Sturen

,,We gaan eerst chillen en daarna samen naar Idols kijken'', zei de jonge vrouw, terwijl ze met haar sporttas de trein binnenkwam. Ze had het niet tegen mij, wat jammer was, maar tegen een onzichtbare man of vrouw in haar mobiele telefoon.

Het gebeurde op een wat onbestemde, doordeweekse middag, zo'n middag die van zichzelf weinig te bieden heeft en daarom vooral als voorportaal van een verhoopte hemel dient.

De vrouw liep luid pratend naar achteren, terwijl de trein zich in beweging zette. Op de bankjes aan de overzijde van het gangpad gingen twee conducteurs tegenover elkaar zitten. Als het rustig dreigt te worden in een trein, zijn er altijd nog de conducteurs om dat te voorkomen. De jongste van de twee, een man van tegen de dertig, was tevens veruit de kaalste. Hij had zijn uniformjasje uitgedaan en zat in een slip-over te luisteren naar zijn collega, die minstens een jaar of tien ouder was.

,,Als jij graag met probleemjongeren en daklozen omgaat, dan moet je dat vooral doen'', zei de oudere collega. ,,Het is echt iets voor jou.''

,,Je ontmoet interessante mensen in dat werk'', zei de kale. ,,Ik zou het parttime kunnen doen en parttime op de trein kunnen blijven. Je moet het doseren, anders wordt het te zwaar.''

,,Zeker'', zei zijn collega. ,,Zoek het op, ga de uitdaging aan. Je kunt het nu nog sturen. Ik heb een vriend van mijn leeftijd die nog naar Australië verhuist. Alles kun je sturen in je leven.''

,,Je zit natuurlijk wel vast aan bepaalde privé-dingen.''

,,Het zijn andere tijden. Als je iets niet meer wilt in je relatie, kun je dat gewoon zeggen. Alles kun je sturen: werk, relaties. Alles, nou ja...''

Het klonk de kale allemaal iets te vrijblijvend. ,,Als je een gezin hebt...''

,,Maar dat heb jij toch nog niet? Kom op, je bent een jonge vent, je moet uit die dwangbuis van de sociale controle. Stap het vrije leven in. Als je genoeg hebt van dit baantje, kies dan voor iets anders.''

,,Soms ben ik het allemaal een beetje zat'', zei de kale. ,,Niet alleen hier...'' Hij keek in mijn richting, maar ik sloeg mijn blik snel neer om hem niet in verlegenheid te brengen. ,,Maar ook op het dorp. Al die verjaardagen. Al dat gelul over auto's en verbouwingen.''

,,Wálgelijk'', zei de oudere collega.

,,Denk jij dat het leuk blijft?''

,,Wat?''

,,Dat werk met probleemjongeren.''

,,Waarom niet? Het is in ieder geval afwisselender dan dit.'' De oudere collega wees naar buiten waar het station Ede-Wageningen in zicht kwam.

De oudere maakte de indruk dat hij zijn jonge, weifelende collega het liefst een stomp in de rug had gegeven op weg naar een spannender toekomst. Zelf was hij ervoor teruggedeinsd, misschien met het excuus dat hij in zijn tijd nog niet zoveel kon sturen. Maar zo'n jonge, veelbelovende knaap mocht niet in dezelfde fout vervallen.

,,We praten er nog over'', zei hij.

De kale knikte. De trein hield stil op het station en hij ging in de deuropening staan. Twee jonge, mooie meisjes op het perron passeerden hem.

,,Dag dames'', zei hij.

Het begin was er.