`Jij gaat het gehakt in, zei ik'

Zijn `eenmansacties' tegen zakenmannen als Maurice de Hond kosten Jules van der V. 10 maanden gevangenisstraf.

Maurice de Hond had geluk dat hij nog kon lopen, van Dirk Peschar zou het koppie eraf gaan en van Jan Nagel ging hij gehakt maken. `Bedrijfsstrateeg' Jules van der V. stond twee weken geleden in Amsterdam terecht voor het bedreigen van twee zakenmannen en politicus Nagel. Bij zijn aanhouding, op de vluchtstrook bij Rotterdam, ontdekte de recherche dat hij een geladen pistool met geluidsdemper en extra munitie binnen handbereik had. Ook heeft hij volgens justitie voor 2.500 euro een jong stel opgelicht.

Toen de rechtbank binnenkwam, stond iedereen op, behalve Van der V. ,,Nee mevrouw, ik ben niet voor theater'', zei hij toen de bode hem erop aansprak. Hij droeg een soort politietenue en zijn mobiele telefoon, waar hij regelmatig op keek, lag voor hem op tafel. Alleen via die telefoon kon justitie hem bereiken, want naar eigen zeggen heeft hij 24 adressen, en niet één waar hij vast verblijft.

Van der V. benaderde De Hond begin 2001, vlak nadat De Hond was geschorst als bestuursvoorzitter van Newconomy, het door hem opgerichte ICT-investeringsbedrijf. Anonieme investeerders zouden 10 miljoen gulden in Newconomy steken en De Hond terug in het zadel helpen. Het geld kwam nooit op tafel, en toen De Hond zes weken later op eigen kracht bij Newconomy was teruggekeerd wilde hij met Van der V. breken. De Hond bood hem maximaal 60.000 gulden voor bewezen diensten. Niet genoeg, volgens Van der V.

Een poging tot bemiddeling mondde uit in de bedreigingen. Een aanwezige bij dat gesprek getuigde dat Van der V. toen met de hand langs zijn keel streek. Ook haalde de rechtbank een interview met het blad Quote aan, waarin Van der V. zei dat De Hond zou overlijden. Onzin, volgens de verdachte. ,,Ik ben niet verantwoordelijk voor de redactie.''

Voor deze gebeurtenissen plaatsvonden, brandde de auto van De Hond volledig uit en werd hij in elkaar geslagen. In opdracht van Van der V., volgens De Hond, maar bewijs hiervoor ontbreekt.

Peschar was in begin 2002 bestuursvoorzitter van het beursgenoteerde tekenfilmbedrijf American Dream Entertainment. Hij werd benaderd door Van der V., die zei dat `buitenlandse investeerders' geld wilden steken in zijn bedrijf. Omdat onduidelijk bleef wie dit waren, ging hij hier niet op in. Korte tijd later kreeg hij een onbekende man op kantoor die eiste dat hij een schuldbekentenis tekende van 1 miljoen ,,gulden'', anders zou zijn koppie eraf gaan. Hij tekende niet, en de man ging weg. Peschar kon nog net zien dat hij naast Van der V. in diens auto stapte, een donkerblauwe Lexus met Luxemburgs kenteken.

In november 2002 werd Ton Luiting, een van de oprichters van de partij Nieuw Nederland, gebeld door ene `Juno'. Deze mysterieuze beller wilde 1 miljoen euro in de nieuwe partij steken. ,,U heeft de organisatie, ik heb het geld.'' Toen medeoprichter Jan Nagel dit vertelde aan een Telegraaf-journalist, wist deze meteen dat het om een schuilnaam van Van der V. ging, en zette hij het voorval in de krant. Tot woede van Van der V., die Nagel opbelde en zei dat hij gehakt van hem zou maken als die zijn verhaal niet binnen twee uur zou herroepen.

,,Je gaat het gehakt in, heb ik gezegd'', verbeterde Van der V. in de rechtszaal. Rechter M. Mastboom vroeg wat hij precies met zo'n opmerking bedoelde. Van der V.: ,,Dat is een standaardopmerking van mij, die gebruik ik dagelijks.''

Behalve over schimmige investeerders had Van der V. het vaak over de mysterieuze organisatie van Libertarians. In verschillende getuigenissen en in het Quote-artikel repte hij over die organisatie, die zijn dreigementen ten uitvoer zou brengen. ,,Ik heb het doorgegeven aan de Libertarians. Het is niet meer in mijn handen.'' In de rechtszaal wilde Van der V. dit niet toelichten. Wel schermde hij met allerlei kennis van louche zaken. ,,Ik weet wie het op Maurice de Honds leven heeft gemunt. Ik weet wie op het leven van de hoofdredacteur van Quote uit is.'' Tegen de officier van justitie: ,,Ik weet meer van u dan u denkt.''

,,Ik zou wel willen weten wat een psycholoog hiervan vindt, kunt u zich dat voorstellen?'' vroeg rechter Mastboom. Hij was aangekomen bij de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Veel was daarover niet bekend, behalve dat hij eerder is veroordeeld voor onder andere mishandeling. Aan een psychologisch onderzoek wilde Van der V. niet meewerken. De rechter trok zijn eigen conclusie: ,,Ik heb het idee dat u leeft in een droomwereld.''

Officier van justitie J. Tonino was het hier deels mee eens. ,,Misschien zijn dit de eenmansacties van een fantast.'' Hij vond het vooral verontrustend dat Van der V. volgens een bepaald stramien te werk leek te gaan. Hij haalde weer het Quote-artikel aan, waarin staat dat Van der V. regelmatig voorzitters van beursgenoteerde bedrijven die in problemen zaten lastigviel. Tonino eiste een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 15 maanden. ,,Ik vind dat Van der V. de gevangenis in moet.''

Droomwereld of niet, de rechtbank acht de feiten ernstig en grotendeels bewezen. Gisteren kreeg Van der V. de geëiste 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 voorwaardelijk.

De veroordeelde was bij de uitspraak zelf niet aanwezig. Justitie zal hem moeten zoeken op een van zijn 24 adressen.

In Het Geding komen juridische geschillen in het bedrijfsleven aan bod. Reacties: hetgeding@nrc.nl