallige seizoenen in de eredivisie eindelijk toe te lachen.

Het succesverhaal was echter snel voorbij toen de clubleiding van Real Mallorca de Portugese trainer Jaime Pacheco al na een paar wedstrijden de laan uitstuurde. Kort daarop werd toptrainer en oud-voetballer Luís Aragonés naar het grootste eiland van de Balearen gehaald. De voormalige coach van onder meer Atlético Madrid nam vier spelers mee die hem moeten helpen bij zijn missie Mallorca te behouden voor de Primera Division. De 26-jarige Bruggink verloor zijn basisplaats.

De laatste weken moet hij het doen met sporadische invalbeurten. ,,Aan de ene kant is het leven hier heel mooi en wil ik vechten om te slagen. Maar aan de andere kant wil ik wel elke week spelen en het maakt me dan niet uit waar. Dat maakt het wel lastig'', verzucht Bruggink op trainingscomplex Antonio Asensio van Real Mallorca.

De voormalig international van het Nederlands elftal heeft net een training met de reserves afgewerkt. Zo nu en dan showt Bruggink zijn fluwelen traptechniek. Bij het afwerken op het doel laat hij meer dan eens de doelman kansloos. Aragonés is dan aan de andere kant van het trainingsveld bezig met basiskrachten Finidi George, Fernando Niño en Samuel Eto'o. Met de laatste vormde Bruggink aan het begin van het seizoen het aanvalskoppel van de club die strijdt tegen degradatie. Aan de vedettestatus van de spits uit Kameroen veranderde in tegenstelling tot de positie van Bruggink niets. ,,Die Eto'o is wel echt een mannetje. Samen met hem functioneerde ik goed. Ik speelde diepe spits. De ploeg draaide niet, maar persoonlijk ging het goed met mij. Ik ging voor mijn kansen en maakte doelpunten'', stelt Bruggink, genietend van de voorjaarszon.

Aragonés loopt langs het houten bankje waar Bruggink zijn verhaal doet, maar de trainer kijkt niet naar de Nederlander die dit seizoen in totaal negen keer scoorde voor de club. Een paar dagen later wint Mallorca zonder Bruggink met 2-0 in Sevilla tegen Betis. Morgen komt Villarreal op bezoek in het stadion Son Moix, maar de kans dat Bruggink in het basiselftal staat, is heel erg klein.

,,Toen Aragonés werd benoemd, voelde ik al wel aan dat er iets te gebeuren stond'', zegt Bruggink. ,,Al snel kwam ik ernaast te staan. Ik heb het eerst maar over me heen laten komen. De trainer staat immers bekend om de vele wisselingen die hij doorvoert. De ene week stond ik in de basis en de andere week zat ik op de tribune. Ik ben twee keer naar de trainer geweest om uitleg te vragen, maar zo werkt dat absoluut niet hier. Daar was ik vrij snel achter. Ik wil geen lulverhaal ophangen, maar de cultuur is hier anders. Dat is lastig uit te leggen. Ik begreep het eerst zelf ook niet. Maar laat ik zeggen dat hier andere wetten gelden. Daar heb ik geen invloed op. Hoe het hier nu verder moet, weet ik nog niet. Het contract van de trainer loopt dit seizoen af. Mijn contract loopt nog een jaar door. Ik wil binnenkort horen wat de club met me van plan is. Ik ben hier gekomen met een bepaalde ambitie, maar ik zit nu niet in een ideale situatie. Maar ik heb nog geen seconde spijt gehad dat ik in de zomer de overstap van PSV naar Mallorca heb gemaakt. Wat mensen in Nederland nu over me denken, maakt me weinig uit. Dat zal allemaal wel.''

Na zes seizoenen was Bruggink naar eigen zeggen ,,klaar'' bij PSV. De sierlijke voetballer die in al die jaren nooit honderd procent zeker van een basisplaats was, mocht transfervrij vertrekken bij de Nederlandse kampioen. Na maanden van onzekerheid koos Bruggink voor een nieuw avontuur in Spanje. ,,Ik heb altijd gezegd dat ik in Nederland zou blijven. Dat gevoel had ik ook echt. Ik was van mening dat de Nederlandse manier van voetballen de enige juiste is. Maar op een gegeven moment was ik het gezeur heel erg zat. Ik moest me maar blijven bewijzen. In tweehonderd wedstrijden heb ik zo'n tachtig doelpunten gemaakt. Elke keer als ik niet speelde, was het een item. Ik denk nog wel eens aan PSV, maar niet met weemoed. Ik heb daar prachtige seizoenen gehad. Ik heb het daar afgesloten met een kampioenschap. Eén van de drie landstitels. Het had daar eigenlijk niet mooier gekund. Alles was heel goed en gezellig. Maar de rek was eruit. Er moest wat nieuws komen. Je ziet nu nog steeds de problemen bij PSV. De kritiek van Ronald Waterreus (doelman PSV, red.) snap ik goed. Hij sloeg de spijker op zijn kop. Een club heeft nieuwe mensen nodig om verder te komen.''

