Coolhaven mengt noise en absurdisme

David Hasselhoff als onderwerp van een Schubertiaanse liederencyclus? Ondenkbaar in het gezandstraalde Californië van Baywatch en Nightrider. Maar in het universum van Coolhaven is plaats voor dit scenario. In Strømblocque Phantasieën giet het Rotterdamse electro-improgezelschap het levensverhaal van de tv-held in de vorm van een techno-noise-opera. In een uur tijd razen ze van zijn geboorte via zijn moeders geweeklaag over zijn puberpuistjes tot het toppunt van tv-roem, de daarmee gepaarde artistieke twijfel en zijn wedergeboorte als amusementsgod. Dat alles in gescandeerd Duits met Rotterdams accent.

Want Coolhaven liet zich voor dit werk inspireren door Hasselhoffs Duitstalige biografie. Die bevat op zich al genoeg sterke verhalen maar in Strømblocque Phantasieën is hij slechts het startpunt voor een serie hilarische uitvergrotingen rondom onderwerpen als blinde ambitie, tragische liefde en fitnessfanatisme. Het oprekken van associatieve denkkaders is hét specialisme van Coolhaven. Zo ook in de muziek die slingert tussen bombastische jaren tachtig electro, tot op het bot uitgeklede house, soul en abstracte geluidscollages. De soms knalharde drumcomputers en lullige synthesizers worden afgewisseld met ukeleles, tamboerijnen en gitaren.

Mede door die combinatie van elektronica en live-instrumenten onttrekt de groep zich aan iedere categorisering. Met rockimprovisatoren heeft Coolhaven de hang naar herrie gemeen, maar die wordt in dit geval grotendeels door computers gegenereerd: kaal maar gemeen en effectief. De statische podiumpresentatie die veel laptopbands zo dodelijk saai maakt om naar te kijken, wordt al even doeltreffend opgelost met minimalistische videoprojecties. En met een trio bruingebakken mannetjes in felrode zwembroekjes dat als een balletclubje heen en weer hopst.

David Hasselhoff als grondstof voor superieur absurdistisch muziektheater.

Coolhaven speelt Strømblocque Phantasieën. Gehoord: 7/4 in Theater Lantaren, Rotterdam.