Luchtige illusie van een popconcert

Eigenlijk was het een soort examen, dat de Sugababes moesten afleggen om eind volgende maand op Pinkpop op te treden. We kennen Mutya, Keisha en Heidi als de frisse Engelse meisjes uit de videoclips bij een forse rij hits, maar kunnen ze die leuke liedjes live ook waarmaken? In Paradiso traden ze gisteren aan met een echte band die weliswaar veel voorgeprogrammeerde geluiden uit de synthesizers liet floepen, maar die door de luidruchtige aanwezigheid van een echte drummer, bassist en gitarist op zijn minst de illusie wekte dat hier echte muziek werd gecreëerd.

Pinkpop-baas Jan Smeets was persoonlijk aanwezig en hield met argusogen in de gaten of de Sugababes zijn festival waardig zouden zijn. Het idee voor een prominent optreden kreeg Smeets vorig jaar tijdens het Engelse zusterfestival in Glastonbury, waar de meisjes geen slecht figuur sloegen tussen de verzamelde rockbands. Bovendien zou zo'n hitparadefenomeen het jonge volkje binnen kunnen halen, op het gevaar af dat de `serieuze' rockfans juist afhaken door de aanwezigheid van zo'n vreemde eend in de bijt.

Zonder de studiotrucs van hun cd's bleken de Sugababes gisteren geen geweldige zangeressen. Hun hele optreden veegde de vloer aan met de bij Idols heersende gedachte dat er sprake moet zijn van een `X-factor' of een `kippenvelgevoel' om en echte ster te worden. Mutya, Keisha en Heidi zijn geen uitgesproken mooie meisjes; ze hebben nauwelijks een charismatische uitstraling en als zangeressen moeten ze het niet hebben van individueel talent, maar van de collectieve inspanning. Niet anders dan bij Bananarama of de Spice Girls draait alles om de kracht van een paar memorabele liedjes, en de herkenning die de opgeruimde hitmuziek van deze `girls next door' bij het piepjonge publiek teweeg brengt.

Wat doet zo'n lichtgewicht popgroep zichzelf aan door koste wat kost het volwassen live-podium op te zoeken? De grootste deceptie was het volstrekte gebrek aan show dat de Sugababes in Paradiso lieten zien, los van de synchrone danspasjes die ze bij de TMF-awards ook al deden. Ze zongen hun liedjes, zwaaiden naar de fans en dat was het. In hun dagelijkse kloffie van T-shirts en spijkerbroek vestigden ze juist de aandacht op hun dunne stemmetjes en de monotoon dreunende begeleiding, die nog maar heel weinig weg had van de warmbloedige Amerikaanse r&b waarmee ze zich graag vereenzelvigen.

Openingsnummer Freak like me had dat `zwarte' gevoel nog wel, maar dat is dan ook een cover van Adina Howard die door producer Richard X aan Are friends electric van Gary Numan werd gekoppeld. De rest van het optreden moest het hebben van voorspelbare hoogtepunten als de powerballade Stronger, met een opvallende jodelsolo van Heidi, en de onweerstaanbare inkoppertjes Round round en Hole in the head. Een groep die over zulke vrolijk stemmende liedjes beschikt heeft altijd een streepje voor, of ze nu live of semi-playback worden vertolkt. Voor de rest vielen de Sugababes wat tegen, en mag Jan Smeets hopen dat hij voor Pinkpop voldoende sterke acts heeft geboekt om zich zo'n luchtige pauze-act te kunnen veroorloven.

Concert: Sugababes. Gehoord: 14/4 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 31/5 Pinkpop.