Vol stadion blijkt een utopie voor Admirals

De Amsterdam Admirals spelen hun tiende seizoen in de NFL Europe League, maar van feest is geen sprake bij Nederlands enige professionele American-footballclub.

Onder de aanhang heerst een mineurstemming. Na de valse start tegen titelverdediger Frankfurt Galaxy verloren de Amsterdam Admirals zaterdag ook de thuiswedstrijd tegen Berlin Thunder. Het winnen van de eerste World Bowl in de clubhistorie lijkt nu al een onmogelijke opgave. Bovendien wil de Europese tak van de NFL vollere tribunes, en moet de verlieslijdende club financieel orde op zaken stellen.

Het doek was bijna gevallen voor de Admirals. Algemeen directeur Ronald Buys liet de NFL in november weten dat zijn organisatie at risk was. ,,We waren genomineerd voor sluiting.'' Maar het doemscenario verbanning zoals de eveneens noodlijdende Barcelona Dragons overkwam trad niet in werking, zodat professioneel American football (voorlopig?) blijft behouden voor Amsterdam.

Maar de overkoepelde NFL Europe, het kleine broertje van de Amerikaanse National Football League, stelde wel voorwaarden aan het voortbestaan, vertelt Buys: ,,Een verbetering van het bedrijfsresultaat met vijftien procent, een explosieve groei van de ticketsales en sponsorgroei.'' Voor wat betreft het bedrijfsresultaat liggen de Admirals volgens Buys op koers. De verkoop van seizoenkaarten is verdubbeld (tot drieduizend stuks), mede door een prijsverlaging (van tachtig naar vijftig euro). Maar stijging van de losse kaartverkoop blijkt evenals het werven van nieuwe geldschieters een lastiger opgave voor de Admirals, die werken met een jaarbudget van vier miljoen euro (exclusief spelerssalarissen).

,,Mijn visie is dat mensen maandag op kantoor praten over de Admirals'', vertelt Buys, wetende dat na het weekeinde eerder het optreden van de andere gebruiker van de Arena, voetbalclub Ajax, wordt besproken. ,,American football zal in Nederland nooit een plek tussen voetbal en wielrennen innemen. De sponsorgroei blijft achter. Het is moeilijk om de Admirals te kapitaliseren. De situatie in de herfst heeft de betrouwbaarheid van de club ondermijnd.''

Om uit de rode cijfers te komen, hoopt Buys op vijftien- à zestienduizend toeschouwers, en dat terwijl de Admirals de laatste jaren gemiddeld twaalfduizend bezoekers trokken. Tegen Berlin Thunder kwamen zaterdag `slechts' elfduizend toeschouwers opdraven. Dat de `eerste ring' van de Arena maar niet volstroomt, komt mede door de tegenvallende resultaten. Vorig seizoen eindigde de club als voorlaatste.

In het debuutjaar (1995) wonnen de Admirals negen van de tien competitieduels, en bereikte de club de finale van de strijd om de World Bowl. De afgelopen drie seizoenen daarentegen gingen zes van de tien duels verloren, en dat is geen goede reclame, beseft Buys. ,,We hebben prestaties nodig om de kritische massa te trekken. Dat vormt het verschil tussen een gevulde (20.000 toeschouwers, red.) en een halfgevulde eerste ring.''

Na drie losing seasons wordt de Amerikaanse coach Bart Andrus in zijn vierde seizoen dan ook met argusogen gevolgd door de supporters. Na de tweede nederlaag op rij spraken fans op de Admirals-website al van ,,een zinkend schip'' en riepen ze de coach op te vertrekken. Andrus weet echter dat hij in zijn belangrijkste opdracht het klaarstomen van spelers voor de Amerikaanse NFL redelijk is geslaagd. Hij wijst ook op de vele blessures in de laatste twee seizoenen. ,,Ik heb veel spelers moeten terugsturen. Ik krijg wel vervangers, maar die moet ik opnieuw trainen. En zo slecht waren we vorig jaar niet. We wonnen twee keer van kampioen Frankfurt.''

Andrus kent de risico's van zijn vak. ,,Maar dit is geen normaal football-seizoen. Ik heb weinig tijd om een team te bouwen en ik heb beperkte controle over de samenstelling ervan'', zegt de coach over zijn taak om elk jaar een team te smeden van een nieuwe door de NFL toegewezen groep spelers. Deze krijgen in Europa speeltijd om ervaring op te doen voor de strijd om de Amerikaanse Super Bowl. Dit jaar telt de selectie (39 Amerikanen, drie Mexicanen, drie Japanners, één Fransman en één Nederlander) liefst 42 nieuwkomers.

Ondanks de slechte seizoenstart is de strijd om de World Bowl voor Andrus nog niet gestreden. Hij heeft in zijn selectie langere en meer atletische spelers dan vorig jaar. Om zeurende (spier)blessures te voorkomen geeft hij zijn spelers meer rust. Op het trainingskamp in Florida in maart stuurde hij hen regelmatig het zwembad in. ,,To loosen them up.'' Dat zijn team door Frankfurt Galaxy werd verpletterd (34-11), verbaasde Andrus gezien het vertoonde spel in de oefencampagne. Mits zijn spelers die vorm terugvinden en als team groeien, is volgens hem ,,the sky the limit''.

Admirals-woordvoerder Perry Hendriks weet dat de druk op Andrus groot is. ,,Als je kijkt naar zijn prestaties negentien duels verloren en twaalf gewonnen is het dramatisch. Maar hij heeft altijd Admiral-spelers teruggebracht naar de Amerikaanse NFL.'' Volgens Hendriks is de ploeg meer een collectief dan vorig seizoen, maar: ,,We hebben geen echte helden.''

Zoals de 167 kilo zware defensive tackle Jonathan Kirksy. ,,Dat was een icoon die uitgroeide tot een mythe. Zulke herkenbare spelers heb je nodig om publiek te trekken.'' Met elk seizoen een nieuwe spelersgroep is het moeilijk fans aan de club te binden. Uitzondering op die regel vormt ex-profvoetballer Silvio Diliberto, bezig aan zijn achtste seizoen bij de Admirals. De veertigjarige kicker stond vorig jaar in de belangstelling van Amerikaanse profclubs, maar een oefenstage ging niet door. Hij maakte het seizoen bij de Admirals af.

Ditmaal had Diliberto zijn twijfels. ,,De combinatie met werk wordt steeds moeilijker. Ik train ook nog een Duitse amateurclub (voetbal, red.). Maar ik was snel verkocht toen mijn zoontje vroeg wanneer ik weer ging kicken voor de Admirals.'' De clubtopscorer zou graag zien dat realisme zegeviert bij de beschermheren. ,,De Amerikanen willen graag dat we voor een vol stadion spelen, maar we trekken meer publiek dan een eerstedivisieclub.''