Moeder verrast zoon in Irak

Meer dan achtduizend kilometer reisde ze vanuit Californië om haar zoon op zijn werk te kunnen bezoeken. De Amerikaanse Susan Galleymore (48) moest de nodige hindernissen overwinnen.

Haar zoon Nick, een 26-jarige elite-soldaat in het Amerikaanse leger, had er alles aan gedaan om haar tegen te houden. Het was te gevaarlijk in Irak, zei hij en hij weigerde haar zelfs te vertellen waar hij gestationeerd was.

Maar hij had haar doorzettingsvermogen duidelijk onderschat. Moederliefde overwint veel. Met behulp van details uit brieven die ze van haar zoon had gekregen en tips van journalisten die vlakbij aan het werk waren, lukte het haar om hem op te sporen.

Op 1 februari, precies een week nadat ze in Irak was aangekomen, stond ze – met een geleende islamitische hoofddoek op – voor de poort van zijn militaire basis. Ze stapte af op een aantal soldaten die de kazerne bewaakten. De soldaten maanden haar aan terug in de auto te stappen omdat ze niet onmiddellijk doorhadden dat de vrouw die voor hen stond Amerikaanse was.

Maar na het tonen van haar Amerikaans paspoort slaagde Susan Galleymore erin de wachters te overhalen om haar binnen te laten in de kazerne. Enkele ogenblikken later sprak een duidelijk geamuseerde soldaat door de radio van de basis: ,,Hey Nick, je moeder is hier.''

De week voor haar tiendaagse bezoek aan Irak, kreeg de persoonlijke zoektocht van Susan Galleymore plotseling ook een politiek tintje. Susan vertrok naar Irak met de vrouwelijke vredesbeweging Code Pink. De organisatie Code Pink verzamelt informatie over de ervaringen van Amerikaanse en Iraakse moeders tijdens de oorlog om er een boek over te schrijven.

De vredesactivisten steken het niet onder stoelen of banken dat ze president Bush liever kwijt dan rijk zijn. Galleymore ontkent dat haar missie politieke bijbedoelingen heeft. Toch wil ze dat de Amerikaanse troepen zo snel mogelijk terug naar huis keren en werkt ook zij mee aan het boek.

Susan sprak uiteindelijk anderhalf uur met haar zoon Nick, die ze vijf maanden niet gezien had. Ze had enige ergernis van hem verwacht, maar hij was blij haar te zien. Nick gaf haar een rondleiding over de basis. Volgens Galleymore hebben ze niet over politiek gepraat.

,,We waren op dat moment alleen moeder en zoon. Af en toe schudde hij zijn hoofd en zei: `Ik kan niet geloven dat je hier bent'. Het enige dat ik hem nog meegaf was: `Doe niets waar je later spijt van zal hebben'.''

De leiding van het Amerikaanse leger heeft de missie van Susan Galleymore veroordeeld. Ze raadt het Amerikaanse ouders ten zeerste af om soldaten die dienst hebben in Irak te bezoeken omwille van ,,de gewelddadigheid van de situatie aldaar''.

Maar Susan Galleymore zei dat de ervaring het risico waard was. Niet alleen om haar zoon te zien, maar ook om te zien in welke omstandigheden de Amerikaanse soldaten in Irak moeten werken.

,,Wat mij het meest heeft getroffen is het isolement waarin de soldaten leven'', zei Galleymore in haar on line-dagboek. ,,Ze hebben nauwelijks contact met de Irakezen.''