Tussen hoop en vergeefs

Ingetogenheid – de hedendaagse cinema heeft er weinig mee.

Er zijn uitzonderingen. In het portmanteaudrama Things you can tell just by looking at her laat scenarist-regisseur Rodrigo García (oudste zoon van de Colombiaanse literator Gabriel García Marquez) alle bombarie achterwege. Terwijl dromerige soli van jazztrompettist Terence Blanchard uitwaaieren over de sobere geluidsband, ademt dit vijfluik de figuurlijke stilte. Scenario, mise en scène, camerawerk, decors, beeld- en geluidsmontage zijn on-Amerikaans sotto voce. De vijf delicaat met elkaar verbonden momentopnames, waarin een aantal verschillende vrouwen (onder wie Holly Hunter) tracht uit de eenzaamheid te breken of enige houvast te vinden, lijken het overzeese pendant van klassieke Franse acteurscinema: ongehinderd door nodeloze vormexperimenten, geluidseffecten of montagetrucs schittert het spelersensemble onder García's fijnzinnige regie. Kathy Baker is geweldig als gescheiden kinderboekenschrijfster Rose, die een zeer kleine man (door haar zoon minzaam `dwerg' genoemd) het huis aan de overzijde van haar voorstadstraatje ziet betrekken en hem kort daarna een lift aanbiedt van de supermarkt naar huis. Er vonkt iets, maar het kost een potplant en een bonsaiboompje eer de twee dat zelf beseffen. Iets sprookjesachtigs kenmerkt deze welhaast Paul Auster-achtige episode, waarin spitsvondige dialogen fluisteren van onderdrukt verlangen. Wankel laveren ook de andere personages tussen `misschien' en `vergeefs'. In de laatstgenoemde categorie valt de blinde schone Carol (een ademstokkend mooie rol van de vooral uit vlieggewicht-amusement bekende Cameron Diaz). Met snedige opmerkingen denkt Carol haar verbittering en diepe angst voor het alleenzijn te beteugelen. ,,Do you think it's an option for a blind girl to get plastic surgery?'', vraagt ze sarcastisch. De intelligente jonge vrouw is zich pijnlijk bewust van haar handicap-gerelateerde wegwerpstatus in de afspraakjescarrousel: na een nachtje `scoren' laat geen vent ooit nog iets van zich horen. Een citaat uit zijn vaders roman Honderd jaar eenzaamheid is in García's film dan ook allesbehalve een koketterende losse flodder. Het gecamoufleerde leed van hen die dolend, onthecht of zonder hoop zijn staat deze soms trieste maar steeds wonderschone kleine film in het verstilde gelaat geschreven.

Things you can tell just by looking at her (Rodrigo García, 2000, VS), Ned. 3, 23.53-1.35u.