Minuten als graden

Rotterdamser dan LINK kan vormgeving haast niet worden. Hoewel de dertien leden van de jonge vormgeversclub vrijwel allemaal afkomstig zijn van de Eindhovense Design Academy, hebben ze een instelling die naadloos aansluit bij die van de werkstad aan de Maas. Aan chique gegoochel met papieren concepten doen ze niet. Hun vormgeving is er een van de daad, van `niet zeiken maar zweten'. LINK noemt zichzelf dan ook een `doe-tank'. Ideeën worden direct uitgewerkt in groepsgewijze workshops, waarbij de kosten laag worden gehouden door de grondstof te beperken tot alledaagse gebruiksvoorwerpen.

Dat deze soort rechtdoorzeese, goedkope assemblage-vormgeving toch heel fantasierijk kan zijn bewijst het project Snelheid van Tijd. Het uitgangspunt is de elementaire verhouding tussen tijd en afstand. Het basismateriaal is al even elementair: een simpel wekkertje van de Gamma. De wijzers vormen de aandrijving voor een Niveablikje dat er op gezette tijden in een kromme boog vandoor schiet, een mini-hoovercraft die op zijn tandenborstelbodem ieder uur 62 graden draait, een keffend speelgoedhondje dat twee autootjes voorttrekt, een stepje dat één hinkstap per zestig minuten aflegt. Snelheid van Tijd zet minuten en seconden om in graden en centimeters. De wereld wordt op betrekkelijk simpele wijze een kwartslag gekanteld waardoor je er weer heel anders tegenaan kijkt. Want hoeveel millimeter is een uur eigenlijk waard? En duurt dat uur langer als het is vertaald in een constant lage snelheid in plaats van een samengebalde spurt?

De wekkermobieltjes zijn misschien wat melig in uitvoering maar het zijn de laboratoriumratten waar LINK haar hypotheses op heeft getest. In het individuele werk krijgen de bevindingen een serieuze uitwerking. Zo kleedde Dennis Lohuis het Gamma-klokje verder uit tot een kartonnen doosje met wijzerplaatafbeelding en een setje wijzers erin die op de verpakking kunnen worden geprikt. En het idee van tijdsbeleving kreeg een intelligente weerslag in Bas Kortmanns Clock-amp. Het werk ziet er op het eerste gezicht uit als een traditionele wandklok maar het uurwerk is vervanger door een speaker. Het versterkte mechanische getik en het zwaaien van de slinger geven een gevoel van tijd zonder aan te geven hoe laat het nu is.

Het overzicht van vroeger LINK-werk dat Intermezzo toont, is van nogal wisselende kwaliteit. Helmich Jousma's vazen van zacht kunstof doen te veel denken aan Hella Jongerius' polyurethane wasbak uit 1997. Roel Huismans LAT-tent waarin een stukje kamer inclusief meubilair kan worden afgebakend, is weer wel origineel. Net als Chantal van Heeswijks Stahuis, een blij soort isoleercel van roze gewatteerde stof en nepbont.

Maar het best blijft LINK in de praktische vormgeving, zoals te zien is in Hof 10. Voor iets meer dan een Ikea-budget richtten acht groepsleden het projectbureau Hofkwartier in. De meubels zijn volledig toegesneden op de gebruiker, met opbergvakken voor computers en makkelijk in elkaar schuivende onderdelen. Mooi is het niet, deze vorm van wat je bijna anti-design kan noemen. Maar functioneel is het zeker.

LINK-intermezzo: t/m 18 mei in Galerie Intermezzo, Voorstraat 178, Dordrecht. Open: wo-za 11-17u.