Snel werk

Je bent jong. Je wilt niet meer naar school. Maar je hebt ook geen werk. Grote kans dat in Eindhoven het reïntegratiebedrijf Pluspunt je dan komt opzoeken met het verzoek om binnen twee dagen aan de slag te gaan bij een van de bedrijven van de sociale werkvoorziening. Twintig uur per week. Met behoud van uitkering of kinderbijslag. Voor maximaal drie maanden.

Zoals de achttienjarige Daisy van de Put. Zij heeft haar mavo afgemaakt, maar had geen zin om verder te studeren, terwijl ze ook niet haar hele leven in de supermarkt wil werken. Nu staat ze sinds zes weken in de productiehal van de sociale werkvoorziening en pakt zonnebrillen en navigatieschijfjes in. Leuk werk. Ze kan het goed vinden met de gehandicapte werknemers. Ze zou best willen blijven. Maar na de zomer gaat Daisy weer studeren, ze wil de gehandicaptenzorg in.

Het project Snelwerk is een experiment van een half jaar om het spook van de jeugdwerkloosheid uit Eindhoven te verjagen. De gemeente wil jongeren aan de slag helpen. De werkloosheid onder jongeren neemt snel toe. Die moet bestreden worden, niet alleen voor de jongeren zelf, maar ook om uitgaven te besparen op bijstandsuitkeringen en om te voorkomen dat verveelde jongeren op straat gaan rondhangen, vertellen Lilian van Dinther van Snelwerk en directeur Marrik van Rozendaal van het reïntegratiebedrijf Pluspunt.

De komende maanden zullen voorlopig vijftig jongeren worden geselecteerd. Ze pakken producten in. Steken folders. Houden schoolpleinen schoon. Ze worden begeleid naar een duidelijke toekomst: terug naar school, een echte baan, een zorgtraject voor jonge gehandicapten of werk in de sociale werkvoorziening. De begeleiding is streng. Wie niet op tijd komt, wordt opgebeld. Wie zich ziek meldt, krijgt een controleur op de stoep. En wie weigert mee te doen, wordt gekort op de uitkering. Of ouders krijgen een boete. Maar wie succesvol uitstroomt, krijgt 75 euro aan cadeaubonnen.

Veel jongeren hebben tegenwoordig een vertekend beeld van werk, zeggen Lilian van Dinther en Marrik van Rozendaal. Ze denken een simpel baantje te krijgen dat niet meer bestaat. Er zijn voldoende vacatures, maar fabrieken eisen ook voor laag gekwalificeerd werk startkwalificaties. En ook schoonheidsspecialiste word je niet zomaar.

Op het inpakbedrijf van de sociale werkvoorziening staan de jongeren fluitend te werken. Productieleider is Harry van Asperen. Hij stuurt de jongeren regelmatig naar buiten om zich aan andere bedrijven voor te stellen en te vragen of deze hen kunnen gebruiken. Sommigen lukt dat meteen. Anderen niet. De 21-jarige Baba Koroma wacht nog op succes. Hij helpt in het magazijn bij het laden en lossen. Het liefst zou hij dit werk altijd blijven doen, zegt hij, het is beter dan de hele dag slapen en televisie kijken. Misschien mag hij wat langer blijven.