Drie vrouwen lijden op een dag in New York

Waarom schommelen jongens nooit? In het echt doen ze het vast wel, in films zijn het altijd meisjes die schommelen. Die half zelf veroorzaakte, half automatische beweging past zeker goed bij hen. Meisjes nemen het heft nooit helemaal in handen. 't Heeft daarbij altijd iets melancholieks, een schommel. Volwassenen schommelen net zo weinig als jongens.

Met schommelende meisjes begint Personal Velocity en de melancholie is een waarschuwing: zo leuk, zo onschuldig zal het niet meer worden. Personal Velocity gaat over drie vrouwen die iets belangrijks beslissen of meemaken dat allemaal door mannen veroorzaakt lijkt te worden. Of toch zeker voor de helft.En dan geven ze zichzelf een zetje. De een wordt door haar man geslagen en gaat eindelijk bij hem weg, de ander is zwanger en weet niet of ze dat wil, de derde heeft eindelijk succes in haar werk en begint daardoor op haar man neer te kijken.

De drie verhalen zijn voor de verandering eens niet door elkaar gesneden, maar worden keurig achter elkaar verteld. Maar er is wel net iets meer verband dan dat ze over vrouwen gaan. Tijd en plaats liggen dicht bij elkaar. De vrouwen wonen in New York City of New York State en hun belangrijke gebeurtenissen spelen zich voor een groot deel op dezelfde dag af.

Personal Velocity, dat op het Sundance festival twee prijzen won, werd geregisseerd door Rebecca Miller, die de verhalen eerst ook zelf schreef (In het Nederlands werd de bundel uitgebracht onder de titel Eigen tempo). Er is weinig mis met die verhalen, en ook weinig met de film behalve dat hij zo ouderwets is, zo ernstig, zo netjes, zo cultureel correct, zo literair. Dat is toch wel veel. Het is alsof Miller een aantal dingen die nog net geen cliché waren met haar droge behandeling het laatste zetje heeft gegeven. Arme schommels.

Personal Velocity. Regie: Rebecca Miller. Met: Kyra Segdwick, Parker Posey, Fairuza Balk. In 6 bioscopen.