Kloosterzande - Hulst

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Zeeuws-Vlaanderen.

In de berm, tussen de afgevallen elzenkatjes, fladdert een hoekje van een vel proefwerkpapier. Onder het logo van het Reynaertcollege te Hulst staat in puberhandschrift het telefoonnummer genoteerd van D. Kruisifix. Ik denk aan een grap, maar ik heb het nagezocht: dit is een bestaande naam, zij het gespeld als Kruisifikx. Het nummer erbij blijkt naar een kapsalon te verwijzen. Een katholieke kapsalon stel ik me voor, actueel knippend, dezer dagen naar de haarmode volgens The Passion of the Christ. Druk bezocht, want het is oerkatholiek, rondom Lamswaarde en Hulst.

Een pond dorp koestert hier tien kilo kerk. Het landschap wordt bepaald door de contouren van kathedrale slagschepen en door hun torenspitsen: geen sobere protestantse puntmutsen, maar weelderig, verlucht, kroongelijk. Met bijspitsjes en krullen en wat niet al.

We wandelen door het land, dat vlak is volgens de regels van Jacques Brel (`dan vecht mijn land, mijn vlakke land'), en nog eens zo vlak door de ruige zuidwester die erover jaagt. We kijken zo ver we kunnen, maar ook dichtbij, naar een uit elkaar gevallen caravan met uitpuilende inboedel langs de kant van de weg, naar de paardenhoeves met een omgewoelde zandbak en een set vriendelijke manenhoofden, elk boven hun eigen halve staldeur. Een eind weg schuift een enorm vrachtschip langs o ja, de Westerschelde en de haven van Antwerpen zijn vlakbij.

De sleedoorn bloeit, de flanken van de dijken zien wit van hun bloesem, maar de struiken staan er kouwelijk bij. De paardenbloemen ogen armoeiig, hun slanke bloemblaadjes zo dicht als ze kunnen. Dat de zon er is in de vorm van langs de bodem scherende lichtvlekken bevalt ze niets.

Op de dijken is het goed lopen, over aangestampte grond verstevigd met oud puin met oranje accenten van dakpanscherven en blauw geglim van restjes geglazuurde badkamertegel. Die dijken wentelen zich tussen de enorme akkerpercelen door en dat laat zich van verre aanzien: waar je zwarte elzen of iepen de polonaise ziet lopen in een dronken rij, markeren ze een dijk.

Man kijkt door de lens maar hij maakt geen foto: ,,'t Is niks.''

,,Wat bedoel je, die kale eindeloosheid in dat grijze licht is prachtig.'' Hij laat het me zien. Inderdaad, gevangen in het kader van een foto is dit alleen maar leeg land. Hoe kan dat? ,,Het oog heeft een eigen fantasie'', verklaart man.

De lente aarzelt en zet niet erg door, maar de akkers zijn er klaar voor. De kluiten zijn nog donker, de voren nog naakt, de aardappelrichels nog kaal. Maar er zweemt groen en de kraaien vinden al van alles.

16 km. Kaarten 20, 19, 18, 17 uit: Grenslandpad. Uitg. Stichting Lange-Afstand-Wandelpaden, Amersfoort 1996. Connexxionbus 10 verbindt regelmatig Hulst (halte Zoutestraat) met Kloosterzande (halte Cloosterstraat). Inl. tel. 0900 9292 of www.9292ov.nl.