De afgelopen maanden heeft de recordinternational van Jong Oranje meer dan eens nagedacht over zijn functioneren bij PSV. De aanvaller die bij FC Twente op zijn zestiende in het eerste debuteerde en een paar jaar later als groot talent van Enschede naar Eindhoven verhuisde, kon de hoge verwachtingen niet inlossen. Hij stond in de schaduw van collega-aanvallers als Luc Nilis, Ruud van Nistelrooy en Mateja Kezman. Bruggink wikt en weegt zijn woorden nauwkeurig. ,,Ik had misschien iets meer van de mentaliteit van een type als Van Nistelrooy moeten hebben. Die gaat maar voor één doel: het allerhoogste. Daar wijkt alles voor. Ik heb daar een mateloos respect voor, maar ik hoop dat mensen ook respect voor mij hebben. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind voetbal geweldig, maar ik wil ook graag genieten van dingen in het leven. Ik heb niet de blinde ambitie om ten koste van alles dingen te bereiken. Ik ga niet snel door muren heen. Ik lig niet graag met iedereen overhoop om zelf verder te komen. Zo zit ik niet in elkaar. Dat wil ik ook niet. Dat heeft met mijn opvoeding te maken. Sommigen zeggen dat die misschien wel té goed was. Maar dat is onzin. Ik wil een goed mens zijn. Naar mezelf in de spiegel kunnen kijken. Er is ook nog een wereld buiten het voetbal. Ik zou willen dat alle mensen hun kinderen zo zouden opvoeden als mijn ouders hebben gedaan. Al die spelletjes in de voetballerij gaan er bij mij niet in.''

Bruggink wil in de toekomst zichzelf blijven. De vraag of hij misschien niet hard genoeg is voor de absolute top in het voetbal, heeft de voetballer voor zichzelf nog niet beantwoord. ,,Ik kijk wel eens op tegen collega's die het in zich hebben enkel en alleen voor hun eigen kansen te gaan. Dat zat er bij mij nooit zo in. Ik was altijd een echte teamspeler, maar in het buitenland móet je wel voor jezelf opkomen. Ik ga hier al veel meer voor mijn eigen succes dan voorheen. Maar er zijn grenzen. Ik wil leven op de manier zoals ik dat nu doe. Misschien haal ik dan de absolute top niet. Dat moet nog blijken. Ik moet zorgen dat dat samengaat. En zo niet? Nou, dan niet.''

Bruggink weet dat hij de afgelopen maanden bij Real Mallorca sportief gezien een moeizame periode doormaakt, maar daar staan wat hem betreft tal van nieuwe ervaringen tegenover die hem als voetballer én als mens verder hebben gebracht. ,,Ik had de tijd hier niet willen missen. Je leeft in een andere cultuur, je speelt in een andere competitie. In stadions als Nou Camp en Bernabeu. De hele gedachte over voetballen is hier anders. Je hebt hier verdedigers, middenvelders en aanvallers. Verdedigers zijn er om te verdedigen en niets anders. Middenvelders moeten ballen afpakken en inleveren bij de spitsen. Daarvan verwachten ze iets extra's. Die moeten het gewoon doen. Alleen het resultaat telt. Als je hier met 1-0 wint van een stelletje Cyprioten zegt iedereen `prima gedaan'. In Nederland is het nooit goed genoeg. Sander Westerveld (doelman van Real Sociedad, red.) heeft wel eens gezegd: `In Nederland mist de voetballer een strafschop en in Spanje keert de keeper een penalty.' Dat is het verschil. De beleving is anders. Je moet in die gedachte mee. Als je dat niet doet, word je gek hier. Je zult je toch echt moeten aanpassen. En dat doe ik dan ook. De mensen hier hebben me geaccepteerd. Soms zie ik hier Duitsers die hier al jaren op het eiland wonen gewoon in het Duits een brood bestellen. Daar kan ik echt met mijn kop niet bij. Ik heb dan echt de neiging om in te grijpen.''

Bruggink kijkt nu dan ook heel anders naar de talloze buitenlandse collega's van wie hij in het verleden bij PSV soms niet veel begreep. ,,Ja, eigenlijk is dat wel raar. Ik heb bij PSV ook wel eens vervloekt dat sommige buitenlandse spelers na een verloren wedstrijd lachend zaten te bellen. Dan dacht ik: het interesseert ze gewoon niet. Maar ik merk nu zelf bij Mallorca hoe anders het is als je zelf buitenlander bent. Dat is een goede les. Het is niet altijd even makkelijk. Neem zoiets als de fopduik. Ik wist echt niet wat ik meemaakte. Voor het minste of geringste duiken ze hier naar de grond. En ze krijgen nog penalty's en vrije trappen mee ook. Hoe moet Kezman zich aanvankelijk niet gevoeld hebben in Nederland? Die hoopte een vrije trap te versieren, maar kreeg een gele kaart en werd uitgescholden. Ik heb hier geleerd dat ik gewoon naar de grond moet gaan als het moet. Hier hoort het erbij.'' Lachend: ,,Ik ben dan misschien wel netjes opgevoed, maar ik ben wel een winnaar.''

Het Europees kampioenschap in Portugal heeft Bruggink al een tijdje uit zijn hoofd gezet. ,,Je moet wel reëel blijven natuurlijk. Maar ik heb nog wel altijd de ambitie via Mallorca de stap omhoog te maken. Ik heb het Nederlands elftal nooit helemaal uit mijn hoofd gezet. Ik hoop wel degelijk ooit weer in beeld te komen. Nu wil ik vooral heel graag elke week voetballen. Waar dat is, maakt me niet eens zo veel uit. Natuurlijk zou ik terug kunnen gaan naar Nederland, maar dat doe ik waarschijnlijk niet. Ik zou het Spaanse leven hier nog voor geen goud willen missen. Het is een dubbel gevoel. Ik ben hier om te voetballen. Aan de andere kant geniet ik hier ook van typisch Spaanse dingen. Kleine restaurantjes, ze zetten hier zo de tafel vol met de mooiste happen. De hammen en de kazen zijn geweldig. De mensen zijn ook heel vriendelijk. Ze omhelzen je alsof je één van hen bent. Prachtig allemaal. Maar als ik niet aan spelen toe kom, is het allemaal wat minder. Op dit moment weet ik niet of ik volgend jaar nog op Mallorca zit. Voor mijn gevoel ben ik hier nu nog niet klaar.''