Anastacia

Net als Pink zoekt ook Anastacia steeds meer haar heil in rock. We leerden Anastacia in 2000 kennen als een witte soul-zangeres met liedjes als Not That Kind en I'm Outta Love. En meer dan dat: in al haar Sturm und Drang werd ze soms zelfs een karikatuur van de soulzangeres met overlopend gemoed.

Zo'n stem kan moeiteloos worden ingezet bij zware gitaren en beukende drums. Anastacia lust ze rauw. Maar op haar nieuwe derde cd, Anastacia, leidt die combinatie vooralsnog tot een resultaat van vlees noch vis. De discorockachtige liedjes klinken gezwollen en weinig geraffineerd. De muziek is, behalve met gitaren, ook gevuld met alles aan elkaar lijmende synthesizers en jubelend pianospel. Anastacia's stem scheert daar als wind overheen. Ze klinkt sterk maar komt bijna nergens tot werkelijke expressie. Al is er af en toe een aanzet: in het openingsnummer is ze stoer, en in het gospelachtige Heavy On My Heart klinkt ze overweldigend begeesterd. Deze cd is gemaakt nadat bij Anastacia vorig jaar borstkanker was geconstateerd. Ze heeft de behandeling voltooid en ze is genezen verklaard. Naar eigen zeggen gaat de nieuwe cd over deze ervaring. In de teksten is dat nauwelijks te merken. Behalve in Welcome To My Truth. De regels ,,I've been through it all/ hit about a million walls/ I still love/ welcome to my truth'' kunnen ermee samenhangen. Maar ook zonder die associatie is het een van de beste nummers van de nieuwe cd.

Anastacia. Anastacia (Sony 2 513471)