Sharon naar VS om steun voor annexatie

De Israëlische premier Sharon is in de VS om de zegen van president Bush te krijgen voor de feitelijke annexatie van grote nederzettingenblokken.

De negende reis van de Israëlische minister-president Sharon naar de Amerikaanse president Bush begon gisteravond in een bedoeïenentent in Maale Adumim. De afsluiting van Pesach – de weeklange viering van de terugkeer van de joden uit Egypte – gebruikte Sharon om in de grootste Israëlische nederzetting een spijkerharde belofte te doen. De vijf belangrijkste nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever en de kleine religieuze kibbutsen bij Hebron zal Israël nooit ontruimen. ,,Dit zijn plaatsen die hoe dan ook onder Israëlische controle zullen blijven en worden versterkt en ontwikkeld'', aldus Sharon, die vandaag in Washington is aangekomen en morgen met Bush luncht.

In ruil voor het ontmantelen van de 21 nederzettingen met 8.000 inwoners in de Gazastrook wil Sharon van Bush steun voor de feitelijke annexatie van grote stukken van de bezette Westelijke Jordaanoever, waar meer dan 120.000 Israëliërs wonen. Sharon wil dat Bush openlijk verklaart dat Israël deze stukken van de Westelijke Jordaanoever (grote nederzettingen plus veiligheidszones), die sinds de Israëlisch-Arabische oorlog van 1967 bezet gehouden worden, nooit zal hoeven opgeven.

Volgens woordvoerders van Sharon en uitgelekte ontwerpen van brieven die na de ontmoeting van Bush en Sharon gepubliceerd moeten worden, zou blijken dat de Verenigde Staten hiertoe bereid zijn. Hoe de Amerikaanse instemming wordt geformuleerd is nog onderwerp van onderhandeling.

Formele en zelfs informele, oogluikende toestemming voor het feitelijk annexeren van flinke stukken van de Westelijke Jordaanoever (behalve bij Jeruzalem en Hebron bij Ariel) zal op heftig verzet stuiten van de Palestijnen, de Arabische landen, de Verenigde Naties en de Europese Unie. Voor een toekomstige Palestijnse staat blijft nauwelijks grondgebied meer over en eenzijdige overname – buiten een allesomvattend vredesakkoord om – is in strijd met de belangrijkste VN-resoluties inzake het Midden-Oosten.

De vraag is waarom de VS Israël zouden moeten belonen voor het ontmantelen van de nederzettingen in de Gazastrook, een eenzijdig plan van Sharon om de veiligheid van Israël te vergroten en de hoge kosten van de beveiliging van miniscule nederzettingen te verlagen. Het antwoord, in het Israëlische perspectief, is dat Sharon zonder hulp van Bush het `Gaza-evacuatieplan' niet langs het referendum op 29 april van de Likudpartij, de regering en het parlement zal kunnen loodsen. De campagne tegen het plan wordt geleid door de ministers Landau en Sharansky en een groep Likudleden in de Knesset samen met de invloedrijke beweging van kolonisten. Dat is overwinbare tegenstand mits Sharon de steun krijgt van minister van Financiën Netanyahu, die wegens zijn onverzoenlijke houding jegens de Palestijnen populair is bij rechts. Netanyahu wacht op de resultaten van het bezoek van Sharon voordat hij zijn positie bepaalt. Sharon en Netanyahu, kenner van de Washingtonse politiek, weten bovendien dat Bush alle steun van christelijk-evangelistische en joodse organisaties in de VS in november heel goed kan gebruiken en niets zal doen om deze organisaties te ontrieven.

De Palestijnen intussen voelen zich geheel geïsoleerd. Instemming van de VS met het evacuatieplan is geen probleem voor de Palestijnse Autoriteit, maar steun voor annexatie van delen van de Westelijke Jordaanoever is onverteerbaar. De Palestijnse premier Qurie vindt dat Amerika niet het recht heeft de Palestijnse aanspraken op een eigen staat weg te geven om Sharon overeind te houden. Los daarvan wordt volgens Qurie onderstreept dat de Palestijnen van de VS als ondertekenaar van de Routekaart, het zieltogende internationale vredesplan, weinig meer te verwachten hebben.