Tafeltennissen in een leeg kantoor

Peter werkt op een kantoor, en als Beat een gewone film was geweest dan was wel duidelijk geworden wat hij daar deed. Beat wil geen gewone film zijn. ,,Ik had liever dat je met die rapporten eerst naar mij kwam.'' Zulke lege zinnen worden vaak gezegd. Wat zou er in die rapporten staan?

Peter heeft zelf steeds meer moeite met die rapporten. Het leven op kantoor wordt steeds onwerkelijker. Op het laatst zit hij alleen op een skippybal of pingpongt hij tegen zichzelf op een leegstaande verdieping van het gebouw waarin zijn bedrijf gevestigd is. Hij raakt uitgeblust, opgebrand, vervreemd. En wordt naar huis gestuurd. Daarna wordt hij nog steeds gefilmd op kille, onpersoonlijke maar vaak wel heftig gekleurde plekken zoals een doorgang onder een weg en de kleedruimte van een sportschool.

David Verbeek (23) zit op de filmacademie. Niet op school, maar in zijn vrije tijd maakte hij Beat, een film die 500 euro kostte. Rijers werden niet op rails, maar vanaf een bakfiets gedraaid. Beat ging op première op het filmfestival van Rotterdam en is nu in Rotterdam en in een Amsterdam in de bioscoop te zien.

Het zijn allemaal wapenfeiten die van Beat misschien geen betere film maken - alleen het resultaat mag tellen - maar toch tot meer lof leiden. Prijs de inventiviteit en de bluf van de makers en juich dat de film is beïnvloed door Tsai Ming-Liang. Diens films inspireerden een paar jaar geleden ook Jacky, het debuut van Fow Pyng Hu en Brat Latifi. Zo wonderlijk goed als Jacky is Beat niet, daarvoor is het verhaal niet geraffineerd genoeg en zijn de (digitale) shots niet zo briljant gekadreerd. Maar zo'n film is wel mogelijk! De belangrijkste verdienste van Beat is een bestendiging van het bevrijdend gevoel dat ook Jacky ondanks de sombere inhoud gaf.

Beat. Regie: David Verbeek. Met: Ian Bok, Janica Draaisma. In: Filmmuseum, Amsterdam; Lantaren/Venster, Rotterdam.