`Ik wil me losmaken van welke traditie dan ook'

De in Zweden wonende Noorse popzangeres Ane Brun geeft in het paasweekeinde drie concerten in Nederland. Haar liedjes zijn Engelstalig. Ze heeft een eigen platenlabel en heeft ook in Duitsland en Nederland steeds meer succes.

Noorwegen is uitgestrekt en er zijn maar weinig plekken waar een meisje met een gitaar kan optreden. Daarom verhuisde de Noorse zangeres Ane Brun naar de Zweedse hoofdstad Stockholm, waar haar Engelstalige liedjes meteen gehoor vonden. Was het de geest van ABBA, die er nog steeds rondwaarde en haar een zetje gaf? Nee, antwoordt Ane, het was eerder de ontheemde Nederlander Cornelis Vreeswijk die in Zweden een voedingsbodem heeft geschapen voor troubadours met intens persoonlijk liedjes. ,,Corrrnelis Vriswik,'' zegt ze nadrukkelijk, had een temperament dat in heel Skandinavië garant stond voor rode oortjes. Zowel om zijn muziek als om zijn persoonlijk leven, want Vreeswijk hield van een borrel en leefde erop los.

Zelf mag Ane Brun braver zijn dan dat, maar haar muziek is er niet minder intens om. De liedjes van haar debuutalbum Spending Time With Morgan leverden haar de eervolle vergelijking op met Joni Mitchell en Ani DiFranco. Eerder dit jaar liet ze een verpletterende indruk achter met haar optreden op het Groningse Eurosonic-festival, en dit paasweekeinde is ze terug om nog meer zieltjes te winnen.

Nog niet zo lang geleden begon ze als straatmuzikante, toen ze nog geen eigen nummers had. ,,Geld heb ik daar nooit mee verdiend, want ik had de neiging om vooral moeilijke liedjes te vertolken. Van Ben Harper en van Nick Drake. Maar van spelen op straat leer je veel. Het is veel moeilijker om je zenuwen te overwinnen als je ongevraagd op straat speelt, dan wanneer je voor een geconcentreerd publiek in een theater staat.''

Ze is een laatbloeier. Pas op 21-jarige leeftijd raakte ze voor het eerst een gitaar aan. Morgan was het koosnaampje dat ze aan haar eerste gitaar gaf, en Spending Time With Morgan slaat op de tijd die ze zichzelf gunde om de kunst van het liedjesschrijven onder de knie te krijgen. ,,Ik sliep met mijn gitaar, alleen in het grote bed. Toen ik een stuk of veertien liedjes had, nam ik ze voor de grap een keer op, bij wijze van demo. Elf liedjes pakten goed genoeg uit om ze op cd uit te brengen. Mijn akoestische gitaararrangementen klonken eigenlijk meteen al heel compleet, dus er hoefde nog maar weinig aan toegevoegd te worden.''

Haar eigen platenlabel doopte ze DetErMine Records: DitZijnMijn Platen. ,,Ik had geen zin om te wachten op de trage machinerie van een gevestigde platenmaatschappij,'' zegt ze. ,,De liedjes waren opgenomen en ik wilde ze aan de wereld openbaren. Niet op een ontzettend ambitieuze manier, want ik vond het al mooi als ik na mijn concerten soms eens een cd kon verkopen. Maar het liep uit de hand, want er kwam steeds meer publiek en in Duitsland en Nederland begin ik nu ook al succes te krijgen. Een deel van de zaken heb ik uit handen moeten geven. Als bazin van je eigen platenmaatschappijtje word je al snel een drukke zakenvrouw, en het mag niet zo zijn dat mijn muziek daar onder lijdt.''

Ane Brun wordt een beetje moe van het clichébeeld dat in Skandinavië alles koud, stijf en onverzettelijk is. ,,De fjorden van Noorwegen kunnen ook heel warm zijn, in de zomer'', zegt Ane Brun. ,,De mensen zijn er open en verdraagzaam. Ik geloof niet dat er uitgesproken Skandinavische invloeden in mijn muziek doorklinken. Als kind heb ik natuurlijk wel volksmuziek en kinderliedjes gehoord. Het is onvermijdelijk dat daar het een en ander van is blijven hangen, maar ik ben evengoed opgegroeid met Engelstalige popmuziek.''

Ane Brun werkte, vertelt zij, een tijdlang in een muziekwinkel, eerst op de klassieke afdeling en later bij de popmuziek. Brun: ,,Noorse popmuziek heeft de laatste jaren een internationale uitstraling gekregen. Kijk maar naar de Kings Of Convenience of naar Motorpsycho, die worden in de rest van de wereld heel serieus genomen. Voor de echte Noorse klanken kom je bij de jazz terecht, bijvoorbeeld Jan Gabarek, of bij de klassieke muziek van Grieg. Daar hoor je de bergen en de fjorden in terug.''

Brun zingt welbewust in het Engels, want, zegt ze, ,,ik wil me losmaken van welke traditie dan ook. Juist omdat ik niet in mijn eigen taal zing, voeg ik hopelijk iets origineels toe aan de popmuziek.''

Ane Brun: Spending Time With Morgan (DetErMine/V2). Concerten 10/4 Paradiso, Amsterdam, 11/4 Ekko, Utrecht, 12/4 Rotown, Rotterdam.