Het Beeld

In de sociale geschiedenis komt het niet vaak voor, een pleidooi voor een structurele salarisverhoging van dertig procent om scheve verhoudingen recht te trekken. Agnes Kant (SP) vond het in B&W (VARA) onzin, maar Netwerk (AVRO) toonde gisteren veel sympathie voor het advies van de commissie-Dijkstal om van een ministerssalaris (nu 120.000 euro) in de publieke sector de norm te maken en het minstens op het niveau te brengen van dat van hun eigen topambtenaren. Karel van de Graaf spoorde de ministers aan niet zo bang te zijn om voor zakkenvullers te worden aangezien.

Dertig procent meer loon, dat was in 1973 ook de inzet van de staking van de vrouwelijke werknemers van de ritssluitingfabriek Optilon te Winschoten. Voor hetzelfde werk kregen vrouwen immers minder betaald dan mannen. Willibrord Frequin was er toen voor Brandpunt. In een overtuigende reconstructie door Yaël Koren in Andere tijden (NPS/VPRO) zegt een van de staaksters van destijds: ,,Ik was geen feminist, ik kwam alleen voor mijn rechten op!''

Er ontstond een moeizame coalitie tussen de Oost-Groningse arbeidsters en randstedelijke, hoogopgeleide feministes van de tweede golf, al lijkt het erop dat de laatsten die steun ongevraagd verleenden. De staaksters reageren nog steeds boos, als ze beschrijven hoe vrouwen in een Amsterdamse kroeg applaudisseerden met een biertje in de hand, terwijl de arbeidsters door de regen langsdemonstreerden. Ook het aanbieden door Dolle Mina van een bosje judaspenningen aan vakbondsmensen als Wim Kok wegens hun beslissing `gelijke beloning voor mannen en vrouwen ondergeschikt te maken aan andere CAO-eisen', werd door de dames uit Winschoten niet erg gewaardeerd. Het was namelijk op z'n minst een onbeleefde actie, in de marge van de toekenning van de Wilhelmina Druckerprijs van het gedurende enkele jaren feministisch georiënteerde damesblad Libelle aan de Optilon-vrouwen.

Nu de vrouwenbeweging een ritsloos nummer is geworden, en de gelijke betaling nog steeds niet gerealiseerd, slaan de mannen keihard terug. Kijk naar Toys for boys (Veronica) en huiver: hormoontelevisie in de vorm van slap geschreven sketches voor twee acteurs (Rick Engelkes en Cas Jansen), die elkaar de loef afsteken met dure gadgets als een Kickbike (superstep voor bergafwaarts), airboard (luchtkussenslee) of de H2, een buitenformaat zilverkleurige Amerikaanse jeep, ontwikkeld in de Eerste Golfoorlog. Gebogen over het motorblok verdwijnt Engelkes er bijna in. Een passerende collega bijt hem toe dat je wel een heel klein pikkie moet hebben om in zo'n auto te rijden, die inderdaad niet erg handig valt te parkeren. Kijkers maken door naar Veronica te sms'en nog voor de zomer (Portugal! Athene!) kans op hun eigen plasmatelevisie.

Ministers kunnen het misschien nog niet betalen, maar volgens Philips en het NOS Journaal is er een grote toekomst weggelegd voor plasmaschermen. ,,Televisie wordt steeds platter'', grapte Philip Freriks. In Winschoten blijft het regenen. Zouden die vrouwen nu Kant of Bos gaan stemmen?

Ned.3 (NPS/VPRO), Andere tijden, 13 april, 21.13u.